Quirijne.nl

Mijn aanstaande, S., houdt van gadgets. De Levitron (klik!), de stirlingmotor (klik!) wie kent ze niet! Wij hebben ze allemaal in huis. Het zijn van die aankopen waarvan bijna iedere vrouw, en dus ook ik, steevast roept: Wat moet je ermee? Wat kun je ermee?

Vaak is het antwoord: "Niets". Waarom koopt ie ze dan? Hoor ik u denken. Dat heb ik dus ook meerdere malen gevraagd. Het antwoord van lief is dan: Het gaat om de techniek. Hoe het werkt. Ok, dit kan ik me nog voorstellen, maar ik koop toch liever kleding voor mijn geld of boeken. Daarvan vindt hij misschien op zijn beurt weer dat het nutteloze aankopen zijn, maar daar gaat het nu niet om.

Vorige week was het weer zover. Hij had weer een bestelling geplaatst. Een dag later kwam de TNT-meneer het pakketje brengen. Wat het was? Een 3-D bril. Ja, ja. Een echte. Zo eentje die je tegenwoordig ook bij de bioscoop kunt krijgen. En nee, ik vroeg dit keer niet: Wat kun je ermee? Want dat kan ik nog wel begrijpen. Hij vond het nogal bijzonder dat je er films en zelfs foto's in 3-d mee kunt bekijken. En ik moet toegeven, dat is ook best grappig. Maar dat is niet het enige.

De bril doet het ook heel goed als hip mode-item voor fashionista's, getuige onderstaande foto:

Overmorgen wordt ze alweer één jaar. Dan is het een jaar geleden dat ze door middel van een keizersnede op de wereld kwam en ons tot over onze oren verliefd maakte op haar. Want wat is het een fijne meid. Huilen - en dan bedoel ik van dat 'tranen met tuiten gebeuren' - doet ze zelden. Lachen doet ze deste meer. Zowel 's morgens als je bij haar bedje komt als 's avonds als je vlak voor het slapen gaan nog een liedje voor haar zingt. En dat slapen gaat ook al zo goed. Gebroken nachten en wakker worden op ongebruikelijke tijden is bij ons in huis grote uitzondering.  'Slaapt die van jullie lekker door? Nou, wacht maar tot ze tandjes krijgt, dan hoor je haar wel.'. Eh... ok, ze heeft tot nu toe nog maar twee tanden (mama heeft al last van nachtmerries met haar volwassen twee-tandige dochter in de hoofdrol), maar de overige laten ook niet lang meer op zich wachten en tóch horen we haar zelden. Ok, we horen haar wel, maar dan van enthousiasme, als ze weer eens is gaan staan in de box. Dan laat mevrouw zich luid en duidelijk horen - zie mij dan, zie mij dan - en zijn de oooeeeeh's en aaaaah's niet van de lucht.

Alleen het eten, dat was de laatste tijd niet echt om naar huis te schrijven. Zowel brood als warm. Maar sinds haar mama ontdekt heeft dat ze, als ze Silke een stukje brood op een vorkje geeft, ze dat zelf van het vorkje opeet, gaat het brood eten al een stuk makkelijker. Je moet soms een beetje crea bea zijn. Hoe dat warm eten ooit met een lepel in motorisch opzicht 'geslaagd' en zonder al teveel vlekken op het behang, naar binnen gaat, is me nog een raadsel, maar ok.

En waren we eerst nog bang dat ze misschien wat té lief voor deze wereld zou zijn, mevrouw laat zich zeker niet de kaas van het brood eten. Zowel letterlijk - ze is gek op kaas - als figuurlijk. Neefjes die van mening zijn dat ze dat ene autootje wel even van haar kunnen lenen, krijgen gelijk een veeg uit de spreekwoordelijke pan. Nee, slaan doet ze nóg niet, maar een duidelijke krijs werkt even efficiënt wat haar betreft.

Ik kan niet anders zeggen dat we het, wat Silke betreft, dit afgelopen jaar zeer hebben getroffen. En als het niet de mensen om ons heen waren, die ons vertelden dat we wel een heel makkelijk meisje hebben, dan hadden we dit zelf gelukkig ook wel bedacht, want we zijn echt schandelijk verwend.

Rest ons, om dit jaar dat ze nu bij ons is, rijkelijk te vieren. De slingers, ballonnen en cadeaus zijn gekocht, de prinsessentaart is besteld. Kortom, wij zijn klaar voor het feest!

