Verhuizen betekent inpakken. En inpakken betekent sorteren, weggooien ... of toch bewaren. Mijn ouders hadden mij een aantal dozen gegeven met schoolspullen van de middelbare en lagere school. Ik stelde het sorteren van die spullen steeds uit, maar uiteindelijk besloot ik afgelopen dinsdagavond er toch maar eens even in te duiken. En zoals dat gaat met zulke dingen, bleef het niet bij sorteren. Bij het doorbladeren van oude agenda's waande ik mij al snel weer in mijn havo-tijd. De boekwerkjes waren volgeplakt met plaatjes van Rob Lowe, Koen Wouters en Johnny Depp, geschreven teksten van klasgenootjes en veel gekras. Herinneringen kwamen boven aan oud-klasgenoten, docenten en gebeurtenissen uit die tijd; jongens uit vijf atheneum op wie ik heimelijk verliefd was, wiskundelessen waar ik geen hout van snapte en ga zo maar door.

En ook de lagere schooltijd ging in gedachten aan me voorbij. Ik was altijd in de veronderstelling dat ik weinig herinneringen meer had aan die tijd, maar niets was minder waar. Ik vond schriften met mijn allereerste schrijfsels uit klas 1, verkeersboekjes met plaatjes van overstekende poppetjes erin geplakt, werkstukjes en tekeningen over oorlog in het jaar 2000 (hoe ik erbij kwam zoiets te tekenen is me een raadsel). Bij veel werkstukjes en tekeningen voelde het alsof ik ze gisteren nog gemaakt had. De herinneringen waren er dus nog wel degelijk. Alleen lagen ze te verstoffen in een laadje in mijn hoofd.

Veel schriften met huiswerk erin heb ik weggegooid, maar die agenda's, tekeningen, werkstukken en eerste schrijfsels, die heb ik in een doos gedaan, om te bewaren. Die gaan weer mee naar het volgende huis, zodat ik af en toe weer even in het verleden kan duiken.

Het zou niet lang meer duren. Medio november zou het w??r raak zijn binnen mijn schoonfamilie. Dit keer waren de andere zus van mijn lief en haar man in verwachting van hun eerste kindje. Inmiddels was het duidelijk dat de kleine niet meer zo lang op zich zou laten wachten. Mama werd regelmatig gevraagd of ze in verwachting was van een tweeling en ze had het ook zwaar. Slapen lukte niet meer, maar zitten of lopen evenmin.

We hadden een pool opgezet. Mijn lief, zijn ouders en ik. Ik dacht dat het kindje zondag geboren zou worden. Bovendien zou er dan volgens mij op beschuit met roze muisjes getrakteerd worden (stiekeme wens?)

Afgelopen maandag was het (gelukkig voor mijn ontzettend zwangere schoonzus) zover. Geboorte nummer twee. Was Dedmer bij zijn geboorte een hummeltje van 2400 gram en 48 cm, dit manneke daarentegen is een keer zo zwaar. 4760 gram om precies te zijn en maar liefst 60 cm lang en dat was dan nog in foetus-houding. Voor een pasgeborene is hij flink aan de maat. In het ziekenhuis waar hij geboren is, hadden ze nog nooit zo'n grote baby gezien. Gisteravond zijn we op kraamvisite geweest. Het is een mooi ventje om te zien met een heerlijk rond gezichtje en al redelijk grote handjes en voetjes. Als je de beide neefjes naast elkaar zou leggen en zou vragen wie de oudste is, zou Sem het ongetwijfeld winnen van zijn oudere neefje. Mama lag in de kamer in een bed op klossen en kleine Sem lag naast haar heerlijk te slapen. Lief S. en ik mochten hem zelfs al even op de arm en ook daar bleef hij ongestoord doorslapen. Pas toen hij in zijn wiegje werd gelegd en niet meer geborgen in de armen van mama, oom of tante lag, liet hij merken dat zijn stembanden het ook goed doen. Twee nieuwe familieleden in nog geen drie weken tijd, wat een rijkdom.

En die pool? Die had ik dus glansrijk verloren.

