Ik vertrouw veel dingen toe aan mijn weblog. Sommige belevenissen houd ik (eerst) voor mezelf, omdat ik ze nog niet wil delen met de rest van 'de wereld'. Bij andere dingen die ik meemaak denk ik gelijk: "Hier ga ik over schrijven." Zo ook vandaag...
Zoals ik eerder al schreef ben ik begonnen aan een tweede lenzenpoging. Nu was ik de afgelopen week ontiegelijk verkouden en het laatste waar ik naast mijn snotterige neus en zere keel op zat te wachten, waren, ?. precies, kriebelende ogen. A.s. dinsdag zou ik een terugkom-afspraak hebben bij de optici?n, maar ik besloot dat deze maar even een weekje uitgesteld moest worden, zodat ik mijn lenzen nog een eerlijke tweede kans kon geven.
Vanmiddag ging ik dus even langs de optici?n om de afspraak te verzetten. Het is een hele mooie zaak met veel mooie, aparte en ook dure brillen en twee hip uitziende verkopers/optici?ns. Ik liep de zaak binnen en botste bijna tegen een kale meneer op. Ik dacht even dat ik mij een deur vergist had en met de portier van een discotheek te maken had, maar de brillen aan de muur vertelden me dat ik toch wel degelijk aan het goede adres was. Alsof ze zo van een houseparty af kwamen. Twee jongens met een kaal hoofd en eentje met een staart. Hun postuur vertelde me dat ze minstens vier keer per week in de sportschool kwamen. In beide oren een oorbel, bomberjack en strakke spijkerbroek aan en een riem eromheen die het zaakje stevig bij elkaar hield.
Een van de drie had een vriendin. Ze had haar haar opgestoken en haar pony was veranderd in een mooie kuif die omhoog bleef staan met een flinke lik gel. Haar nagels knalroze gelakt.
Zij waren eerder aan de beurt dan ik. De twee kale jongens zochten een zonnebril. De optici?n hielp ze geduldig en liet ze de meest dure exemplaren zien; Gucci, Armani, you name it. De meeste brillen die ze pasten waren kolossaal en hadden ook geschikt kunnen zijn voor tijdens een wintersportvakantie.
Een van de twee kale jongens, liep de hele tijd met zijn duimen in zijn broekzakken. Deze kwamen alleen uit zijn zakken voor het passen van een bril. Zodra hij er eentje op had, gingen zijn duimen, hup, weer in zijn spijkerbroek en keek hij met een zeer zelfverzekerde blik in de spiegel.
Mijn eerste indruk was er eentje van verbazing, maar hoe langer ik naar ze keek, hoe leuker ik het begon te vinden. Ik moest me zelfs beheersen om me niet met de brilkeuze te gaan bemoeien. Ondertussen was ik zelf aan de beurt en heb ik mijn afspraak verzet. Ik heb uiteindelijk dus niet kunnen zien welke bril het geworden is, maar ik gok zoiets als deze hieronder:
), zei ik: "Ik doe de lenzen nu eerst weer uit hoor, want ik wil wel genieten van de ovenschotel die je gemaakt hebt!" Met andere woorden: Het was weer ??n en al gekriebel. Ik zet nog even door en heb ze vannochtend weer braaf een paar uurtjes ingehad, maar ik moet je eerlijk bekennen: Die bril staat nog steeds verdomde leuk! En ik vraag me af of ik ooit aan die lenzen zal (willen) wennen.....
