AANGETEKEND

Roompot Vakanties
t.a.v. de directie

Postbus 12
4493 ZG  KAMPERLAND

Geachte heer/mevrouw,

Voorheen gingen wij vaak een weekje naar het buitenland op vakantie, maar na de geboorte van onze dochter (nu een half jaar oud) leek het ons beter om eens van een vakantie in eigen land te gaan genieten. Een familielid van ons is vorig jaar met haar man en zoontje naar "De Schaapskooi" in Epe geweest en was daar erg enthousiast over, mede daardoor was voor ons de keus snel gemaakt en hebben we afgelopen voorjaar geboekt voor een weekje "Schaapskooi" inclusief kinderpakket.

Wij hadden huisje nr. 18, type S4B geboekt van 24 tot en met 31 juli 2009.

Zoals u waarschijnlijk weet ben je met zo'n kleintje behoorlijk gebonden aan het huisje. 's Ochtends, 's middags en 's avonds slaapt de kleine en ben je genoodzaakt je bij het huisje te vermaken. Het was de hele week mooi weer, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Je zou dan heerlijk buiten moeten kunnen zitten bij je huisje. Maar helaas bleek ons huisje behoorlijk diep in de bossen te liggen en hadden wij op geen enkel moment van de dag zon! We konden zelfs met een buitentemperatuur van 20 tot 25 graden (!!) niet comfortabel buiten zitten. 's Ochtends en 's avonds moest zelfs de cv en een trui aan om het behaaglijk te krijgen! Vanaf de bank zagen we alleen een groene muur op zo'n 10 meter voor de openslaande deuren (dus geen andere mensen, andere huisjes of blauwe lucht).

Toen we op zondagmorgen in een lange broek (!) een rondje over het terrein liepen werd ons ineens duidelijk waarom ons familielid zo enthousiast over het park geweest was. Het bleek dat het overgrote deel van het park er heel wat zonniger en moderner bij lag! Mensen liepen er in korte broek en zaten in de zon bij hun huisje. Voor ons werd de domper daardoor steeds groter! Het werd ons duidelijk dat wij in het oudere gedeelte van het park zaten en zij destijds in het nieuwere deel.

De zondagmorgen hebben wij bij de receptie van het park aangegeven dat wij totaal niet tevreden waren met de ligging van ons huisje en hebben we de situatie uitgelegd. De mevrouw achter de balie toonde begrip, maar kon helaas niets voor ons betekenen. Het was hoogseizoen en alle huisjes zaten vol. Indien er nog een leeg huisje over was, hadden wij deze kunnen krijgen, maar nu waren wij genoodzaakt in ons schaduwrijke huisje te blijven. Wij begrepen dit, maar de teleurstelling bleef. Zeker toen wij in jullie catalogus zagen dat wij voor ons trieste huisje in de schaduw in het oude gedeelte nog meer betaald hadden dan de mensen met een vierpersoons chalet in het zonnige deel van het park. Wij voelden ons hierdoor enigszins belazerd.

Dinsdagmorgen besloten wij dan ook, toen het mooie weer aanbleef, dat we woensdagmorgen zouden vertrekken. Wij gingen weer langs bij de receptie en gaven aan dat wij de volgende morgen wilden vertrekken. Geen probleem, alleen konden wij niet met de auto het park op, aangezien het een autovrij park is en de aanrijdagen maandag en vrijdag zijn. Echter, met een kleintje van zes maanden zeul je nogal wat spullen mee. Wij vonden het dan ook jammer dat er geen uitzondering gemaakt kon worden en hebben vervolgens alle spullen lopend naar de auto gebracht.

Eenmaal thuisgekomen bespraken wij voorgaande met het familielid dat ook een weekje in het bospark had doorgebracht. Zij liet ons foto's zien van hun chalet. En dit was voor ons wel de druppel... Hun chalet was niet te vergelijken met ons verouderde huisje. Hun chalet beschikte over laminaat, een comfortabele bank en een gescheiden toilet en badkamer. Ons huisje beschikte over koude plavuizen, een bankje waar je echt geen hele avond comfortabel op kunt zitten en een krappe toilet/douche combinatie. Kortom de verschillen tussen de huisjes in kwaliteit, ligging en prijs zijn veel te groot.

