Vandaag was een prachtige lentedag. Ik had mijn werkdagen omgeruild en dus togen Silke en ik vandaag naar Leeuwarden voor een bezoek aan oma.

Oma werkt twee ochtenden per week in een cadeaushop bij een verzorgingstehuis. Tegenover de cadeaushop zit een kleine kapsalon en één van de kapsters (een lieve creabea mevrouw van in de 50) kwam afgelopen week op mijn moeder af om haar één van haar breisels te laten zien. “Echt wat voor uw kleindochter”. En na enige aansporing, nam mijn moeder de breisels mee naar huis. En zo kwam het dat Silke vanmorgen bij oma thuis rondliep met een paarse poncho aan en dito muts op.

Deze creaties moeten weer terug naar de kapster, maar nu handwerken helemaal 2011 is, gaat oma voor Silke natuurlijk een eigen exemplaar breien, van zomers katoen.  De muts moet nog even wachten tot winter 2011/2012.

 Hoe vind je 'm? Staat ie me niet prachtig? Deze bril van heit die ik even snel uit het doosje gevist heb en zelf opgezet heb?

*klik op de foto*

Het begon vanmiddag allemaal met een paar liedjes van Linda, Roos en Jessica op Youtube waar ze enthousiast rondjes in de kamer op liep (lees: danste). En ook ik kwam er niet onderuit: 'Mama ook dansen?' Na een tijdje vervolgde ze: 'MaMaSé aan?' Al sinds ze ze kent noemt Silke K3 geen K3, maar MaMaSé. Best. We deden de K3 cd in de cd-speler, mevrouw pakte haar microfoon en zong er lustig op los. Handjes draaien, Lollypopland, allemaal kwamen ze voorbij. Tot ze op een goed moment naar me toe kwam en zei: 'Mama, ikke taartjes'. Het was bijna etenstijd, dus ik probeerde het nog met: 'Nee, we gaan zo eten, we gaan nu geen taartjes eten'. Maar ze hield vol: 'Mama, taartjes. Ikke taartjes.' Tot het tot me doordrong wat ze echt bedoelde. Even later liep ze trots door de kamer en riep: 'Ikke taartjes. MaMaSé óók taartjes!' MaMaSé staartjes, Silke ook staartjes!

Hoe vaak ik niet geprobeerd heb Silke leuk op de foto te krijgen... Maar een peuter van twee spontaan fotograferen is net zoiets als een kat door een hoepel laten springen. Bijna onmogelijk.  Na een dagje kinderdagverblijf slaapt ze de volgende dag altijd een gat in de middag. Zo ook vandaag. En vanmiddag werd dochterlief zowaar wakker met een goed humeur! Een uitgelezen moment om het weer eens te proberen. En dan smelt je hart...

Klik op de foto's voor een uitvergroting!

lief

dromerig

spontaan

 Ik weet het nog als de dag van gisteren: 13 februari 1999. De dag waarop mijn zus me belde en me vertelde dat ik weer tante was geworden, van mijn nichtje Iris Annelot. Morgen is dat alweer 12 jaar geleden. En als ik dan een foto zie waarop Iris met mijn dochter op schoot zit, dan vraag je je af waar de tijd gebleven is...

en omdat Silke niet al te fotogeniek op dit kiekje staat, hebben we Hollands next topmodel later nog es op de gevoelige plaat vastgelegd, met meer succes:

Iedere boom die ze tegenkomt wordt gebombardeerd tot kerseboom. Kerseboom hier, kerseboom daar. Lichtjes of geen lichtjes. Met of zonder versiering, alles is een kerseboom. En die versiering, dáár wil ik het vandaag even met u over hebben. Want onze Silke is namelijk niet zo van de versiering. En dan bedoel ik de haar-versieringen. Speldjes zijn nooit haar favoriet geweest, maar toen ze deze week het etuitje ontdekte waar al die speldjes inzaten, ging ze los. "Indoen!!?" "Indoen!!?" En zo veranderde onze Silke voor even zelf in een kerseboom:

Ook als je, zoals Silke, nog niet ontdekt hebt, dat je je benen voor meer dan kruipen alleen kunt gebruiken, kun je je met mooi weer prima vermaken in de tuin.

Beetje onkruid verwijderen,

dan richting de geraniums

om die vervolgens vakkundig te snoeien.

Mijn aanstaande, S., houdt van gadgets. De Levitron (klik!), de stirlingmotor (klik!) wie kent ze niet! Wij hebben ze allemaal in huis. Het zijn van die aankopen waarvan bijna iedere vrouw, en dus ook ik, steevast roept: Wat moet je ermee? Wat kun je ermee?

Vaak is het antwoord: "Niets". Waarom koopt ie ze dan? Hoor ik u denken. Dat heb ik dus ook meerdere malen gevraagd. Het antwoord van lief is dan: Het gaat om de techniek. Hoe het werkt. Ok, dit kan ik me nog voorstellen, maar ik koop toch liever kleding voor mijn geld of boeken. Daarvan vindt hij misschien op zijn beurt weer dat het nutteloze aankopen zijn, maar daar gaat het nu niet om.

Vorige week was het weer zover. Hij had weer een bestelling geplaatst. Een dag later kwam de TNT-meneer het pakketje brengen. Wat het was? Een 3-D bril. Ja, ja. Een echte. Zo eentje die je tegenwoordig ook bij de bioscoop kunt krijgen. En nee, ik vroeg dit keer niet: Wat kun je ermee? Want dat kan ik nog wel begrijpen. Hij vond het nogal bijzonder dat je er films en zelfs foto's in 3-d mee kunt bekijken. En ik moet toegeven, dat is ook best grappig. Maar dat is niet het enige.

De bril doet het ook heel goed als hip mode-item voor fashionista's, getuige onderstaande foto: