Eindelijk staat de pc op een normaal bureau en hoef ik niet meer in kleermakerszit te internetten. Voor nu: Fijne pasen!

Als je met vriendinnen een weekendje weggaat en er eentje logt, net als jij, dan volgt er geheid een gesprek over het loggen. Zo ook E. en ik, terwijl we ons broodje lauw vlees opaten bij de Notaris. Het broodje lauw vlees, dat warm had moeten zijn. Als troost kregen we nog een drankje aangeboden, wat de teleurstelling weer enigszins goedmaakte.

Maar goed, het loggen dus. E. en ik kunnen bijna wel een ?weblogmeeting-voor-twee houden, want als het onderwerp loggen eenmaal ter sprake is gekomen, dan zijn we niet meer te stoppen.

Welke logs we graag lezen (nee, ik ga geen namen noemen!), waar we wel en niet over loggen en van welke schrijfstijl we houden . Dat blijkt toch vooral de doe-maar-gewoon-schrijfstijl te zijn. Geen hoogdravende, maar juist de eenvoudige levendig geschreven teksten over alledaagse dingen, spreken ons beide het meest aan.

En dan zijn er natuurlijk de log-rituelen. Zo heb ik een blocknote en pen naast mijn bed liggen. Want juist als je ?s avonds in bed ligt, tot rust komt en de dag aan je voorbij trekt, komen de verhalen naar boven. Dan komen er precies de juiste zinnen in me op. Is dit niet ?s avonds voor het slapen gaan, dan gebeurt het wel juist op die momenten dat je net even geen pen en papier bij de hand hebt. Ook hebben we beide last van de talloze momenten die je meemaakt, waarop je denkt: Hier moet ik over loggen!!!

En vaak trek je er meer tijd voor uit dan je eigenlijk lief is. Je neemt je voor alleen even je eigen site te checken op reacties en een uur later zit je nog achter die pc, want en passant wil je toch stiekem ook wel even kijken of persoon x of y alweer een nieuwe log heeft geplaatst En via hem of haar kom je weer bij ?nieuwe?, voor jou nog onbekende loggers terecht.

Conclusie: We hebben beide een haat-liefde verhouding met het fenomeen loggen. We kunnen er soms niet met, maar ook niet zonder!