Als ik terugkijk op 2009, dan is het een heel zwaar jaar geweest. En het gemis van mijn vader, wordt iedere dag groter. We zitten midden in de donkere dagen voor kerst en de afgelopen weken was het ook letterlijk donker. Weinig zon, veel regen. Een trieste tijd, in meerdere opzichten. En toch breekt er nu ook een tijd aan van licht. Kaarsjes, de kerstboom en misschien zelfs binnenkort wel sneeuw en ijs. Ook al voel ik mij lang niet altijd vrolijk en opgewekt, toch wil ik deze tijd niet zo maar voorbij laten gaan. Want het is ook Silke haar eerste kerst. En dus hebben we vanmiddag een mooie krans op de deur gehangen, hebben we de kerstboom opgetuigd en Silke haar eerste 'Blond' theeserviesje (gekregen van Sint) in de servieskast gezet. Daarna hebben we bij de versierde boom een beker chocolademelk gedronken. Even later hield ik een uitgeslapen Silke op mijn arm, bij de kerstboom. Verbaasd door alle mooie gekleurde ballen en lichtjes keek ze met een glimlach naar de mooie versierde boom. Silke haar eerste kerst.

Aan het begin van het winterseizoen had ik een hele mooie winterjas voor Silke gekocht, van Name-it. Mooie sjaal, muts en wanten erbij en de winter kon beginnen! De jas staat haar prachtig, alleen is ie nog wat aan de grote kant; ze moet er immers de hele winter nog mee door. De jas is van babyrib en met al die plakkerige soepstengels en biscuitjes zaten er al gauw de eerste vlekken in. De jas mag niet in de droger en wassen is dan ook een karwei dat niet in één dag geklaard is. En dus had ik een mooi excuus om eens in 'de grootste online winkel in baby- en kinderkleding in Nederland, kleertjes.com rond te gaan sneupen voor een tweede jas erbij. Ik had al snel een mooie paarse jas van Babyface uitgezocht en vandaag kwam mijn pakje al binnen (Sinterklaas of geen Sinterklaas, ik ben dol op pakjes!) De jas past perfect en staat haar natuurlijk fantastisch.

Wist u trouwens al dat ze inmiddels van de spreidbroek verlost is? 20 oktober jl. moesten we weer voor controle met haar naar de spreidbroekendokter en ook dit keer had hij goed nieuws: hoefde de vorige keer de spreidbroek alleen nog overdag om, dit keer mocht hij helemaal af! Sommige kinderen slapen dan eerst een paar nachten onrustig, maar gelukkig heeft Silke er niet minder om geslapen (ook fijn voor haar heit en mama) en inmiddels stoeit ze aardig met haar benen. Het kruipen heeft ze nog niet ontdekt, maar verder ontwikkelt mevrouw zich heel normaal. Zo wordt elk stukje brood dat je in haar mond stopt - maakt niet uit met welk beleg -  er consequent uitgehaald en zorgvuldig bestudeerd, brabbelt ze er lustig op los en vindt ze drinken uit een 'normale' beker het mooiste wat er is. Het is nog altijd een hele makkelijke en vrolijke meid en we hebben nog steeds de stille hoop dat ze op 7 mei 2010 in de kerk in een mooi jurkje met de trouwringen naar ons toe komt lopen (maar kruipen mag natuurlijk ook). Over die, voor ons, zeer bijzondere datum, een volgende keer meer.

Ik het brood weer uit mijn mond halen? Ik weet van niks hoor...

Onze kleine meid - al vinden wij haar alweer een hele dame - heeft een spreidbroek. Het lijkt bijna wel een modeverschijnsel, want in mijn omgeving ken ik al bijna meer kinderen met, dan zonder. Silke zat in mijn buik 'rechtop', met haar beentjes dubbel, voor haar hoofd langs. Niet echt een comfortabele houding.... Dit had ze beter niet kunnen doen, want ze heeft aardig in de knel gezeten en pas tijdens de bevalling kwam de dokter erachter dat haar kontje voor de uitgang zat, in plaats van haar hoofdje. Ze werd dan ook via een keizersnee geboren. En kinderen in stuit hebben helaas een grotere kans op een heupafwijking.

Zo ook Silke. En dus werd al met drie maanden duidelijk dat ze een spreidbroekje om moest. In eerste intantie voor drie maanden, zo zei de orthopeed bij ons eerste bezoek. Al lijkt drie maanden een lange tijd, uiteindelijk vliegt het zo voorbij. En ook bij het tweede controle bezoekje, na zes weken, was de arts heel positief. We waren er nog niet, maar het heupje ging goed vooruit.

De drie maanden waren nu voorbij en afgelopen donderdag gingen wij met 'best wel een boel hoop' richting ziekenhuis. Wat zou het toch fijn zijn als ze die beugel alleen nog maar 's nachts zou hoeven te dragen en ze er overdag van verlost zou zijn. Weer vrij rollebollen in de box en het knuffelt natuurlijk ook veel lekkerder zonder zo'n apparaat om haar beentjes.

