Vandaag heb ik echt mijn dag niet. Gedachten aan mijn vader gaan af en aan en buiten is het ook nog eens pet-weer. Bovendien is mijn humeur ook niet je-van-het. Zo'n dag waarvan je hoopt dat ie snel voorbij is. Om maar niet de hele dag binnen te zitten, zijn we vanmiddag maar even met z'n drieën boodschappen gaan halen in Balk. Silke heeft twee knuffels gekregen (ééntje van Nijntje en eentje van een 'otitat', oftewel olifant, haar lievelingsdier). Om heit en mama af en toe ook wat rust te geven hebben we er ook gelijk maar een nijntje DVD bij gedaan. Het is tenslotte vakantie! Vanavond vermaakt manlief zich met zijn nieuwe speeltje, de I-phone 4 en nestel ik me in pyjama op de bank met een flesje Jillz, een paar toastjes met brie en de Ariadne@home. Morgen weer een nieuwe dag!

NB: Je kunt Silke al het speelgoed van de wereld geven, maar als je gewoon een CD opzet (in dit geval die van Karin Bloemen, Rijmpjes en versjes uit de oude doos), dan heb je er geen kind aan!

Gistermorgen mocht ik hem in ontvangst nemen. Mijn nieuwe gsm, een smartphone. Nee, niet de Iphone 4, maar de Samsung S8500 Wave. Ook heel fijn. Mijn eigen gadget-man loopt hier heen en weer te drentelen door het huis. Hij zou zomaar een beetje jaloers kunnen zijn. Zelf heeft ie al een gsm van het werk (minder 'hip' dan deze) en een tweede erbij is misschien wat teveel van het goede.

Mijn gadget-man dus, niet meer mijn gadet-vriend. En net als zo'n nieuw mobieltje, moet ook dát nog steeds wennen. 'Ik zal even mijn vriend, eh.. mijn man roepen. Ja, dat zei mijn vriend, eh man ook.' En dan heb ik het nog niet eens over mijn achternaam. Neem de telefoon maar eens gedachteloos op zonder de achternaam te noemen die je 34 jaar gedragen hebt. Want die ene handtekening op 7 mei jl., heeft mij zo maar het recht gegeven om de naam te gebruiken van die kersverse man van mij. En niet alleen in mijn hoofd, maar ook op het werk zorgt zo'n naamswijziging nog wel eens voor verwarring.

Natuurlijk snap ik best dat er steeds meer vrouwen zijn die hun 'meisjesnaam' houden, maar de naam van mijn man - ziet u, het went al - gebruiken biedt ook een hoop voordelen. Het spellen van mijn achternaam kan ik nu vaak achterwege laten. En als er een callcenter miep belt en vraagt of ze spreekt met mevrouw M. x (meisjesnaam), kan ik rustig zeggen: 'Die woont hier niet', zonder te liegen.

Maar ondanks dat ik nu de naam van mijn man draag, zal ik mijn meisjesnaam blijven koesteren, want het is en blijft toch de naam die ik van mijn allerliefste vader erfde.

7 mei 2010, onze trouwdag. Het leek alsof de dag nooit zou aanbreken, maar toen het eenmaal zover was, vloog hij om. De laatste avond van ons ongetrouwde leven bracht Sipco bij zijn ouders door en  ik met mijn moeder en zus bij ons thuis in Sloten.  We gingen met z'n drieën heerlijk uit eten in Oudemirdum. Thuis nog een rosé en na een nacht waarin ik denk ik zo'n vier uur echt sliep, stonden we even na half zeven alweer op. Ik hoefde niet naar een kapper of schoonheidsspecialiste, want vriendin Katharina kwam langs om mijn haar en make-up te doen. En voor ik het goed en wel in de gaten had, stond ik volledig uitgedost in de woonkamer. Ik voelde me de hele dag een soort van Maxima, alleen was ik niet gewend om de hele dag in zo'n jurk en compleet 'opgetut' rond te lopen. Sipco haalde me tegen tienen op en we vertrokken met fotograaf en mijn skoan-heit voor een fotoreportage naar o.a. het Woudagemaal in Lemmer. De dagen voor ons trouwen leek het erop dat 7 mei wat het weer betreft 'in het water zou vallen', maar het viel mee! Af en toe miezerde het wat, maar er waren ook zeker droge tijden. Tussen de middag was er tijd voor soep en een broodje bij mijn schoonouders en rond half drie gingen Sipco en ik aan boord van de Lytse Sef die ons naar het stadhuis zou varen. Om drie uur was de huwelijksvoltrekking in het stadhuis en om vier uur volgde een prachtige dienst in de naastgelegen kerk. Daarna hebben we met de hele club gegeten en volgde een super gezellig feest dat duurde tot in de late uurtjes.

