Donderdag 2 april. Het is 10.00 uur als ik voor het eerst achter mijn computer kruip. 331 is het getal dat mij aanstaart vanuit mijn inbox. 331 mailtjes. Veel oude nieuwsbrieven, vergaderverzoeken en andere onbelangrijke berichten. Maar het is vast genoeg om de hele dag zoet mee te zijn, want veel zal ik vandaag nog wel niet doen. 

Zonder tranen ben ik vanmorgen bij de oppas vandaan vertrokken richting de trein. Het valt me mee. Ik zet het Ikea-fotolijstje op mijn bureau met daarin een aantal foto's van onze kleine meid. De afgelopen weken vertelden veel mensen mij dat onze dochter op haar vader lijkt. "Ja hoor, ze lijkt echt op hem!" Gelukkig zijn er vandaag ook een aantal collega's die mij in haar herkennen. Toch fijn om te horen als kersverse moeder.  

De letters dansen af en toe voor mijn ogen. Het is best wennen zo'n eerste dag weer achter de computer. Daar komt bij dat het best onrustig is zo in het begin. Collega's lopen mijn kamer binnen en vragen hoe het voelt om weer terug te zijn. Ik moet ze bekennen dat het best goed voelt. Nog steeds ben ik zonder tranen. Af en toe kijk ik met een schuin oog naar haar foto. Ik voel me trots. Maar al snel voelt het ook weer als vanouds. Alsof ik niet weg ben geweest. De 17 weken zijn voorbij gevlogen.

Rond half 5 sluit ik mijn computer af en vertrek met een lichte hoofdpijn weer huiswaarts. Lief S. en Silke zijn al thuis. Alles is goed gegaan bij de oppas. Ze heeft het erg naar haar zin gehad. Silke is een heel gemakkelijk meisje, maar toch stelt het je gerust. Nog steeds geen tranen. Ik zie ons meisje weer en ben gelukkig.

's Avonds na het eten ben ik druk bezig Silke haar tas in te pakken voor de volgende dag. De telefoon gaat. Lichtelijk verstrooid neem ik de telefoon aan. Het is mijn moeder. Ze vraagt hoe het is gegaan. Dan komen er toch nog tranen. Ik ben moe. Moe van deze eerste werkdag met dit nieuwe ritme. Maar het gaat goed. Silke tevreden. Wij tevreden. Na een kop thee en een wijntje geven we haar om 23.00 uur een laatste fles voor de nacht (mevrouw slaapt al door tot de ca. half acht de volgende morgen) en kruipen in bed. Morgen weer een nieuwe dag!

“Poep tot aan de schouders? Ja ja, die mensen kopen zeker de verkeerde luiers. De enige echte pampers moet je hebben. Dan gaat het altijd goed.” Die illusie is vandaag ontkracht door mijn eigenste dochter. Ik was moe van de dag; twee wandelingen, administratie opgeruimd, was opgevouwen, badkamer en toilet gepoetst, had net gegeten en zin om op de bank neer te ploffen. Lief zou Silke verschonen en voeden. Dus niet…. Alle hens aan dek want, inderdaad, de poep zat tot aan de schouders. Het woord dat het beste omschrijft hoe ik me toen even voelde, las ik op Twitter bij Inge: een ploetermoeder!

En vandaag over twee weken gaat deze ploetermoeder weer aan het werk. Geloof het of niet, maar ik heb er zin in. De laatste zwangere weken slopen traag voorbij, maar de eerste weken als kersverse ouders zijn voorbij gevlogen. Moeder zijn is geweldig en moeder zijn van Silke zo mogelijk nog ge-wel-di-ger, maar weer drie dagen per week collega kunnen zijn, lijkt me ook heerlijk. Ik ben er achtergekomen dat ik niet het type full-time moeder ben. Er is meer in het leven dan je huis poetsen en poepluiers verschonen. Niets te nadele van al die vrouwen die er wel voor kiezen full-time thuis te zijn en bovendien vermaakte ik me overdag prima met familie, kennissen en dochterlief, maar ik vind het ook fijn straks weer aan het werk te kunnen gaan. Daar komt bij dat ik dan weer drie dagen per week minstens een half uur per dag ongegeneerd in mijn middagpauze kan gaan shoppen in de stad waar ik werk. Waar ik woon moet ik daar toch wel een eindje voor rijden en met een baby van acht weken is dat altijd een hele missie in je eentje.

Het zal in ieder geval wel opnieuw even zoeken zijn naar een ritme, maar ook dat gaat vast lukken, want er is natuurlijk geen grotere beloning dan je dochter naar je te zien lachen na een dag ‘centjes verdienen’!

