... maar er is pas een week voorbij gegaan, sinds de 26 graden van vorige week zondag. Een zondagmiddag waarop:

.. we in zomerse kleren in het bos liepen

.. het zonlicht prachtig tussen de bomen door scheen

.. Silke het hele bos afstruinde, beukenootjes en eikeltjes rapend

.. en we zo genoten van die laatste nazomerdagen!

Muziek roept emoties op en soms heb je bij bepaalde nummers of CD's sterke herinneringen die boven komen. Muziek kan je laten lachen, maar kan ook tot tranen toe roeren.

Zo draaide ik het album 'Kamers van mijn hart' van de 3 J's grijs in de auto in de periode dat mijn vader ziek was en we vaak naar Leeuwarden op en neer reden. Sinds een paar dagen draai ik hem af en toe weer in de auto (als Silke er niet bij is en gelijk om één van haar favoriete CD's vraagt). En elke keer schiet ik vol bij het nummer 'Laatste Dag'. Steeds weer... De tekst, de melodie, alles klopt:

Zeven mei tweeduizendtien was dit jaar ónze dag. Die dag gaven we elkaar ons ja-woord. En het was een prachtige dag. Sommige mensen spreken dan van de mooiste dag van hun leven, maar de geboorte van Silke overtreft dat toch wel enigszins en dan is dat ook nog een zwaar understatement. Het was wel een dag waar we - na een aanzoek van manlief op 14 februari 2009 - lang naar uitgekeken hadden en ook intensief mee bezig geweest waren. En het is dan wel een waarheid als een koe als ze zeggen: "Geniet ervan, want het is voorbij voor je er erg in hebt". En inderdaad, toen we 's middags om 15.00 uur in het stadhuis zaten, dacht ik nog: "Goh, alweer 3 uur." En dan dé jurk natuurlijk. Een pracht-exemplaar dat je helaas maar één dag in je leven aanhebt. Eén dag! Je zou kunnen zeggen "Doodzonde van het geld", maar ik vond het stiekem toch best heerlijk om een dag in zo'n jurk te mogen paraderen.

Maarrrrr, ..... als alles weer voorbij is en er slechts herinneringen overblijven, kun je altijd nog zeggen: "Gelukkig hebben we de foto's nog." En wát voor foto's! Het duurde even, maar gisteren was het dan eindelijk zover! Ons trouwalbum was klaar. En het was het wachten meer dan waard. Een prachtige tastbare herinnering aan een onvergetelijke dag!

Vandaag heb ik echt mijn dag niet. Gedachten aan mijn vader gaan af en aan en buiten is het ook nog eens pet-weer. Bovendien is mijn humeur ook niet je-van-het. Zo'n dag waarvan je hoopt dat ie snel voorbij is. Om maar niet de hele dag binnen te zitten, zijn we vanmiddag maar even met z'n drieën boodschappen gaan halen in Balk. Silke heeft twee knuffels gekregen (ééntje van Nijntje en eentje van een 'otitat', oftewel olifant, haar lievelingsdier). Om heit en mama af en toe ook wat rust te geven hebben we er ook gelijk maar een nijntje DVD bij gedaan. Het is tenslotte vakantie! Vanavond vermaakt manlief zich met zijn nieuwe speeltje, de I-phone 4 en nestel ik me in pyjama op de bank met een flesje Jillz, een paar toastjes met brie en de Ariadne@home. Morgen weer een nieuwe dag!

NB: Je kunt Silke al het speelgoed van de wereld geven, maar als je gewoon een CD opzet (in dit geval die van Karin Bloemen, Rijmpjes en versjes uit de oude doos), dan heb je er geen kind aan!

Gistermorgen mocht ik hem in ontvangst nemen. Mijn nieuwe gsm, een smartphone. Nee, niet de Iphone 4, maar de Samsung S8500 Wave. Ook heel fijn. Mijn eigen gadget-man loopt hier heen en weer te drentelen door het huis. Hij zou zomaar een beetje jaloers kunnen zijn. Zelf heeft ie al een gsm van het werk (minder 'hip' dan deze) en een tweede erbij is misschien wat teveel van het goede.