Vanmorgen las ik op de site van mijn plaatselijke Courant dat het Noorden een bastion van Sint-gezindheid blijft. 'De kerstman kan daar nog niet in de schaduw staan van de goedheiligman. Ruim de helft van de huishoudens geeft dan cadeautjes en slechts een kwart doet dat met Kerstmis.'
Ik had stiekem een beetje gehoopt dat, met alle verhuizingen binnen onze kleine familie, de gedichten en Sint-verlanglijstjes me bespaard zouden blijven, maar niets is minder waar. Mijn nichtje van bijna negen is dit jaar van haar geloof gevallen en zij wil nu graag ook een keer lootje trekken, net zoals wij grote mensen dat vorig jaar deden. Bovendien is er dit jaar een schoonfamilie in mijn leven gekomen die ook graag iets met pakjes en rijmpjes doet. Ik kom er dus, ondanks alle verhuisperikelen, niet onderuit.
Maar ach, het zorgt natuurlijk wel weer voor een hoop voorpret en gezelligheid in deze donkere maanden van het jaar. Opluchting als je dat ene cadeautje toch nog net op tijd hebt gevonden. In jezelf lachen bij het maken van de gedichten. Blijdschap op het gezicht van een ander als het cadeautje wordt uitgepakt. En natuurlijk veel kruidnootjes, chocoladeletters en ander lekkers. Had ik de afgelopen drie jaar altijd het vermoeden dat ik als single, niet samenwonende lootjetrekker binnen onze familie als enige niet wist wie wie had, dit keer heb ik ook iemand om zulke geheimpjes mee te delen. Al schrijvende weg, krijg ik er toch nog zin in geloof ik!

Ik ben gek op thee. Je zou ook kunnen zeggen: "Ik lust absoluut geen koffie." Beide is waar. Overdag drink ik veelal groene, rooibos en kruidenthee, maar 's avonds en in de morgen bij mijn bakje yoghurt met cruesli, heb ik het liefst earl grey of 'gewone' thee. Het liefst wel de English blend van Pickwick. En als thee-freak heb ik natuurlijk ook een theedoos.
Een aantal jaren geleden had ik een hele eenvoudige van de Xenos, die ik zelf gelakt had. Deze werd na een paar jaar vervangen door een wat duurder exemplaar van licht hout, gekregen op mijn verjaardag. N?g vrij eenvoudig.
T?t ik gisteren, samen met mijn moeder en zus, bij een besloten koopavond van mijn favo-winkel Jolijt was, ter ere van de nieuwe wintercollectie. Mevrouw Jolijt had voor deze speciale gelegenheid de deuren van haar priv?-woning geopend. Het was een schitterend huis, wat voor de gelegenheid helemaal aangekleed was met meubels en accessoires van de merken die ze ook in haar winkel verkoopt. We keken onze ogen uit. Het hele huis was bezaaid met windlichten, glaswerk, serviesgoed, fotolijstjes en sfeervolle meubelen. Bovendien zat op alles dit keer een leuke korting. Meneer Jolijt zorgde voor koffie en thee en ook de dochter hielp mee in de verkoop. En als je daar dan als een kind in een snoepwinkel rondneust, dan wil moet je natuurlijk van jezelf iets kopen! Mijn oog viel op een schitterende theedoos van Rivi?ra Maison. Het liefst zou ik mijn hele huis in landelijke stijl inrichten en had ik de hele woning zo leeg gekocht, ware het niet dat mijn ambtenarensalaris dat niet toelaat. Maar die theedoos, die moest en zou mee naar huis! Hij blijft natuurlijk netjes in de verpakking totdat we verhuisd zijn en ik er in het nieuwe huis een mooi plekje voor vind. Tot die tijd, vergaap ik mij wel aan het exemplaar op de site. (Ben benieuwd hoelang ik dit vol ga houden...)

Vandaag kom je thuis. Je was wat aan de lichte kant en moest dus nog even in het ziekenhuis blijven, samen met je mama. Zaterdagmiddag zijn we op de valreep nog even bij je langsgeweest en heb ik je voor het eerst 'in het echt' gezien. Samen met jouw oom (mijn lief S) en je papa, liepen we naar de afdeling waar je lag, op de 'koude kamer'. Helemaal alleen, in een heel klein bedje, waarin je n?g 'verdween'. Lengte heb je wel, maar vet nog niet. Wat ben je een klein, teer mensje. Met je beentjes opgetrokken en twee kruikjes bij je rug en beentjes lag je op je zij te slapen. Je handjes tot vuistjes gebald, dicht bij je gezichtje. Alles erop en eraan. Oortjes, mondje, neusje, oogjes en kleine zwarte wimpertjes. Je hebt zelfs kleine bakkerbaardjes. Een mutsje op je hoofdje om 't warm te houden. Diep in slaap, moe van het harde werken, want voor zo'n kleintje als jij is een schone luier krijgen, je laten wegen en dan ook nog een half uur drinken, vast een hele opgave. En toch is het belangrijk dat je veel drinkt en groter groeit. Tot een lekker stevig ventje. Welkom kleintje!