Zoals u uit bovenstaande wel zult begrijpen zijn wij teleurgesteld. De Schaapskooi is een mooi bospark, maar je moet dan wel in het goede huisje zitten. Hadden wij dit alles van te voren geweten, dan hadden wij ons geld liever ergens anders aan besteed. Wij vragen u deze klacht serieus te behandelen en ons op de een of andere manier tegemoet te komen, want wij gaan er vanuit dat het niet uw bedoeling kan zijn een gezin een teleurstellende vakantie te bezorgen!

Met vriendelijke groet,

Gistermiddag werd ik gebeld door de parkmanager van De Schaapskooi. In het kort kwam het er op neer dat ik moest begrijpen dat het hier om een bospark ging. Met andere woorden, dan hóór je juist lekker in de schaduw te zitten (dat terras is er dan zeker voor spek en bonen bij?) en die huisjes in het oudere gedeelte met meer zon? Ja, daar waren een aantal bomen gerooid, maar die huisjes zouden over een paar jaar ook weer meer in de schaduw staan. En voor het nieuwere gedeelte met de chalets gold dat het ook de bedoeling was dat het er daar over een aantal jaren net zo beschut uit zou zien als in het oudere gedeelte (dat wordt toch echt lastig met zoveel gras tussen de huisjes....). Bij een nieuwe boeking mochten we direct met het hoofdkantoor bellen om zo samen met hen een huisje uit te zoeken dat echt aan onze wensen voldeed; een voorkeursboeking, zoals ze dat noemen (hadden we dat zelf niet al bedacht???). Toen ik antwoordde dat we in ieder geval niet weer bij de Schaapskooi een huisje zouden boeken, zei meneer de parkmanager dat hij dat jammer vond, aangezien hij mij, jawel, bij de volgende boeking een waardebon wilde aanbieden van maar liefst 12,50! Te besteden bij de horeca op het park. Ik heb vriendelijk bedankt voor het terugbellen en voor de waardebon en daarmee het telefoongesprek beëindigd. 12,50? Dat is misschien nog net genoeg voor twee koppen koffie met appelgebak. Ik moet toegeven dat meneer de parkmanager wel lef heeft!

Nu het weer zomer is, is ook de tijd van onze vrolijk zoemende vrienden weer aangebroken. In het voorjaar hadden we voor Silke haar kamertje al een mooie rolhor gekocht voor het dakraam, maar de overige aanvliegroutes (lees: één dakraam op de overloop en drie slaapkamerramen) waren nog geheel vrij te gebruiken door alles wat vleugels heeft. En de afgelopen twee nachten hadden we dan ook alweer bezoek van twee neefjes (in Friesland zeggen we neefjes, maar door onze niet Friestalige medelanders zijn ze beter bekend onder de naam 'mug'). In no-time had S. de klamboe alweer aan het plafond bevestigd. Maar de beestjes worden steeds slimmer, want net als vorig jaar zitten ze ook dit jaar steevast onder de klamboe.  De klamboe gebruiken wij dan ook niet om de beesten bij ons weg te houden, maar om de ruimte waar ze vertoeven, beperkt te houden. Zo hoef je niet de hele slaapkamer af te zoeken naar dat vervelend zoemende beestje. - Ik herrinner me nog als de dag van gisteren hoe mijn vader in het holst van de nacht op zijn knieën de ruimte onder mijn bed inspecteerde en wild om zich heen zwaaidend, op jacht was naar dat ellendige neefje dat mij uit mijn slaap hield. En natuurlijk... nooit zonder succes! -  Je ziet haar nu gelijk zitten in de klamboe, hup de electrische vliegenmepper er tegenaan et voilà, weer eentje die het loodje legt. Licht uit en slapen maar weer. Wij begrijpen natuurlijk ook wel dat dit een vreemde gang van zaken is en dus ben ik gisteriddag even langs de Xenos gegaan voor een aantal plakhorren. Een goede tijdelijke oplossing, tot we zelf een paar goede horren gemaakt hebben. Want een goede nachtrust is ons, zeker nu we een dochter hebben en de dagen al vroeg beginnen, heel wat waard!!

Nu ik nog maar drie dagen per week werk en gedurende de overige dagen moeder ben, een huishouden run, en we in de weekenden boodschappen moeten halen en de nodige afspraken hebben staan, blijft er niet altijd tijd over te shoppen voor nieuwe kleding. Laat staan dat ik er dan nog zin in heb!

Vaak gebruikte ik de pauze op mijn werk voor dit soort 'vervelende klusjes'. Nu gebruik ik de keren dat ik in 'the big city' kom liever voor het halen van kleine boodschappen, nu ik thuis niet meer zo makkelijk snel even de auto pak om naar het dorp 5 km verderop te gaan.

