Wat een lekker relaxed weekend had moeten worden, zonder afspraken of verplichtingen is een rot weekend geworden, want Poes is weg. Vermist. Zaterdagmorgen zat ze nog bij ons op het uiteinde van het bed en heeft ze nog van haar brokjes gegeten. Nadat ze rond tien uur naar buiten is gegaan, hebben we haar niet meer gezien. 'Oh, het is voorjaar, dan zijn katten altijd op de struun', zul je denken. Maar Poes deed dat nooit. Katers gaan op avontuur en dan altijd 's avonds of 's nachts, maar poes verdween op klaarlichte dag. Natuurlijk hopen we dat ze zo maar ineens weer binnen komt lopen, maar de kans daarop wordt steeds kleiner. Groter is de kans dat ze aangereden is (al wonen we niet aan een drukke weg en komt ze bijna niet voor ons huis) of ergens opgesloten zit. Poes is namelijk erg nieuwsgierig aangelegd. Zodra ons hok open gaat, is ze er altijd als de kippen bij en je hoeft geen kastdeur of lade open te laten of poes zit erin.

Nu is het maandag en ben ik alleen met Silke thuis, maar zonder poes. Ze is er niet. Niet als ik boven kom in de vensterbank van de logeerkamer of onze slaapkamer. Niet in haar mandje. Niet krabbend aan de onderste trede van de trap, niet slapend op een stoel in de woonkamer, niet voor de schuifpui, niet onder de tuintafel, niet op het dakje van de buren, niet bij haar krabpaal. Poes is weg. En dat doet pijn! Ik heb vaak op haar gescholden als ze weer eens haar nageltjes in een van de stoelen zette, op het aanrecht zat of ik haar halve vacht terugvond op ons dekbed. Maar nu ze weg is, zou ik maar wat graag willen dat ze terugkwam.

We hebben gezocht in hokken, in tuinen en bij mensen aangebeld of ze poes ook gezien hebben. Veel mensen in ons stadje weten er nu van. Ook hebben we nog een A4-tje gemaakt om aan te plakken bij de supermarkt, slager en snackbar. Misschien is ze verdwaald en hebben mensen haar gezien. We hopen het maar, want zonder poes is het leeg in huis. En dat gemis kan nog wel eens een hele tijd gaan duren!

Toen ik een kleine week geleden Silke naar bed wilde brengen in de middag, vloog er midden in haar kamertje een insect rond. Een insect noem ik het, want op dat moment wist ik het nog niet echt te benoemen. Een wesp? Daarvoor vond ik hem te groot. Een hommel? De grootte klopte, maar de vorm niet. En een bij was het ook niet. Ik zette het dakraam wagenwijd open en het beestje vloog weer weg. Zo, klaar. Dat dacht ik...

Een dag later bracht ik onze dochter 's avonds weer naar haar kamertje en trof daar weer hetzelfde beestje aan, of in ieder geval eentje die erop leek. Weer deed ik het dakraam wagenwijd open en jaagde het beestje naar buiten. Misschien moesten we toch serieus aan een hor gaan denken, want van deze bezoekjes via het raam werd ik toch wel enigszins ongerust. Dus afgelopen zaterdag kochten wij bij de Karwei onder andere een hor voor het dakraam.

Toen ik zondagmorgen Silke haar kamertje binnenging om haar uit bed te halen, vloog er weer zo'n zelfde insect rond. Ik riep S. en volgens hem was het toch echt wel een wesp. "En wat hangt daar?" zei ik terwijl ik naar een van de balken in haar kamertje keek..... Het leek wel alsof er een half eierdopje op de kop tegen  de balk aan hing. S. haalde het van de balk af met een spuugdoekje (waar die dingen al niet goed voor zijn) en beneden werd het natuurlijk aan een nadere inspectie onderworpen. En ja hoor, het was het begin van een wespennest!!!

Wij hadden steeds bezoek gehad van de Koningin! Deze dame had het in haar hoofd gehaald om op de slaapkamer van onze dochter een wespennest te bouwen!! We hebben gelijk het raam op het kamertje dichtgedaan en S. zou de volgende dag (vanavond) gelijk de hor monteren.