Vol goede moed gingen we de spreekkamer van de orthopeed binnen. Maar toen hij de foto bekeek en zijn betoog begon, was mijn hoop alweer vervlogen. "Het gaat goed. We gaan vooruit, maar we zijn er nog niet. Nee, het is best een vrij uitgebreide dysplasie hoor". Dat hoorden we voor het eerst. "Als het een beperkte is, ja, dan duurt het in de regel zo'n drie maanden en zij gaat ook vooruit, maar we zijn er nog niet. Hoe oud is ze? Zes maanden? Oh, dan hebben we nog tijd zat." Tijd zat?? We zijn het zat, zult u bedoelen. Over acht weken, op 11 september - laten we hopen dat dat geen slecht voorteken is - mogen we terugkomen en nee, dan verwacht ik niks meer. Dat heb ik nu wel afgeleerd. 11 september gaan we gewoon weer voor controle en of het einde dan in zicht is? Geen idee! Voor nu zetten we de schouders er weer onder en zijn we blij dat zij er 'geen last van heeft' en nog altijd super vrolijk is!

De door-de-weekse-avonden werden steeds meer avonden van 'wachten'. Als je om 22.00 uur eigenlijk zo moe bent, dat je bijna op de bank in slaap valt, zie je echt uit naar de tijd dat je dochter die laatste fles van 23.00 uur niet meer hoeft. Nu vroeg ze er ook niet echt meer om; we moesten haar altijd wakker maken uit een diepe slaap en ook dat vonden we steeds zieliger. En gisteravond hebben we dan ook de gok maar eens gewaagd. Volgende week is ze vijf maanden en dus kon er nu best een fles af. Om 19.00 uur kreeg Silke voor het eerst een heerlijke (dat neem ik maar aan) papfles en brachten we haar naar bed. Een beetje spannend was het wel. Zou ze de hele nacht doortukken? Om ca. 22.30 uur hebben we nog even om het hoekje gekeken en toen we zagen dat ze heerlijk lag te slapen, zijn we ook zelf naar bed gegaan. We sliepen wel wat onrustig. Het is toch een raar idee om je dochter zo vroeg al naar bed te brengen voor zo'n hele lange nacht. Midden in de nacht schrok ik wakker: Ze zou het toch niet te warm hebben onder die deken? (Ze slaapt op een warm kamertje) Ben ik niet vergeten haar sokjes uit te doen? Ik moest me beheersen niet even te gaan kijken. Maar de kleine meid sliep, ik zou bijna willen zeggen, zoals gewoonlijk, heerlijk door en werd pas om 7.00 uur de volgende morgen weer wakker! Kan mama ook weer eens een avondje vroeg naar bed!

Voor alles is een eerste keer. En het leuke van zo'n jonge dochter als Silke is, dat je alles als het ware 'opnieuw' samen met haar 'voor het eerst' meemaakt. En hoe ouder ze wordt, deste vaker je zulke 'voor de eerste keer' momentjes hebt. Voor de eerste keer in een echte pyjama slapen, voor het in het ledikant, voor de eerste keer slapen in de trappelzak.

Onze dame kwam zelfs met spreidbroek tot aan het hoofdeind.

Voor het eerst een fruithapje,

vandaag zelfs eentje van zelfgemaakte perenmoes

en vanmorgen ging ze ook voor het eerst onder de douche. Geen gesleep meer met het badje naar de keuken, badje vullen met emmers water, badje weer legen etc. Nee, gewoon lekker met heit onder de douche. En ze vond het heerlijk. Water over de haartjes en in haar gezichtje? Ze geeft er niks om, deze dappere meid. En daarna in de Zwitsal, schone kleertjes aan, zo'n zonnig zomerhoedje op - nou ja, hoed-je, deze is op de groei gekocht, zoals je ziet - en lekker naar buiten!

Kiekeboe!!

Fijn Pinksterweekend!

Eigenlijk hebben wij twee kinderen. Onze dochter Silke en.... poes. Ja, de kat genaamd Poes. Waar Silke is, is de poes. En Poes weet precies welke baby-plekjes heerlijk zijn om te liggen. Zo moet ik, als ik boodschappen ga doen, altijd zorgen dat ik het aankleedkussen niet op de tafel laat liggen, want geheid dat ze er heerlijk in een rondje op ligt te slapen als we terugkomen. En zeker nu ze verhaart is dat niet zo fijn. 

Het heeft een tijdje geduurd, maar mevrouw heeft nu ook de box ontdekt. Legden we er, toen het ding al in de kamer stond, maar er nog geen Silke was, een tiental ballonnen in, nu is dat geen doen. Al een paar keer trof ik haar bij thuiskomst in de box aan en lagen er grote plukken haar in. De stofzuiger erdoor en klaar, maar toch, als je dat iedere dag moet doen, heb je daar snel genoeg van. Dan de box maar vullen met een speeltoestel, als Silke er zelf niet in ligt. Nog wat knuffels erbij. Zo. Dat moet genoeg zijn.

Maar helaas. Niet alleen Silke ligt zo af en toe heerlijk in haar box te slapen:

Ook poes maalt niet om al die spullen en het lijkt zelfs alsof ze denkt: hoe meer speelgoed, deste knusser!

Het enige wat lijkt te werken is een vuilniszak op het boxkleed leggen, want zo'n glibberig oppervlak, dat is maar niks. Het verwende nest....