Maar gelukkig kun je tegenwoordig bijna alles via internet bestellen en van die mogelijkheid maken wij dan ook graag gebruik. Zo hebben we de wipstoel, de inktpatronen voor de printer en zelfs onze spiegelreflex camera via het www gekocht. En ook hm.com en esprit.nl zijn inmiddels een goede klant rijker: mij!

Geen gevlieg meer in de pauzes, maar gewoon thuis achter de pc even surfen naar een nieuw shirtje of broek en nu heb ik eergisteren zelfs een nieuwe zomerjas besteld. In twee maten, zodat ik de jas met de goede maat kan houden en die andere gratis kan terugsturen. Ik kan niet wachten tot de deurbel gaat en de tnt-meneer weer voor de deur staat met een pakje!

Kom ik zojuist, fris gedoucht, de woonkamer binnenlopen en wie zie ik daar staan, alsof het doodgewoon is: Poes!!! S. was net naar zijn ouders en nadat ik hem gebeld had, heb ik de kat zoetgehouden met stukjes kaas; doodsbenauwd dat ze weer naar buiten zou gaan en S. zou denken dat ik een grapje maakte! Mevrouw is wel wat schichtig, maar was wel duidelijk blij ons weer te zien. Vastgezeten of verdwaald geweest? We zullen het nooit weten!

Wat een lekker relaxed weekend had moeten worden, zonder afspraken of verplichtingen is een rot weekend geworden, want Poes is weg. Vermist. Zaterdagmorgen zat ze nog bij ons op het uiteinde van het bed en heeft ze nog van haar brokjes gegeten. Nadat ze rond tien uur naar buiten is gegaan, hebben we haar niet meer gezien. 'Oh, het is voorjaar, dan zijn katten altijd op de struun', zul je denken. Maar Poes deed dat nooit. Katers gaan op avontuur en dan altijd 's avonds of 's nachts, maar poes verdween op klaarlichte dag. Natuurlijk hopen we dat ze zo maar ineens weer binnen komt lopen, maar de kans daarop wordt steeds kleiner. Groter is de kans dat ze aangereden is (al wonen we niet aan een drukke weg en komt ze bijna niet voor ons huis) of ergens opgesloten zit. Poes is namelijk erg nieuwsgierig aangelegd. Zodra ons hok open gaat, is ze er altijd als de kippen bij en je hoeft geen kastdeur of lade open te laten of poes zit erin.

Nu is het maandag en ben ik alleen met Silke thuis, maar zonder poes. Ze is er niet. Niet als ik boven kom in de vensterbank van de logeerkamer of onze slaapkamer. Niet in haar mandje. Niet krabbend aan de onderste trede van de trap, niet slapend op een stoel in de woonkamer, niet voor de schuifpui, niet onder de tuintafel, niet op het dakje van de buren, niet bij haar krabpaal. Poes is weg. En dat doet pijn! Ik heb vaak op haar gescholden als ze weer eens haar nageltjes in een van de stoelen zette, op het aanrecht zat of ik haar halve vacht terugvond op ons dekbed. Maar nu ze weg is, zou ik maar wat graag willen dat ze terugkwam.

We hebben gezocht in hokken, in tuinen en bij mensen aangebeld of ze poes ook gezien hebben. Veel mensen in ons stadje weten er nu van. Ook hebben we nog een A4-tje gemaakt om aan te plakken bij de supermarkt, slager en snackbar. Misschien is ze verdwaald en hebben mensen haar gezien. We hopen het maar, want zonder poes is het leeg in huis. En dat gemis kan nog wel eens een hele tijd gaan duren!

Toen ik een kleine week geleden Silke naar bed wilde brengen in de middag, vloog er midden in haar kamertje een insect rond. Een insect noem ik het, want op dat moment wist ik het nog niet echt te benoemen. Een wesp? Daarvoor vond ik hem te groot. Een hommel? De grootte klopte, maar de vorm niet. En een bij was het ook niet. Ik zette het dakraam wagenwijd open en het beestje vloog weer weg. Zo, klaar. Dat dacht ik...

Een dag later bracht ik onze dochter 's avonds weer naar haar kamertje en trof daar weer hetzelfde beestje aan, of in ieder geval eentje die erop leek. Weer deed ik het dakraam wagenwijd open en jaagde het beestje naar buiten. Misschien moesten we toch serieus aan een hor gaan denken, want van deze bezoekjes via het raam werd ik toch wel enigszins ongerust. Dus afgelopen zaterdag kochten wij bij de Karwei onder andere een hor voor het dakraam.