Vanmorgen waren nog steeds alle ramen boven gesloten (het schijnt dat de Koningin namelijk hardnekkig blijft proberen in de buurt een nest te bouwen om al haar eitjes te kunnen leggen). Wil je dit voorkomen dan moet je de Koningin doden. Ik hoopte maar dat ze de moed snel op zou geven en naar elders zou verkassen. In de veronderstelling geen onverwacht bezoek meer aan te treffen liep ik even later naar boven. En wie trof ik daar aan in de 'logeerkamer'? Juist, de Koningin! Ik heb haar een flinke mep gegeven en nu zijn we dus eindelijk verlost van deze 'wespenplaag' in wording. S. heeft net de hor geplaatst en Silke ligt weer heerlijk te slapen met het raam open!  

NB: Er zijn foto's genomen van het 'halve eierdopje', maar die bespaar ik u!

Sinds Silke in ons leven is, heb ik mij nog seconde verveeld. De regelmaat is er nu wel, maar toch heb ik het overdag nog best druk. Vanmorgen ‘even’ naar het consultatiebureau. Ik zeg met nadruk even, want zulke bezoekjes kosten iets meer tijd dan 'even'. Eerst mevrouw in de maxicosi zetten en op het onderstel plaatsen (een hele uitvinding!), dan naar de auto lopen (we kunnen de auto niet naast ons huis kwijt) en haar daar weer verplaatsen in de auto. Rest van de spullen erin en op naar B. Daar lief oppikken (die wilde natuurlijk graag mee naar zo’n eerste CB-bezoekje) en vervolgens door naar het CB.

Eerst even zoeken waar het was, maar toen we het na wat omzwervingen gevonden hadden, werden we zeer hartelijk ontvangen. En met mevrou gaat het uitstekend. Ze is nu vijf weken, 4570 gram en 54 cm. Heeft eens in de paar dagen hooguit wat krampjes als het poepen niet zo wil, maar verder gaat alles ok. Ze hield zich heel rustig en keek heel helder naar alles wat er zich om haar heen afspeelde. Kortom het is een gezond meiske om trots op te zijn!

Daarna zijn we weer huiswaarts gegaan en herhaalde bovenstaand ritueel met de maxicosi zich weer. Ze had vanmorgen slecht gedronken en lustte bij thuiskomst dus wel weer wat. Dus verschonen en voeden. Daarna zelf even eten, flesjes schoonmaken, was opvouwen, de slaapkamer even opruimen en nu eindelijk even een paar tellen voor mezelf voor een logje. Geen dag is hetzelfde. Dat is heerlijk, maar soms ook wel frustrerend. Als je iets in je hoofd hebt (babyboek bijwerken of foto’s inplakken), gebeurt er wel weer iets, waardoor het hele plan van tafel geveegd wordt. Bovendien hebben we nog wel geregeld kraamvisite, heel gezellig natuurlijk, maar dat kost ook de nodige tijd. Kortom genoeg te doen en ik zal er aan moeten wennen dat het niet altijd meestal niet helemaal volgens planning gaat. En dan ben ik ook nog niet eens aan het werk…..

Gelukkig gaat het met voeden ’s nachts nu een stuk beter. Deden we het eerst nog samen (de één verschoont, de ander voedt), nu doen we het om en om. De één doet zowel verschonen als voeden, zodat de ander lekker doortukken kan. Vannacht mocht ik lekker blijven liggen en vanmorgen werd ik dan ook eens voor de verandering uitgerust wakker. En dat is alweer heel wat waard!

Een week of drie na de geboorte van Silke zat ik al bij de kapper. Maandag over een week verwen ik mezelf heerlijk met een behandeling bij de schoonheidsspecialiste en de eerste bestelling bij Hennes & Mauritz online is geplaatst. Kortom, soms is het gewoon erg lekker jezelf even te verwennen als er zoveel in korte tijd verandert!

Voor het eerst met z'n tweetjes uiteten sinds Silke er is. Valentijnsdag was een mooie gelegenheid en dus brachten we Silke naar pake en beppe en gingen we zelf in onze stad naar het restaurant op de hoek voor een lekker biefstukje.

