Vanmorgen even voor een 'bakje' langsgeweest bij K. Je moet toch wat, als je zoals ik in de 'wachtkamer' zit. Even gezellig bijkletsen met een bakje thee voor mij en een Senseo voor haar. Ik was op de fiets gegaan, zodat ik niet hoefde te lopen. Normaal gesproken stelt het wandelingetje naar hen niets voor, maar hoe groter de buik, hoe minder het wordt om zelfs maar kleine eindjes te lopen. Alleen was dat fietsen ook niet echt een succes. Zo onderhand voel ik me echt een bejaarde en zal ik blij zijn als ik straks 'die ronde kogel' kwijt ben!

Bij thuiskomst lag er een leuke glossy op de deurmat. Wie hem door de bus heeft gedaan is me alleen een raadsel...

Het is een bijzondere tijd. Het vriest al dagen in Nederland. We leven nog steeds in een ?winter wonderland?. Als ik naar Balk rijd voor boodschappen doorkruis ik een wit landschap. Alles is bedekt met een laagje rijp. De zon schijnt en geeft alles een mooie gloed. En in deze bijzondere tijd heb ik jou in mijn buik. Het blijft onwerkelijk. Ik heb je nog nooit gezien en kan ook niet echt bevatten dat er een compleet mensje in mij zit en dat het niet lang meer zal duren voor we je voor het eerst zullen zien.

Normaal gesproken als ik aan het werk ben, vliegen de dagen voorbij. Nu niet. Het 'wachten' is stiekem toch begonnen?. Familie, vrienden, mensen op internet en Hyves, iedereen waarschuwt ons vooral niet te snel te gaan wachten, want de eerste komt vaak toch na de uitgerekende datum. Maar dat werkt natuurlijk niet. Het heeft lang genoeg geduurd en we zijn super nieuwsgierig naar jou. Iedere dag praat jouw papa met je, zijn gezicht bijna plat op mijn buik ? Kom er maar uit.? Maar jij wacht rustig jouw moment af. Wanneer dat is, weet niemand.

Met het draaischijfje en overal op internet komen we op 12 januari als uitgerekende datum. Hoe de huisarts dan bij 15 januari komt is ons een raadsel. We verdenken hem ervan dat hij er drie dagen bij opgeteld heeft voor het ?psychologische? effect. En om het allemaal nog verwarrender te maken zei de 12-weken echo 7 januari. ?We passen het alleen aan als het meer dan een week verschilt,? zei de gynaecoloog in het ziekenhuis. Destijds vroegen we haar niet van welke datum zij dan uitgegaan was bij die berekening. We waren nog helemaal beduusd, overdonderd dat we jou zojuist op de monitor hadden zien rond tuimelen.

We hielden altijd 15 januari aan en maakten ons niet al te druk, maar nu het zo dichtbij komt is het wel een beetje vervelend en onrustig, zoveel data in je hoofd. Dat je deze maand bij ons komt, dat is zeker, maar wanneer? Het kan iedere dag zijn. Begin volgende week moet ik weer voor controle naar de huisarts en leggen we het aan hem voor. Natuurlijk kom jij wanneer je er zin in hebt, maar als de huisarts van 15 januari uitgaat, zit jij 29 januari twee weken langer in mijn buik, maar gaan we van 7 januari uit, dan zijn het alweer drie weken. Maar ach, misschien kom je vannacht al en is al dat gereken voor niets. Wie zal het zeggen... Ondertussen vermaak ik me gelukkig best thuis. Boodschappen halen, postzegels plakken, tv kijken, internetten, op thee-visite gaan, slapen, lezen. Ik kom tijd te kort.

Het is en blijft een bijzondere tijd!

Op de valreep in 2008 hebben we de foto's gekregen die we laatst hebben laten maken. Ze zijn prachtig geworden. Het is nu aftellen.... De laatste uurtjes van 2008 tikken weg en zo ook de laatste weken van mijn zwangerschap. Alles is nu nog rustig, dus we vieren vanavond Oud & Nieuw met oliebollen, tapas en bubbels (voor mij slechts een slokje) bij S. zijn zus en zwager en nog een paar mensen uit de buurt. Nu maar hopen voor iedereen dat het niet weer zo mistig wordt als vorig jaar! Fijn uiteinde en een spetterend 2009!

Vanmiddag weer een bezoekje gebracht aan onze huisarts K, die als alles meezit mijn bevalling gaat begeleiden. S. was mee dit keer, aangezien hij nu ook vrij heeft tot het nieuwe jaar. Ben nu 37 weken zwanger en volgens K. begint de baby nu in te dalen. Alles gaat nog steeds volgens het boekje. Ja, ik weet dat het eind lang niet altijd volgens het boekje verloopt, maar tot nu toe gaat alles van een leien dakje en ben ik dus ook al fijn aan het nestelen. De kledingkast, het dressoir, de keukenkastjes en de badkamer zijn al uitgesopt en opgeruimd en de etiketten en enveloppen voor de geboortekaartjes zijn klaar. Morgen gaan we eerst nog een laatste keer eerste kerstdag met z?n tweetjes beginnen. Het blikje Danerolles croissants staat al in de koelkast. Morgenavond eten we bij S. zijn ouders met de hele familie en tweede kerstdag gaan we wokken met mijn familie. Het worden vast hele speciale dagen. Het voordeel van hoog zwanger zijn met de kerst is dat je in ieder geval niet de stad in hoeft voor nieuwe kleren of je hoeft af te vragen wat je zult aantrekken. Ik heb een aantal ?positie?-outfits en daar zal ik het mee moeten doen. Wel zo duidelijk! Rest mij nog jullie fijne feestdagen te wensen!