Op het werk zijn nieuwe koffie-automaten geplaatst. De sector interne dienstverlening wilde graag per e-mail onze mening horen. Ik wilde hem jullie niet onthouden:

Ten eerste: de lage bediening. Ik begrijp dat er rekening gehouden wordt met mensen in een rolstoel, maar...... Er zijn in het stadskantoor volgens mij twee personen in een rolstoel en ca. 998 medewerkers zonder rolstoel. Ik vind het wel een beetje erg ver gaan dat de bediening aan die twee personen aangepast wordt en de rest dus krom moet liggen voor de automaat. Nu ben ik nog relatief klein, maar ik ken genoeg collega's die zo wat op hun knie?n kunnen om hun bakje koffie uit de automaat te pakken. Arbotechnisch lijkt me dat niet echt verantwoord.

Ten tweede: de thee. Die is absoluut niet te drinken. Het ruikt niet naar thee en het smaakt al helem??l niet naar thee. Ik heb al reacties gehoord van plastic en hooi tot spinazie. Ik neem voortaan mijn eigen theezakjes wel mee en velen met mij denk ik.

En dan ten slotte de chocolademelk: die is veel wateriger dan die uit de vorige automaat (die was romiger).

Om nog maar te zwijgen over de koffie (die drink ik niet, maar daar zijn de verhalen niet veel positiever over).

Ik wens jullie veel succes met het inregelen van de automaten.

Op mijn werk verscheen vanmorgen op intranet een bericht over de verlenging van het sociaal akkoord. Communicatie plaatst dergelijke berichten. Een afdeling waarvan je zou zeggen dat ze niet alleen de mondelinge maar ook schriftelijke communicatie en Nederlandse taal goed beheersen.... In het bericht stond onder andere de volgende zin:

Ook is hierin voor al het vaste personeel een ontslaggarantie afgesproken.

Joehoe!! Ik mag mijn eerste verweerschrift schrijven! Begin juni heb ik een exploitatievergunning verleend en nu is daar een bezwaarschrift tegen binnengekomen. Dat wordt dus weer dossiers lichten, info opvragen en schrijven maar, met de hulp van een collega. En het meest spannende van alles: ik moet het natuurlijk verdedigen voor de adviescommissie bezwaarschriften in onze gemeente. Gelukkig zijn er nog genoeg bezwaarschriften in de wachtrij voor mij, dus ik heb nog even de tijd.

De WOK, de Drank- en Horecawet, beleid, vergunningen verlenen, uitzoekwerk, waarschuwingen de deur uit doen, telefoontjes met het bureau Kansspelen van ministerie van Justitie, stukken opvragen, horeca-ondernemers te woord staan, zowel in persoon als aan de telefoon, vragen beantwoorden, vragen uitzetten, duistere zaakjes uitpluizen, overleg met politie, werkbezoeken van andere gemeenten
Ik geniet! Ik heb ontzettend veel plezier in mijn werk. Nu merk ik pas dat ik uitgeleerd was bij mijn vorige functie. Ik voel de leergierigheid weer opborrelen, de honger om te leren. Om goed te worden in mijn werk. De stap naar juridische zaken is de beste die ik tot nu toe in mijn werkende leven gemaakt heb!

Voor het kantoor waar ik werk, wordt een parkeergarage gebouwd. Een joekel van een garage. Elke dag wordt er hard gewerkt door de bouwvakkers om ervoor te zorgen dat de eerste auto's er in 2007 kunnen parkeren. Bouwvakkers die den ganzen Tag naar Nederlandstalige muziek luisteren vanaf hun stereootje. Van mij mogen ze, want wij hebben airco in ons kantoor. En je weet wat ze altijd zeggen bij airco: ramen dicht. Wij hebben alleen een soort-van-airco, want echte airco is het niet. Daar was geen geld voor toen het gebouw er moest komen. Na jaren geklaag over binnentemperaturen van plus 30 bij warme, correctie, hete dagen, is er uiteindelijk besloten een 'luchtbehandelingssysteem' aan te leggen. Naast het feit dat het geen gezicht is, met al die buizen en bakken aan het plafond, stinkt het ook nog eens muffig in de kamer als je 's ochtends op je werk komt. Dus het eerste wat ik dan doe, is luchten! Even een raam openzetten. En dat ik dan iedere ochtend een uurtje mag genieten van Gerard Joling, Jan Smit en Ren?e de Haan, tja, dat neem ik maar voor lief.

Binnen in een zaaltje boven het restaurant vergaderen. Buiten in de zon op het terras met en cola light pauzeren. Dat zijn nog eens ideale werkomstandigheden!