Vanmiddag was dan weer zo'n officieel momentje. We zijn in ondertrouw gegaan! Om drie uur was de afspraak met een ambtenaar van de burgerlijke stand (abs) om het een en ander vast te leggen. Zo'n ondertrouwafspraak is namelijk - voor diegenen die niet getrouwd zijn - gewoon een moment om wat zaken rond je huwelijk administratief vast te leggen: welke naam ga je dragen, welke getuigen zullen erbij zijn, wat voor trouwboekje wil je, waar ga je trouwen etc. Onze abs was enigszins warrig. Ze vergat bijna een belangrijk formulier uit te draaien en te laten ondertekenen, ze wist niet of de nota wel klopte - als het in ons voordeel is, vind ik dat heulemaal niet erg hoor -, en last but not least kruiste ze mijn toekomstige te gebruiken achternaam verkeerd aan; ze ging er vanuit dat ik eerst mijn eigen naam zou gebruiken met die van mijn aanstaande erachter. Dacht het niet. Doet u dat maar even andersom. Het zal mij benieuwen hoe ik nu straks ga heten en of we ons eigen trouwboekje wel krijgen. Het feestje wordt er in ieder geval niet minder om. Vanavond eerst een lekker stukje oranjekoek bij de koffie. Ben niet al te fit, dus die Prosecco bewaren we voor het weekend!
En dan gaat het in één keer heel snel en duurt het nog maar drie maanden voordat we in het huwelijksbootje zullen stappen. En dan te bedenken dat ik vier jaar geleden nog vrijgezellig was. En nu ben ik moeder van een geweldige dochter - die overigens op dit moment in een zware 'ik krijg tandjes en dus jantje lacht jantje huilt' fase zit - en word ik over drie maanden de vrouw van een super lieve, knappe, enthousiaste, zorgzame etc. man.
De grote zaken als trouw- en feestlocatie, band, kerk, jurk, trouwpak en ringen zijn geregeld. Eigenlijk zijn we nu bezig de puntjes op de i te zetten. Althans zo voelt het. Vanavond de tekst maken voor de trouwkaart en een afspraak maken met onze fotograaf. Kortom, het schiet nu op. En net zoals het iedere dag dichterbij komt, voelt het ook steeds een beetje spannender. Zal alles goed gaan die dag? Hebben we mooi weer? Maar dat het een bijzondere dag wordt, dat staat vast!
Toen ik gistermiddag van het boodschappen doen thuiskwam, ging de telefoon. S. nam op en prevelde kort wat tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. Ik kon niet goed horen wie het was. "Ja, een uur of zeven, half acht. Ja, dat is best. Ok, tot straks." Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken en vuurde snel al een aantal vragen op S. af. "Wie was dat"? S. ontweek mijn vragen en zei zo weinig mogelijk. Tja, als je mijn nieuwsgierigheid wil voeden, dan doe je het nu goed. Uiteindelijk bekende hij. In de tijd dat ik weg was te boodschappen doen, had S. geregeld dat wij die avond uiteten zouden gaan! De oppas was geregeld, het restaurant gereserveerd en zo liepen wij een kleine twee uur later door de sneeuw naar het restaurant in ons eigen stadje. Het eten was heerlijk en natuurlijk at ik weer veelsteveel en ik wist maar al te goed dat er eigenlijk geen plek meer was voor dat overheerlijke toetje, maar ik kon het niet laten! Met een overvolle buik liepen we, wederom door de sneeuw, weer terug richting huis.
En de volgende dag was er opnieuw een verrassing. Sneeuw! Zo'n centimeter of tien. Wie weet duurt het na deze winter wel weer jaren voor er weer zo'n pak ligt en dus werd er een wipstoel op de splinternieuwe opvouwbare slee gemonteerd (bijbehorend rugsteuntje moet nog gekocht) en gingen we met z'n drieën voor een wandeling door de sneeuw. Silke Marieke, de hele ochtend praatjes voor tien, maar zodra de jas aangaat en de muts op het hoofd komt, zet ze de kaken op elkaar en heb je geen idee van wat ze er nu eigenlijk van vindt. Dat moeten we dan later nog maar es vragen.
Gistermiddag begon het al te sneeuwen.
En dus vanmorgen, inpakken en op de slee!
En poes? Die is gek op sneeuw!
Was het lekkerste dat ik at een voorgerecht (overheerlijke salade) bij een restaurantje in Sneek.
Bewoog ik in de eerste helft van het jaar best weinig (mag ook best als je herstellende bent van een zwangerschap) en pak ik het nu sinds een kleine maand pas weer op. Schande, schande.