Mijn lief en ik hadden afgelopen vrijdag weer eens een afspraak bij onze hypotheekboer. De laatste financi?le zaken moesten nog even doorgenomen worden met onze hypotheekadviseur, A.

A. is een hele geschikte vent. Zo eentje bij wie het bespreken van saaie financi?le zaken als hypotheken en overlijdensrisicoverzekeringen een beetje minder slaapverwekkend wordt. Toen we voor het eerst een afspraak bij hem hadden, vroegen we ons verbaasd af of Pim Fortuyn niet toch gewoon nog leefde. Het leek erop of was hij geheel anoniem een nieuw leven begonnen als hypotheekadviseur in het noorden van het land. Zijn image had ie aangehouden; kale kop, hip overhemd met brede stropdas. Kortom Pim was alive. Het enige verschil is de Friese taal. Pim schakelt moeiteloos over van Fries, als hij met lief S. praat, en weer terug naar Nederlands als hij het woord tot mij richt.

Tijdens onze laatste afspraak kon je merken dat het vrijdagmiddag was. Er hing al een beetje een weekendsfeertje in de lucht. De bespreking van het financi?le rapport waarbij zaken als overlijden en arbeidsongeschiktheid werden besproken, werd afgewisseld met luchtige grapjes. We hadden bij binnenkomst een bakje thee gekregen en na een half uurtje vroeg Pim of we misschien nog iets anders wilden drinken. Ik ging voor een glas water, maar mijn lief haalde hij over om zijn 'calorie-arme-drinkyoghurt' te proberen. Hij had zojuist verteld dat hij in een maand tijd vijf kilo afgevallen was. En dat alleen door de snacks te laten staan. In het verleden ging er tijdens een bezoek aan Mc Donalds met het gezin met gemak een bigmac, een cheeseburger, een quarterpounder en nog iets van die strekking in. Dan zat Pim vaak nog niet echt vol en nam hij als toetje nog maar een cheeseburger. Het was hem niet meer aan te zien. Hij had een normaal postuur.

"Welke smaak wil je? Kersen of limoen?" , riep Pim vanuit het keukentje. "Oh, maakt me niet zoveel uit, doe maar limoen." Even later kwam Pim binnenlopen met een groot glas drinkyoghurt. "Best lekker", zei S tussen twee slokken door. "En er zitten maar 30 kalorie?n in", zei Pim. "Dan geeft ??n zo'n glas drinkyoghurt maar zo'n of 60 ? 70 calorie?n" hadden ze al snel berekend. Ik keek eens bedenkelijk van Pim naar mijn lief S. Waren dit nou echte mannen? Gesprekken over calorie?n waren toch voorbehouden aan ons vrouwen? "Eh jongens, nu wordt het wel een beetje te metro allemaal hoor!" Ze keken me verschrikt aan en barsten vervolgens allebei in lachen uit. Metro of niet, die calorie-arme drinkyoghurt ging er best in!

De hele tijd heb ik het gevoel dat ik iets weghoesten moet. Ik heb een rokerige smaak in mijn mond en gisteravond toen we naar huis gingen was ik zowaar een beetje hees.
Nee! Ik heb niet gerookt! Ik ben gewoon op stap geweest. Ligt het aan mij of wordt het steeds erger met de rook in de kroegen? Vroeger rookte ik ook nog wel eens een sigaret bij het uitgaan. Dat is alweer een flinke poos geleden en toch krijg ik het gevoel dat ik vannacht plotseling in een kettingroker veranderd ben. Bah. Ik zal blij zijn als straks de horeca in juli 2008 rookvrij wordt. Geen rokerige smaak meer in mijn mond en geen stinkkleren meer die gelijk de was in kunnen!

Een volle dag, bestaande uit een half dagje op kantoor, vijf uren vergaderen en tussendoor een nieuwe rekening openen op het postkantoor. Als ik thuiskom grijp ik eerst in de koelkast naar het ?kliekje? couscous met roerbakgroenten en kan het dan niet laten als toetje die halve chocoladereep op te eten die er nog ligt. Zo douchen en naar bed en hopen dat het morgen weer een versnelling lager kan. (Al weet ik ook wel dat ik soms ook zelf de veroorzaker ben van al die drukte.)