Lief S. maakte het Valentijns-uitje compleet door mij tijdens het hoofdgerecht spontaan ten huwelijk te vragen! "Heb je zin om volgend jaar met mij te trouwen?" zei hij ineens zomaar uit het niets. We hadden er al wel eens over gesproken en wisten van elkaar dat we ooit wel eens wilden trouwen, maar het idee "to pop the question" was die avond spontaan gekomen.

Natuurlijk zei ik volmondig JA en 2010 wordt dus het jaar waarin wij elkaar het JA-woord gaan geven!

Poes is verbannen naar de logeerkamer. Dat wil zeggen, ze mag niet meer bij ons op de slaapkamer komen, aangezien Silke eerst bij ons ligt. Mevrouw heeft zich al helemaal aangepast... Gisteren trof ik haar zo in het logeerbed aan:

Vandaag wonen we precies een jaar in ons huis en wonen we dus ook ??n jaar samen. Een jaar geleden verhuisden we mijn hele hebben en houden naar Sloten en is S. ook verhuisd. En wat hebben we het nog steeds gezellig met z?n twee. En binnenkort zelfs met z?n drie! Wat kan er toch veel veranderen in een jaar. Samen gaan wonen, samen op vakantie geweest (voor ?t eerst! In 2007 maakte S. met vrienden een trip door Amerika) en nu verwachten we over ca. vijf weken ons eerste kindje.

Gisteravond hebben we samen de box in elkaar gezet. En dat ging verbazingwekkend goed, dat wil zeggen het was een goede relatietest, want wat was het een waardeloos bouwpakket! ??n A4-tje met een paar tekeningen en daar moesten we het mee doen. Ik laat S. meestal zelf dit soort dingen in elkaar zetten - om te voorkomen dat het eindigt in heibel ? maar dit keer hebben we het toch maar met z?n twee geprobeerd en met succes!

Vanmorgen de kerstboom verder opgetuigd. Dat geeft altijd zo?n gezellige sfeer in huis. En mijn ouders zijn langs geweest. Mijn vader heeft o.a. een trapleuning bij ons gemaakt, zodat ik nu met mijn dikke buik en straks met de kleine, veilig de trap op en af kan.

Nog even en dan komt S. thuis van zijn werk en gaan we met z?n tweetjes er een gezellige avond van maken om dit samenwoon-jubileum te vieren. Een fijn begin van het weekend!

Tot voor kort was ik altijd in de veronderstelling dat katten louter vleesetende dieren zijn. Alleen die van ons duidelijk niet. Dat wil zeggen ze heeft een zeer 'gevarieerde smaak'. Zo heeft ze een gezonde nieuwsgierigheid voor alles wat er op het aanrecht te vinden is. Aan ons dan ook de taak om de keuken altijd zo 'schoon' mogelijk achter te laten, zodat ze niet beloond wordt en uiteindelijk na verloop van tijd de interesse voor die plek in huis verliest. Dat lukt aardig, maar soms gaat het wel eens mis. Bijvoorbeeld die keer dat ik een restje jus in een glas op het aanrecht had laten staan en mevrouw heerlijk 's nachts met haar pootje in het glas had lopen hengelen. Of die keer dat ik een pas gebakken cake liet afkoelen op het aanrecht en heel even afgeleid was (lees: de woonkamer/keuken verliet).

Afgelopen weekend had S. drie suikerbroden bij de bakker gehaald. Eentje voor onszelf en twee om weg te geven aan familie. Die laatste twee lagen op het aanrecht en om ze niet te vergeten had ik de broden op de eettafel gelegd. Ze zaten netjes, zoals brood altijd verpakt is, in een plastic zak met zo'n klipje aan het eind. Maar zelfs die uitdaging ging poes niet uit de weg, want toen S. even later beneden kwam, sprong mevrouw snel van de eettafel af. Schuldbewust als ze is.... Mevrouw moest en zou het suikerbrood uitproberen en had d??r de verpakking heen gebeten om ervan te kunnen smikkelen! Gelukkig waren er nog geen hele grote happen uit genomen, dus de kans dat ze nu ziek wordt (katten kunnen suiker slecht verteren) is klein. Ze loopt in ieder geval nog vrolijk rond. Snel heb ik die middag twee nieuwe broden gehaald en wij hebben weer geleerd dat we geen etenswaren onbeheerd moeten achterlaten op het aanrecht!