Mijn gadget-man dus, niet meer mijn gadet-vriend. En net als zo'n nieuw mobieltje, moet ook dát nog steeds wennen. 'Ik zal even mijn vriend, eh.. mijn man roepen. Ja, dat zei mijn vriend, eh man ook.' En dan heb ik het nog niet eens over mijn achternaam. Neem de telefoon maar eens gedachteloos op zonder de achternaam te noemen die je 34 jaar gedragen hebt. Want die ene handtekening op 7 mei jl., heeft mij zo maar het recht gegeven om de naam te gebruiken van die kersverse man van mij. En niet alleen in mijn hoofd, maar ook op het werk zorgt zo'n naamswijziging nog wel eens voor verwarring.

Natuurlijk snap ik best dat er steeds meer vrouwen zijn die hun 'meisjesnaam' houden, maar de naam van mijn man - ziet u, het went al - gebruiken biedt ook een hoop voordelen. Het spellen van mijn achternaam kan ik nu vaak achterwege laten. En als er een callcenter miep belt en vraagt of ze spreekt met mevrouw M. x (meisjesnaam), kan ik rustig zeggen: 'Die woont hier niet', zonder te liegen.

Maar ondanks dat ik nu de naam van mijn man draag, zal ik mijn meisjesnaam blijven koesteren, want het is en blijft toch de naam die ik van mijn allerliefste vader erfde.

7 mei 2010, onze trouwdag. Het leek alsof de dag nooit zou aanbreken, maar toen het eenmaal zover was, vloog hij om. De laatste avond van ons ongetrouwde leven bracht Sipco bij zijn ouders door en  ik met mijn moeder en zus bij ons thuis in Sloten.  We gingen met z'n drieën heerlijk uit eten in Oudemirdum. Thuis nog een rosé en na een nacht waarin ik denk ik zo'n vier uur echt sliep, stonden we even na half zeven alweer op. Ik hoefde niet naar een kapper of schoonheidsspecialiste, want vriendin Katharina kwam langs om mijn haar en make-up te doen. En voor ik het goed en wel in de gaten had, stond ik volledig uitgedost in de woonkamer. Ik voelde me de hele dag een soort van Maxima, alleen was ik niet gewend om de hele dag in zo'n jurk en compleet 'opgetut' rond te lopen. Sipco haalde me tegen tienen op en we vertrokken met fotograaf en mijn skoan-heit voor een fotoreportage naar o.a. het Woudagemaal in Lemmer. De dagen voor ons trouwen leek het erop dat 7 mei wat het weer betreft 'in het water zou vallen', maar het viel mee! Af en toe miezerde het wat, maar er waren ook zeker droge tijden. Tussen de middag was er tijd voor soep en een broodje bij mijn schoonouders en rond half drie gingen Sipco en ik aan boord van de Lytse Sef die ons naar het stadhuis zou varen. Om drie uur was de huwelijksvoltrekking in het stadhuis en om vier uur volgde een prachtige dienst in de naastgelegen kerk. Daarna hebben we met de hele club gegeten en volgde een super gezellig feest dat duurde tot in de late uurtjes.

Een week later volgde onze honeymoon naar Maastricht, ons aangeboden door  vrienden. Een weekend met - dit keer wel -  zonnig weer en dus was het, na al die koude dagen van begin mei, tijd voor terrasjes,  een tochtje naar Valkenburg, winkelen, wandelen, uitslapen en overheerlijk eten, hier en hier.

"En als je dan getrouwd bent, val je in een zwart gat. Geen geregel meer. Dat zorgt voor rust, maar ook voor een soort leegte." Ja, ja, dat zal wel, dacht ik altijd, maar na de tijd merkten we dat je toch nog een soort van aan het afkicken bent van alle huwelijksdrukte. Dat was het dan. En nu? Schiet het door je hoofd. Het duurde dan ook even voor ik zin had een log-update op papier te zetten. Wat nu overblijft, zijn de herinneringen aan een hele mooie dag en is het uitkijken naar de foto's!