Knuffelde ik mensen die dat nodig hadden, vaak en veel. Mijn zieke vader, mijn moeder en mijn zus, mijn vriend én voor het éérst onze dochter Silke.
Kreeg ik (meer) waardering voor alle werkende (alleenstaande) moeders op deze wereld.
Gaf ik een laatste zoen en omhelzing aan mijn vader. Ik besef nu nog steeds niet dat dat echt het definitieve afscheid was. Sterker nog, als ik een foto van hem zie, voelt het vaak alsof hij nog onder ons is.
Luisterde ik in de auto vaak naar de CD 'Kamers van mijn hart' van de 3 J's.
Leerde ik borstvoeding geven en pampers verschonen. En dat mama zijn iets is wat in je zit en je eigenlijk alleen leert door het gewoon te doen. Ook leerde ik dat ik in moeilijke tijden heel sterk kan zijn, maar ook dat daarna vaak een terugslag volgt. Ik leerde dat ik dan best vaak chagerijnig kan zijn. Hoe ik op zulke momenten dan om moet buigen naar een positief en vrolijk persoon, daar ben ik nog niet echt achter...
Geloofde ik, na een periode van twijfel, dat er toch wel meer moet zijn, na dit aardse leven.
Stokje gezien bij haar.
En toen waren de eerste en tweede kerstdag voorbij en was de derde alweer halverwege. Twee kerstdagen waarop we rustig aan deden en Silke tijdelijk (?) overging van twee, naar één slaapje per dag. In de dagen daarvoor sliep ze 's morgens twee uur, maar wilde ze 's middags vooral gewoon lekker beneden blijven en had ze het niet in haar hoofd te gaan slapen. Misschien is het even een 'ik-vertik-het-om-nog-te-slapen'-fase en is het maar tijdelijk, maar het zou ook zo maar kunnen dat we de periode van twee slaapjes alweer afsluiten en over gaan naar eentje.
De eerste kerstdag gingen we met z'n drieën naar pake en beppe hier in Sloten, waar ook Sipco zijn zus met haar man en zoontje Sem waren. Tot grote vreugde van Silke, want zeg nou zelf, het is toch altijd fijn als er iemand samen met je kruipen wil.
Gezellig kletsen, koffie drinken en later kerst-tafelen. En dat tafelen is nu toch wel heel anders als heit en mama, dan vorig jaar nog als kinderloos stel. Lang tafelen is er niet meer bij. Silke, vlak voor je zelf gaat eten, voorzien van een overheerlijke bonen met appel maaltijd, tussen het voor- en hoofdgerecht het overheerlijke toetje van yoghurt en echte vanille vla erin en tussendoor had mevrouw ook nog even een verrassing voor ons in de broek. Maar dat het nu allemaal 'anders' is, betekent niet dat het minder leuk is. In tegendeel. Het zorgt ook voor een hoop gezelligheid. De 'klap-es-in-je-handjes' en kiekeboes zijn niet van de lucht en als een echte actrice lacht ze net zo hard als ons om alles mee. Nadat we tegen achten ons eigen toetje ook achter de kiezen hadden, zijn we door beppe met de auto, over de gladde binnenwegen weer naar huis gebracht.
Op tweede kerstdag kwam mijn familie bij ons gourmetten. Best een beetje spannend ook. In de jaren daarvoor gingen wij altijd bij mijn ouders of zus eten, maar dit keer wilden wij gastheer en gastvrouw zijn. Lekker met z'n allen de hele avond aan de lange eettafel kokkerellen (alleen blijft het pannenkoeken bakken prutserij). Silke zat er een groot deel van de avond in haar tafelstoel bij en vermaakte zich opperbest met een stukje stokbrood en haar eigen houten lepeltje. Tussendoor gaf oma haar haar eigen prakje. Een fijne en best geslaagd avond dus. Al was er natuurlijk wel het gemis van mijn vader. Maar hij bleef niet onbesproken en kwam vaak in onze verhalen voorbij.
En of het dan nog niet genoeg was, wist Silke heit en mama ook nog supertrots te maken. Door de spreidbroek waren haar beentjes een soort van overbodige aanhangsels voor haar geworden, maar sinds ze eind oktober verlost is van het akelige ding, haalt ze de schade snel in en staat ze nu al op de bank!
Vorige week had ik een aanrijding. Eigen schuld, dikke bult. Ik zou linksaf slaan, dacht na over van alles, behalve autorijden en vergat een automobilist die van rechts kwam voorrang te geven. Daar gingen mijn twee schadevrije jaren. Nu kom ik op min twee te staan en voelen we dit in de verzekeringspremie. (Betalen uit eigen zak zou nog duurder zijn). Wel een beetje jammer dat je voor één schade gelijk zo hard gestraft wordt.
