?Hartelijk gefeliciteerd. Uit de naar schatting 7.000 sneeuwfoto?s die bij de Leeuwarder Courant zijn binnengekomen, is een door u ingezonden foto uitgekozen voor publicatie in het boek TOCH NOG WINTER? Het was een zware klus om uit de grote hoeveelheid van kwalitatief vaak prachtige foto?s in korte tijd de juiste keuze te maken. We hebben het gevoel dat we een afgewogen keus hebben gemaakt. U zult ongetwijfeld met trots vervuld zijn dat uw inzending tot de selecte groep foto?s behoort die een plaats in het boek heeft gekregen. Zoals beloofd: bijgaand ontvangt u twee exemplaren van TOCH NOG WINTER???


Je zult wel begrijpen dat ik hier in huis rondliep met een glimlach van oor tot oor. Zo trots ben ik. En terecht; het boek bestaat uit een deel foto?s van de fotografen van de L.C. en een deel lezersfoto?s. En ik heb het aantal lezersfoto?s geteld: het zijn er 95. En daar ben ik er ??n van!

Mijn foto in het boek:

Bij ons op het werk zijn ze er een kei in allerlei grootse projecten op te zetten, die halverwege ergens weer in een la belanden en waar vervolgens niemand ooit meer iets van hoort.
Zo ook op het gebied van het ?personeelsbeleid?.
Sprak men eerst nog over ?POP?s? (persoonlijke ontwikkelingsplannen), nu is het ?competentiemanagement? wat de klok slaat. (De POP?s? Inderdaad in de la beland?.)
Bij competentiemanagement draait het om: ?De juiste persoon op de juiste plaats? en ?mogelijkheden bieden om te werken aan je eigen ontwikkeling?. Prachtig allemaal?.
Morgen heb ik samen met alle collega?s van mijn sector een bijeenkomst in het kader van dit geweldige project, geleid door onze sectormanager. In verschillende stukken die ik ter voorbereiding van deze bijeenkomst doorlas, kwam ik o.a. de volgende zinnen tegen:

?Op deze manier is het mogelijk om in ca. twee uur op een actieve en speelse manier met je medewerkers aan de slag te gaan.? (Speels? Ik dacht dat ik de basisschool allang afgerond had.)

En:?Ten slotte wordt voor 1 competentie vanuit de functiefamilies een discussie gevoerd over de gedragsdifferentiatie.? (Snapt u het nog?)

Dan zakt bij mij toch echt de broek af.
Nee, ik beroep mij maar op de volgende zinnen:
?Het is niet nodig medewerkers van tevoren te overladen met materiaal. Het werkt ook als de mensen redelijk onvoorbereid aan de bijeenkomst beginnen.?

De drie musketiers, dat was onze bijnaam. E., M. en ik. Drie vriendinnen voor het leven. We werden vriendinnen op de MEAO. Gingen met elkaar op stap, de stad in, uiteten en op vakantie. Toen ik drie maanden in Frankrijk woonde voor mijn opleiding schreven we elkaar ellenlange brieven over onze dagelijkse bezigheden. We volgden elkaars leven op de voet. Kenden alle ins en outs van elkaar.
Maar toen kwamen de vriendjes en langzaam groeiden we uit elkaar. We zagen elkaar alleen nog op verjaardagen. Ik had nog wel veel contact met E. en M. afzonderlijk, maar E. en M. minder met elkaar en al helemaal bijna niet met z?n drietjes.
Onlangs, toen Bridget Jones? Dairy 2 draaide, zijn we samen naar de bios geweest.
Maar gisteravond was het voor het eerst sinds lange tijd dat we weer eens bij ??n van ons thuis bij elkaar kwamen voor zo?n echte meiden-bijklets-avond.
Aangezien ik E. een paar dagen niet gesproken had, wist ik niet of ik haar al verteld had dat ik weer een poging ging wagen met het dragen van contactlenzen. Een nieuw soort lenzen, die ook geschikt zouden zijn voor mensen bij wie een eerder lenzen-avontuur mislukt was.
Ik zei tegen haar, met een zeer serieuze blik: ?Zeg, had ik jou mijn lenzenverhaal al verteld??
E. keek me eerst niet begrijpend aan zij en M. barstten vervolgens in lachen uit.
?Huh, is dat zo grappig??, vroeg ik. E. antwoordde met een big-smile:?Nou, wij verstonden: ?Heb ik jou mijn levensverhaal al verteld???
Ja, kan me voorstellen dat zo?n vraag nogal vreemd overkomt als hij gesteld wordt door een vriendin die je al zo?n 12 ? 13 jaar kent!

Het was vannochtend weer een regelrecht drama: het opstaan! Kon absoluut niet uit bed komen. Gisteravond was ik nogal moe en als ik er aan dacht dat de volgende morgen om 06.45 uur de wekker weer zou gaan...... Dus heb ik de wekkeer 's avonds al een half uurtje later gezet, 07.15 uur. Scheelt toch weer een half uurtje, dacht ik.
Maar toen ik vannochtend gewekt werd door dat irritante piepje, had het net zo goed 06.45 uur kunnen zijn; ik kon absoluut niet wakker worden.
Het gekke is, toen ik 9 uur per dag werkte (daar ben ik na een week weer vanaf gestapt, werden me toch te lange dagen) had ik een ijzeren discipline en stond ik om 06.15 uur naast mijn bed. Maar de laatste weken is het waardeloos gesteld met mijn opsta-discipline. Uiteindelijk heb ik me uit bed kunnen slepen en ben ik langzaam, heel langzaam wakker geworden.
Toen ik klein was, kwam mijn moeder 's ochtends altijd met haar hoofd om de hoek van mijn slaapkamerdeur om me te wekken. Zij ging dan thee zetten en brood klaarmaken en als ik niet snel genoeg opstond, dan riep ze me desnoods nog een tweede keer. Maar ja, ze kan daar moeillijk mee doorgaan als haar dochter al lang en breed het huis uit is!
Misschien toch maar es proberen 's avonds wat vroeger naar bed te gaan.....