Een week later volgde onze honeymoon naar Maastricht, ons aangeboden door  vrienden. Een weekend met - dit keer wel -  zonnig weer en dus was het, na al die koude dagen van begin mei, tijd voor terrasjes,  een tochtje naar Valkenburg, winkelen, wandelen, uitslapen en overheerlijk eten, hier en hier.

"En als je dan getrouwd bent, val je in een zwart gat. Geen geregel meer. Dat zorgt voor rust, maar ook voor een soort leegte." Ja, ja, dat zal wel, dacht ik altijd, maar na de tijd merkten we dat je toch nog een soort van aan het afkicken bent van alle huwelijksdrukte. Dat was het dan. En nu? Schiet het door je hoofd. Het duurde dan ook even voor ik zin had een log-update op papier te zetten. Wat nu overblijft, zijn de herinneringen aan een hele mooie dag en is het uitkijken naar de foto's!

Hier alvast een voorproefje.

En dan is het zomaar bijna zover. Gaan we over een dag of vier al trouwen! Zelfs het vrijgezellenfeest, waar we tijden op wachtten en naar uitkeken, is geweest. Buikdansen - nee, niet voor Sipco - een detectivedinner, rondleiding in een brouwerij - ja, duidelijk voor Sipco - veel bier, vriendinnen, vrienden en een onverwachts samenzijn aan het eind van de avond in de kroeg hier in ons stadje. Veel indrukken, veel gelachen en zelfs even spanning, want tenslotte heb ook ik niet iedere dag een boa constrictor om mijn nek hangen.

Het was een zeer geslaagd feest. Al was het wel even slikken toen ik Silke, half slaapdronken van haar onderbroken middagslaapje aan beppe moest meegeven. Kleine meisjes worden steeds groter. En groter wordende meisjes beginnen te beseffen als je bij hen weggaat. "Mama, mama', klonk een klein stemmetje. Bijna werd ze een beetje bang van mama met de grote zwarte hoed op en de vreemde jas aan. En dan het huis ineens ook nog vol vreemde dames die mama kwamen meenemen. Slapen deed ze de rest van de middag dan ook niet meer, maar dat heeft ze de volgende dag ruimschoots ingehaald.

En nu worden dan ook de laatste dingen van het lijstje afgevinkt. Petit fours besteld - check - liturgie getypt - check - bloemencentrum gebeld - check - steigers weg op vrijdag - check - mooi weer besteld - uhh.... voor dat laatste houd ik nog een slag om de arm. Als we de 15-daagse weerpluim van het knmi mogen geloven, zit er precies op vrijdag een piek in de neerslag. Maar ach, niets zo veranderlijk als het weer. Getrouwd wordt er sowieso!

En toen stond er plotseling een steiger voor het stadhuis. Ja, u leest het goed, een heuze bouwsteiger voor zowel de vóór-, als de zijkant van dit monumentale pand. Het gebouw waar wij, Sipco en Monique, elkaar op 7 mei a.s. het ja-woord gaan geven. De locatie die wij - naast het feit dat Sipco uit Sloten komt - ook uitgekozen hadden, omdat het zo'n mooi oud rijksmonument is, in de oude stadskern van Sloten. De hoofd-trouwlocatie is het gemeentehuis in Balk, maar als Sleattemers trouw je natuurlijk in het stadhuis van je eigen stad.

Ik zag het een paar weken terug toen ik bij de snackbar op de hoek patat haalde. En al gauw bleek dat het niet om één te herstellen kozijn ging, nee, het gehele pand zou aan de buitenkant onder handen genomen worden: gevel reinigen, herstellen van kozijnen schuren en verven. Kortom ik raakte lichtelijk in paniek. Een control-freak als ik kan het natuurlijk niet gebruiken dat er 1,5 maand voor de huwelijksdatum wordt begonnen met een grootschalige restauratie van het stadhuis. We wilden graag weten hoelang deze werkzaamheden zouden gaan duren en nog belangrijker of de steiger vóór 7 mei afgebroken zou worden. Maar bij wie klop je aan? 