En als ik dan ook nog dit lees:
Door sneeuwval verwacht de ANWB vandaag en morgen vroeg in de ochtend veel problemen op de Nederlandse wegen. In het noorden van het land is het vanmiddag begonnen met sneeuwen.
15 centimeter
De weerdiensten verwachten dat het vannacht overal gaat sneeuwen en dat er in het midden van het land tot 15 centimeter kan vallen. Dat zal volgens de ANWB vrijwel zeker tot een ochtendspits met lange files leiden.
Op 5 januari was de laatste spits in de sneeuw en stond er 520 kilometer file op de Nederlandse wegen.
... word ik wel een beetje een scheiterd (ik word die bejaarde in dat Dafje op wie ik in de auto altijd zit te schelden), want om uit min twee schadevrije jaren te klauteren, zal ik geen schade meer aan onze auto moeten rijden. Nu maar hopen dat Rijkswaterstaat ook fanatiek strooit, nu het een keer niet op zondag is..
Een heerlijk relaxete zondag. We werden vanmorgen pas tegen achten wakker en ook Silke had toen pas de slaap uit. Ze kreeg een fles bij ons in bed en na wat gestoei, naar beneden om rustig aan te ontbijten met z'n drieën. Daarna op ons gemakje aankleden en aan het eind van de ochtend brachten we een verkouden Silke weer naar bed. Even de tijd om mijn weblog van een nieuwe layout te voorzien, een loempiaatje te eten en aan de eettafel nog wat te kletsen totdat Silke weer wakker werd. Tot zover niets aan de hand. Of toch wel....
Hoe relaxed de dag ook was, toch bekroop mij een onrustig gevoel. Ik voelde me lui en zelfs een beetje moe. Tot ik ineens tijdens het avondeten zo'n lightbolt-moment kreeg en besefte waarom ik de hele dag toch zo'n onbestemd gevoel had.
De hele week heb ik het druk met het verzorgen van Silke, mijn werk en het huishouden en de afgelopen periode kwam daar ieder weekend een retourtje Leeuwarden bij voor een bezoek aan mijn familie. Drukke tijden dus, maar........ eigenlijk had ik nu gewoon last van afkickverschijnselen en moet ik toegeven dat ik het wel fijn vind om het druk te hebben. En ja hoor, ook ik loop vaak genoeg te klagen dat het druk is met zo'n kleintje van bijna één in huis (terwijl Silke de makkelijkste dreumes is die je je voor kunt stellen) en daarnaast drie dagen te werken, inclusief twee uur reistijd per dag, maar ik zou er ook weer niet zonder kunnen. Ik ben gewoon een bezig bijtje dat het fijn vindt om iets om handen te hebben. Ik voel me er goed bij. En na een druk dagje, plof ik 's avonds voldaan op de bank neer. De combinatie moederschap en drie dagen werken bevalt mij goed en ik zou zeker niet anders willen.
Snap ik alleen nog niet waarom ik, als ik toch zo'n bezig typje ben, het zo moeilijk vind om zeven uur 's morgens uit mijn warme bed te stappen als Silke haar begin van de dag aankondigt!
Soms vroeg ik mij af waar mijn verdriet was. Waarom huilde ik zo weinig? Waarom was ik zo sterk? Dat hoefde toch helemaal niet?
Maar zaterdagavond waren ze er (ik zou bijna willen zeggen, gelukkig) weer. De 'tranen met tuiten'. Alsof het verdriet nu pas op gang komt. Ik las in de tv-gids: 'Oefeninterland; Nederland - Italië' en barstte in huilen uit, want pa keek altijd, maar dan ook altijd voetbal. Later die avond hoorde ik een koor zingen op tv. En daar ging ik weer. Dikke tra-nen biggelden over mijn wangen! Want pa zong vroeger ook bij een koor. En dan hadden we zelfs wel eens een gezamenlijk optreden, zo met kerst. Ik op dwarsfluit met het harmonieorkest, hij zingend met het koor.
En zo word ik onverwacht steeds geraakt. Door van die kleine dingen die me aan hem doen denken. Daar komt bij dat ik me moe voel. Het lontje is kort. Er hoeft maar weinig te gebeuren of de motor slaat af. Het is emotioneel zwaar. En het regenachtige weer werkt ook niet mee. Vanavond ga ik maar weer eens sporten. De accu opladen.
- « Vorige Pagina
- 1
- 2
- 3
- 4
- …
- 48
- Volgende Pagina »