Gisteren was mijn laatste werkdag! De laatste van dit jaar althans. In 2009 zal ik niet eerder dan eind maart, begin april weer op mijn werk verschijnen. Een paar collega's hadden voor Sint gespeeld en een hele zak strooigoed op mijn bureau geleegd. Later kwam een clubje directe collega's in mijn kamer en hadden ze nog cadeautje voor me, vergezeld van een - hoe kan het ook anders - Sinterklaasgedicht. In het pakje zat een pocket van Daphne Deckers. Altijd fijn om wat leesvoer op voorraad te hebben als je zo'n lange tijd vrij hebt. 's Avonds hebben lief en ik Sinterklaasinkopen gedaan en heeft hij me mee uiteten genomen bij de Italiaan. Kortom het was een echte verwendag.

En dacht ik eerst dat ik het nog best een paar weken vol had kunnen houden, nu ik er zo naar toe heb kunnen leven, ben ik toch ook wel blij dat ik nu verlof heb. Kan ik eindelijk eens aan die klusjes beginnen waar ik anders op mijn manier nooit aan toe kom: de kledingkast uitmesten en dus ook het Leger des Heils blij maken, een sopje door de keukenkastjes halen, de badkamerkastjes opruimen en natuurlijk moet ik nog adresetiketten aanmaken en die etiketten weer op de enveloppen plakken.
Geen idee of dit nou die beruchte nesteldrang is, maar ik hoef me in ieder geval niet te vervelen!

Zo, weer eens een teken van leven. Hier verloopt alles nog steeds zeer voorspoedig. Ben nu 33 weken zwanger. Nog een weekje werken en dan begin ik aan mijn verlof! Minimaal 16 weken "vrij". Zolang heb ik volgens mij sinds ik peuter was niet meer vrij gehad. Ik zie er erg naar uit, ook al heb ik geen klachten en waggel ik tot nu toe fluitend door deze zwangerschap heen. Ben niet moe (S. vindt mij soms eerder druk), geen rug of bekkenklachten etcetera. Vind het een fijne tijd om vrij te hebben, zo met Sinterklaas, kerst en oud & nieuw. Bovendien is S. straks tussen kerst en oud & nieuw ook (verplicht) vrij, wel zo gezellig. Dat maakt het ook wel speciaal. De babykamer is inmiddels klaar en de meeste spulletjes zijn nu wel zo'n beetje aangeschaft.

Afgelopen woensdagavond hadden we bij ons thuis een heuze (of is het nu toch met een s?) fotoshoot. A. kwam bepakt en bezakt met statieven, lampen, flitsers, achtergronden en natuurlijk zijn camera bij ons langs. Gelukkig hebben we een grote woonkamer en kon alles met gemak opgesteld worden. Er schoot nog even door mij heen: "Zal ik hier een foto van maken?" Er wordt tenslotte niet iedere dag een fotostudio in je woonkamer opgebouwd. Helaas, hield ik me in (helaas ja, want achteraf was het misschien toch wel leuk geweest) Terwijl lief S. en A. de ontwikkelingen op S. zijn werk bespraken - A. en S. waren ooit collega's - stelde A. al zijn apparatuur op. Ik droeg een zwarte blouse die ik vanaf mijn buik los geknoopt had, zodat de buik mooi te zien was. Eigenlijk had ik hem niet 'losgeknoopt', want verder wilde de blouse gewoon niet dicht.

A. had de laptop op de eettafel staan, aangesloten op de camera, zodat we gelijk steeds het resultaat konden zien. Zo zag ik gelijk dat je niet je kin in moet trekken als je lacht, want die onderkin die dan ontstaat, staat nou niet echt flatteus. Hij heeft aardig wat foto's geschoten van mij met blote buik, alleen de buik en aanstaande papa en mama samen. Er zitten een aantal hele mooie foto's bij. Hij gaat ze nog bewerken - nee, die vlekjes en pukkeltjes blijven gewoon zitten - en dan kunnen we ze zelf afdrukken! Zodra ik ze heb, laat ik natuurlijk wel een mooi exemplaar hier zien. Het was een gezellige avond en we zijn blij dat we de zwangerschap op deze manier vereeuwigd hebben!

Collega op de gang in het voorbijgaan: "Zo. Jij begint al een aardig eendeloopje te krijgen."
Eh,.... ja....

?Ze komen dan dus op 21 oktober aanstaande. Nee, hoe laat precies dat kan ik niet zeggen, maar in de regel brengen ze alles tussen 08.00 en 13.00 uur en zijn ze rond de middag wel klaar met hun rit.?
Ik was die nacht al een aantal keren wakker geweest. (Ik begin nu dus toch wel een beetje moeite te krijgen met doorslapen.) En ook nu was ik net wakker toen de deurbel ging. Het was nog donker. ?Hoor jij dat? De bel?.. Hoe laat is het eigenlijk?.??
07.30 uur gaf de wekker aan. De vrachtwagen van de Babydump stond voor. Een hele vracht aan dozen werd naar binnen gebracht; een commode, een hanglegkast, een box, een ledikant en een wandelwagen met alles erop en eraan. De kamer beneden en de overloop boven stond vol dozen. Wij hoeven ons de komende dagen dus niet te vervelen!