Hier alvast een voorproefje.

En dan is het zomaar bijna zover. Gaan we over een dag of vier al trouwen! Zelfs het vrijgezellenfeest, waar we tijden op wachtten en naar uitkeken, is geweest. Buikdansen - nee, niet voor Sipco - een detectivedinner, rondleiding in een brouwerij - ja, duidelijk voor Sipco - veel bier, vriendinnen, vrienden en een onverwachts samenzijn aan het eind van de avond in de kroeg hier in ons stadje. Veel indrukken, veel gelachen en zelfs even spanning, want tenslotte heb ook ik niet iedere dag een boa constrictor om mijn nek hangen.

Het was een zeer geslaagd feest. Al was het wel even slikken toen ik Silke, half slaapdronken van haar onderbroken middagslaapje aan beppe moest meegeven. Kleine meisjes worden steeds groter. En groter wordende meisjes beginnen te beseffen als je bij hen weggaat. "Mama, mama', klonk een klein stemmetje. Bijna werd ze een beetje bang van mama met de grote zwarte hoed op en de vreemde jas aan. En dan het huis ineens ook nog vol vreemde dames die mama kwamen meenemen. Slapen deed ze de rest van de middag dan ook niet meer, maar dat heeft ze de volgende dag ruimschoots ingehaald.

En nu worden dan ook de laatste dingen van het lijstje afgevinkt. Petit fours besteld - check - liturgie getypt - check - bloemencentrum gebeld - check - steigers weg op vrijdag - check - mooi weer besteld - uhh.... voor dat laatste houd ik nog een slag om de arm. Als we de 15-daagse weerpluim van het knmi mogen geloven, zit er precies op vrijdag een piek in de neerslag. Maar ach, niets zo veranderlijk als het weer. Getrouwd wordt er sowieso!

En toen stond er plotseling een steiger voor het stadhuis. Ja, u leest het goed, een heuze bouwsteiger voor zowel de vóór-, als de zijkant van dit monumentale pand. Het gebouw waar wij, Sipco en Monique, elkaar op 7 mei a.s. het ja-woord gaan geven. De locatie die wij - naast het feit dat Sipco uit Sloten komt - ook uitgekozen hadden, omdat het zo'n mooi oud rijksmonument is, in de oude stadskern van Sloten. De hoofd-trouwlocatie is het gemeentehuis in Balk, maar als Sleattemers trouw je natuurlijk in het stadhuis van je eigen stad.

Ik zag het een paar weken terug toen ik bij de snackbar op de hoek patat haalde. En al gauw bleek dat het niet om één te herstellen kozijn ging, nee, het gehele pand zou aan de buitenkant onder handen genomen worden: gevel reinigen, herstellen van kozijnen schuren en verven. Kortom ik raakte lichtelijk in paniek. Een control-freak als ik kan het natuurlijk niet gebruiken dat er 1,5 maand voor de huwelijksdatum wordt begonnen met een grootschalige restauratie van het stadhuis. We wilden graag weten hoelang deze werkzaamheden zouden gaan duren en nog belangrijker of de steiger vóór 7 mei afgebroken zou worden. Maar bij wie klop je aan? 

 Dat was niet erg eenvoudig. Het pand is eigendom van de gemeente. Voor alle activiteiten die er plaatsvinden, waaronder rondleidingen en huwelijkssluitingen, is een stichting in het leven geroepen, maar over het onderhoud van het gebouw, gaat weer een andere stichting. Uiteindelijk zijn we er via via achtergekomen dat de steiger vóór 1 mei a.s. weggaat en kan ik, enigszins gerustgesteld, weer ademhalen. Ondertussen houd ik de werkzaamheden van de schilders van een afstand nauwlettend in de gaten. En ach, mocht de steiger niet op tijd zijn afgebroken dan kan ik altijd nog een abseil-tuigje aan mijn trouwjurk laten bevestigen voor een afdaling langs de steiger. Want dat staat natuurlijk wel garant voor spectaculaire foto's!