 Dat was niet erg eenvoudig. Het pand is eigendom van de gemeente. Voor alle activiteiten die er plaatsvinden, waaronder rondleidingen en huwelijkssluitingen, is een stichting in het leven geroepen, maar over het onderhoud van het gebouw, gaat weer een andere stichting. Uiteindelijk zijn we er via via achtergekomen dat de steiger vóór 1 mei a.s. weggaat en kan ik, enigszins gerustgesteld, weer ademhalen. Ondertussen houd ik de werkzaamheden van de schilders van een afstand nauwlettend in de gaten. En ach, mocht de steiger niet op tijd zijn afgebroken dan kan ik altijd nog een abseil-tuigje aan mijn trouwjurk laten bevestigen voor een afdaling langs de steiger. Want dat staat natuurlijk wel garant voor spectaculaire foto's!

Na die lange, lange winter, hebben we nu eindelijk weer een paar mooie lente-dagen gehad. De eerste tochtjes op de fiets met Silke zijn gemaakt - en mevrouw vindt het prachtig -, ik heb mijn kledingkast weer wat opgefrist met een paar nieuwe outfits en ook hier werd het tijd voor een update van de layout, want die winterse tafereeltjes hebben we nu toch wel gehad. Al zie je bij reportages op tv nog regelmatig een winter wonderland voorbij komen. Hier gooien we toch echt de lente erin. En dus heb ik kopfotoenzo (klik!) gevraagd een mooie kopfoto voor me te maken. En zie hier het resultaat. Een vrolijke lente-look!

Vanmiddag was dan weer zo'n officieel momentje. We zijn in ondertrouw gegaan! Om drie uur was de afspraak met een ambtenaar van de burgerlijke stand (abs) om het een en ander vast te leggen. Zo'n ondertrouwafspraak is namelijk - voor diegenen die niet getrouwd zijn - gewoon een moment om wat zaken rond je huwelijk administratief vast te leggen: welke naam ga je dragen, welke getuigen zullen erbij zijn, wat voor trouwboekje wil je, waar ga je trouwen etc. Onze abs was enigszins warrig. Ze vergat bijna een belangrijk formulier uit te draaien en te laten ondertekenen, ze wist niet of de nota wel klopte - als het in ons voordeel is, vind ik dat heulemaal niet erg hoor -, en last but not least kruiste ze mijn toekomstige te gebruiken achternaam verkeerd aan; ze ging er vanuit dat ik eerst mijn eigen naam zou gebruiken met die van mijn aanstaande erachter. Dacht het niet. Doet u dat maar even andersom. Het zal mij benieuwen hoe ik nu straks ga heten en of we ons eigen trouwboekje wel krijgen. Het feestje wordt er in ieder geval niet minder om. Vanavond eerst een lekker stukje oranjekoek bij de koffie. Ben niet al te fit, dus die Prosecco bewaren we voor het weekend!

En dan gaat het in één keer heel snel en duurt het nog maar drie maanden voordat we in het huwelijksbootje zullen stappen.  En dan te bedenken dat ik vier jaar geleden nog vrijgezellig was. En nu ben ik moeder van een geweldige dochter - die overigens op dit moment in een zware 'ik krijg tandjes en dus jantje lacht jantje huilt' fase zit -  en word ik over drie maanden de vrouw van een super lieve, knappe, enthousiaste, zorgzame etc. man.  

De grote zaken als trouw- en feestlocatie, band, kerk, jurk, trouwpak en ringen zijn geregeld. Eigenlijk zijn we nu bezig de puntjes op de i te zetten. Althans zo voelt het. Vanavond de tekst maken voor de trouwkaart en een afspraak maken met onze fotograaf. Kortom, het schiet nu op. En net zoals het iedere dag dichterbij komt, voelt het ook steeds een beetje spannender. Zal alles goed gaan die dag? Hebben we mooi weer? Maar dat het een bijzondere dag wordt, dat staat vast!