Soms kan er door iets kleins (het fluiten van een vogel buiten) zomaar een jeugdherinnering boven komen drijven?.

Het is zo rond half negen ?s avonds. Ik ben nog maar een klein meisje en lig al in bed. Buiten is het nog licht. Een van de laatste zonnestralen voor die dag piept onder het gordijn door. Beneden in de keuken hoor ik mijn moeder. Ze zet koffie. Met een druk op de knop maalt ze de koffiebonen tot ?losse koffie?. Even later hoor ik haar met haar ring tegen de rand van het bakje de koffie los tikken. Buiten zit een mus te tjilpen in een boom, een lijster even verderop fluit een ander deuntje. Dan hoor ik een bel. De bel van de ijscoman. De kar rijdt de straat in. Even later houdt het bellen op?. Ik stap uit bed en gluur tussen de gordijnen door naar beneden. De buurman is naar de kar toegelopen. De ijscoman haalt een staaf vanille-ijs uit de koeling en snijdt er een paar dikke plakken af. Aan beide zijden een koekje en klaar zijn de ijsjes. Buurman betaalt en loopt met de ijsjes weer naar huis. Ik kruip weer in bed en val even later in slaap.

Zondagavond. We zitten aan tafel en willen net gaan eten als S. zegt: ?Moet je kijken, Poes is ook ergens mee in de weer.? Poes zit buiten voor de bijkeuken en lijkt met iets in gevecht te zijn. We gaan er eerst nog vanuit dat het de vijandige buurkat is, maar al snel blijkt ze een vogel te pakken te hebben! Voor we het goed en wel in de gaten hebben, gaat ze met het beest in haar bek door het kattenluik. Ons cadeau van Poes is een levende duif!!!
S, lichtelijk in paniek: "Pak een bezem of iets dergelijks". Ik haal snel de dweil uit de bijkeuken en S. probeert Poes vervolgens het huis weer uit te jagen. De duif heeft zich inmiddels bevrijd en vliegt richting de vensterbank. Poes volgt haar instinct en rent met een waas voor de ogen de duif achterna. Uiteindelijk slaagt S. erin de dader van het delict naar de achterkamer te dirigeren en kan ik de duif oppakken en buiten in het gras neerzetten (Met de twee trouwerijen van afgelopen zomer in het achterhoofd, weet ik nog precies hoe je de beestjes het beste op kunt pakken). Ze is gelukkig niet gewond, maar ziet er zwaar getraumatiseerd uit. Om het beestje een beetje van de schrik te laten bekomen hebben we de zak kattenbakkorrels voor het luik neergezet en mag Poes de rest van de avond niet naar buiten. Neem je eens een cadeautje voor je baasje mee, krijg je dit?.. zal ze wel gedacht hebben?

En de duif? Die is uiteindelijk het pad in onze tuin overgestoken en in de bosjes verdwenen.

We mogen dan in het kleinste stadje van Friesland wonen, alle voorzieningen zijn wel binnen loop-, ja sommige zelfs binnen kruipafstand van de trapgevel.

Zo zit er bij ons in de straat een bakker, een snackbar en een postkantoor en om de hoek onder andere twee restaurants, een kroeg, een slager en een supermarkt. Binnenkort komt daar nog een wijnwinkel bij en dan is er nu sinds kort ook een kaasboer, die onder andere biologische kaas van hen bezorgt.

De eerste bestelling is al gedaan en wordt morgen bezorgd!

Jong belegen 400 g
Blue Stilton 200 g
Munster 1 st 200 g

Op donderdag eet ik altijd bij mijn ouders en lief S. bij de zijne. Aangezien ik in 'hun' stad werk, ben ik toch in de buurt. Even een bliksembezoekje, lekker eten en bijkletsen. Op die dag ga ik altijd met de auto. Hoef, ik niet het hele eind naar het station te lopen, mijn pa hoeft mij er niet heen te brengen en ik kan zo op ieder tijdstip 's avonds weer naar huis rijden.