Toen ik zondagmorgen Silke haar kamertje binnenging om haar uit bed te halen, vloog er weer zo'n zelfde insect rond. Ik riep S. en volgens hem was het toch echt wel een wesp. "En wat hangt daar?" zei ik terwijl ik naar een van de balken in haar kamertje keek..... Het leek wel alsof er een half eierdopje op de kop tegen  de balk aan hing. S. haalde het van de balk af met een spuugdoekje (waar die dingen al niet goed voor zijn) en beneden werd het natuurlijk aan een nadere inspectie onderworpen. En ja hoor, het was het begin van een wespennest!!!

Wij hadden steeds bezoek gehad van de Koningin! Deze dame had het in haar hoofd gehaald om op de slaapkamer van onze dochter een wespennest te bouwen!! We hebben gelijk het raam op het kamertje dichtgedaan en S. zou de volgende dag (vanavond) gelijk de hor monteren.

Vanmorgen waren nog steeds alle ramen boven gesloten (het schijnt dat de Koningin namelijk hardnekkig blijft proberen in de buurt een nest te bouwen om al haar eitjes te kunnen leggen). Wil je dit voorkomen dan moet je de Koningin doden. Ik hoopte maar dat ze de moed snel op zou geven en naar elders zou verkassen. In de veronderstelling geen onverwacht bezoek meer aan te treffen liep ik even later naar boven. En wie trof ik daar aan in de 'logeerkamer'? Juist, de Koningin! Ik heb haar een flinke mep gegeven en nu zijn we dus eindelijk verlost van deze 'wespenplaag' in wording. S. heeft net de hor geplaatst en Silke ligt weer heerlijk te slapen met het raam open!  

NB: Er zijn foto's genomen van het 'halve eierdopje', maar die bespaar ik u!

Sinds Silke in ons leven is, heb ik mij nog seconde verveeld. De regelmaat is er nu wel, maar toch heb ik het overdag nog best druk. Vanmorgen ‘even’ naar het consultatiebureau. Ik zeg met nadruk even, want zulke bezoekjes kosten iets meer tijd dan 'even'. Eerst mevrouw in de maxicosi zetten en op het onderstel plaatsen (een hele uitvinding!), dan naar de auto lopen (we kunnen de auto niet naast ons huis kwijt) en haar daar weer verplaatsen in de auto. Rest van de spullen erin en op naar B. Daar lief oppikken (die wilde natuurlijk graag mee naar zo’n eerste CB-bezoekje) en vervolgens door naar het CB.

Eerst even zoeken waar het was, maar toen we het na wat omzwervingen gevonden hadden, werden we zeer hartelijk ontvangen. En met mevrou gaat het uitstekend. Ze is nu vijf weken, 4570 gram en 54 cm. Heeft eens in de paar dagen hooguit wat krampjes als het poepen niet zo wil, maar verder gaat alles ok. Ze hield zich heel rustig en keek heel helder naar alles wat er zich om haar heen afspeelde. Kortom het is een gezond meiske om trots op te zijn!

Daarna zijn we weer huiswaarts gegaan en herhaalde bovenstaand ritueel met de maxicosi zich weer. Ze had vanmorgen slecht gedronken en lustte bij thuiskomst dus wel weer wat. Dus verschonen en voeden. Daarna zelf even eten, flesjes schoonmaken, was opvouwen, de slaapkamer even opruimen en nu eindelijk even een paar tellen voor mezelf voor een logje. Geen dag is hetzelfde. Dat is heerlijk, maar soms ook wel frustrerend. Als je iets in je hoofd hebt (babyboek bijwerken of foto’s inplakken), gebeurt er wel weer iets, waardoor het hele plan van tafel geveegd wordt. Bovendien hebben we nog wel geregeld kraamvisite, heel gezellig natuurlijk, maar dat kost ook de nodige tijd. Kortom genoeg te doen en ik zal er aan moeten wennen dat het niet altijd meestal niet helemaal volgens planning gaat. En dan ben ik ook nog niet eens aan het werk…..

Gelukkig gaat het met voeden ’s nachts nu een stuk beter. Deden we het eerst nog samen (de één verschoont, de ander voedt), nu doen we het om en om. De één doet zowel verschonen als voeden, zodat de ander lekker doortukken kan. Vannacht mocht ik lekker blijven liggen en vanmorgen werd ik dan ook eens voor de verandering uitgerust wakker. En dat is alweer heel wat waard!