Ik had nog met mijn lief besproken dat ik vanavond met mijn pa even de ruitenwisservloeistof moest bijvullen en was daarna in alle haast vertrokken, want ik was al wat aan de late kant en wilde mijn trein niet missen. Nietsvermoedend reed ik richting het NS-station, zo'n 20 minuten rijden van mijn woonplaats. Toen ik er bijna was realiseerde ik me pas dat ik helemaal niet met de trein hoefde! Even wakker worden meid.

Dan zou ik wel even via de dorpen, naar mijn werk rijden, zo de snelweg en dus de files omzeilend. Alleen was ik nog niet zo vaak via die sluiproute gereden. Ik tufte rustig achter mijn voorganger aan via landerijen en kleine dorpen. De vorige keer dat ik met een collega hier langs reed, ging het allemaal vrij intuitief, dus dit keer moest het toch ook gaan lukken, dacht ik nog. De omgeving kwam me steeds vager bekend voor en bij de zoveelste onbekende plaats die ik passeerde, besloot ik toch maar te keren en af te slaan richting de snelweg...... en de file. En dus was ik alsnog pas na anderhalf uur op mijn werk.

Goed begin van de dag............

Het was koud, maar de zon scheen de tuin en onze woonkamer in. Een hele vrije zondag lag nog voor ons. S. had de tafel gedekt en we ontbeten met afbakbroodjes en earl grey.
Als het zulk mooi weer is, dan 'moet' je er wel opuit. Het werd een wandeling langs het Veldmanspaad. Met Stevige schoenen en een winterjas aan, een sjaal om en de handen in handschoenen gestoken, gingen we op weg. Onderweg was er rust, stilte, schitterende vergezichten en wij met z'n twee. Af en toe kwam er een uitgelaten hond voorbij stuiven, gevolgd door zijn baasje(s). Op de terugweg lag Wijckel voor ons en de landerijen achter ons. Een groen, glooiend landschap met hier en daar wat schapen in de wei.
Bij thuiskomst namen we een kop hete koffie. Voor mij een cappuccino met chocoladesmaak van de xenos. Echte koffie, dat is nog steeds niets voor mij. Na een lange wandeling in de vrieskou, kan ik daar echt van genieten. Net zoals van de warmte en de gezelligheid in huis!

Verkouden. Het water loopt me uit m'n neus. Ik nies zo om het kwartier minstens drie keer. Voel me dus alles behalve fit. Wilde ik zo eens in de week nog wel eens een logje fabriceren, de inspiratie en de zin ontbreken nu totaal. De computer staat tijdelijk op een soort van laag bijzettafeltje. Ik zit er in kleermakerszit achter. Niet echt comfortabel dus. Dat zou een reden kunnen zijn waarom er hier niet echt veel nieuwe tekst verschijnt. De verkoudheid speelt nu ook zeker een rol. Maar ik moet bekennen dat 'de zin' ook ontbreekt. Wie weet als de computer straks weer op het nu nog in elkaar te zetten bureau staat. Wie weet.....

In verband met de verhuizing en de eindejaarsdrukte tijdelijk geen log-updates!

Nichtje Iris pakt een cadeautje uit de grote pakjesdoos en kijkt welke naam erop staat. 'Deze is voor oma,' zegt ze met een glimlach van oor tot oor en geeft het pakje aan mijn moeder. Op het pakje zit ook een gedicht.
'Ha ha, jij hebt zeker het gedicht gemaakt?' zegt iemand. 'Ja, jij bent vast en zeker de Sinterklaas, je lacht zo.' zegt een ander. 'Nee hoor, niet waar!' zegt ze fel en met semi-serieus gezicht.'
Mijn moeder maakt het gedicht los van het pakje en vouwt het papier uit elkaar. Ze begint te lezen: 'Lieve oma...'