Silke is nog maar 2,5 jaar, maar wat ons betreft een echt sticker-, kleur- en tekentalentje. Geef haar een paar stukken papier en een blok met stickers en in no-time is het hele stickerblok leeg. En het stuk papier veranderd in een soort stickerschilderij....

En sinds een tijdje verschijnen er niet zomaar wat krassen op papier, maar heuze koppoters! (*klik*)

Hele A4-tjes worden vol getekend met deze wezentjes. Ik zelf ben wat blijven hangen in deze fase van tekenen vrees ik, maar voor Silke heb ik goede hoop op meer!

En met die uitwasbare stiften behoren geruineerde t-shirts en broeken ook tot de verleden tijd. Wel zo fijn voor mama.

"Door het geven van een huwelijksboom als huwelijkscadeau, symboliseer je de wens dat het bruidspaar een liefdevol en vruchtbaar leven met elkaar gaat leiden. Zoals de boom groeit, groeit ook de liefde voor elkaar.

De appelboom is de boom die symbool staat voor liefde, vertrouwen en vruchtbaarheid. Vroeger werd deze boom naast huis geplant ter bescherming maar ook om liefde te ontvangen. De prachtige bloesem van de appelboom is het teken dat de lente is begonnen. Het toewerpen van een appel is een teken van genegenheid." (bron: www.geefeenboompje.nl)

Op onze huwelijksdag kregen wij van mijn collega's een appelboompje. Ok, het is eigenlijk een struik, maar het idee is hetzelfde. Voor de kenners, het is een Malus domestica 'Ecolette', een handappel. We hebben hem een mooi plekje gegeven in de tuin, midden in het gras, vlak bij het hok. Het eerste jaar was het nog geen groot succes. Er kwamen twee appels aan de struik, beide niet veel groter dan een knikker. Dit tweede jaar gaat het al veel beter. Het boompje wordt steeds sterker en in het voorjaar bloeide hij prachtig. Uiteindelijk telde de oogst zo'n 15 appels. De appels zijn vrij zuur (toch iets te vroeg geplukt?) en dus heeft Sipco ze vandaag tot moes gekookt. Appelmoes, uit eigen tuin!

Silke is op een leeftijd (2,5 jaar) dat ze het niet zo heeft op beestjes. Denk je als ouder: "We gaan gezellig even met haar naar de kinderboederij", Silke doe je er (nog) geen plezier mee. Tijdens een bezoekje van oma en nicht Iris aan de kinderboederij, had ze meer aandacht voor de speeltuin dan voor de kippen, geiten en konijnen. Silke was dan ook in totale onwetendheid, toen ze tijdens de autorit naar de kinderboederij in Drachten lekker een dutje deed.

Gelijk na aankomst gooide mevrouw de kont in de spreekwoordelijke krib. De meest tamme geitjes die je je voor kunt stellen, Silke keurde ze geen blik waardig. Vogels, cavia's en zelfs de paarden konden haar niet uit haar schulp lokken. Na een klein kwartier gaven we ons gewonnen en gingen we, mede door het miezerige weer, naar de overdekte speelhal. Van het ene op het andere moment veranderde Silke haar humeur van chagerijnig en soms een beetje angstig, naar vrolijk en uitgelaten. Het magise woord was: ballenbak!

Klauteren

En als je nog te klein bent om al klimmend en klauterend via het speeltoestel bovenaan bij de glijbaan te komen, dan ga je toch via de glijbaan zelf naar boven?

En daarna op je buik weer naar beneden.

En zo had Silke toch nog een topmiddag bij de kinderboerderij... zonder de beestjes!

Dat moet Silke vanmorgen gedacht hebben toen ze bij vrienden van ons, waar ze een nachtje gelogeerd had, een permanent marker in het oog kreeg. Onze dame heeft wel gevoel voor smaak en kleur, want het behang dat aan haar creatieve uitspattingen mocht geloven was bijpassend grijs met zwart. We zaten nietsvermoedend aan de keukentafel een bakje te doen, toen één van de kinderen de keuken binnenrende en verkondigde dat Silke op de muur had getekend. Toen we twee tellen later, met onze hand voor de mond van schrik, bij het kunstwerk stonden, begreep ze gelijk dat haar creatieve bui niet echt gewaardeerd werd en begon onbedaarlijk te huilen. Met snikkende stem riep ze bij heitie op de arm: "Naar de winkel, naar de winkel, andere kopen."

Gelukkig was er nog wel een stukje behang over en draait de man des huizes zijn hand niet om voor zo'n klusje, maar leuk is anders.

En we zijn er nog niet, want het verhaal krijgt nog een staartje, als vriendin later die middag het volgende smst: "Ik denk dat we de salontafel maar een ander kleurtje geven. Zal wel zwart worden."

Ik zeg maar zo: Even Apeldoorn bellen.....

Gelukkig is een bellenblaas heel wat onschuldiger...

Het lijkt hier in de woonkamer geregeld op een 'plaats delict'. Het slachtoffer ligt onder een wit laken. Maar voor Silke is het heel onschuldig: 'pop mut koese'. Pop moet slapen. En wat slaapt nou lekkerder dan onder een hydrofiel in zo'n plastic 'opruimbak' van Ikea!

Deze week hebben wij dames het rijk alleen. Manlief is weer 'naar zijn werk, op de ijsfabriek', zoals Silke het zegt. Haar heit is voor zijn werk een nieuwe waterzuiveringsinstallatie aan het opstarten bij een ijsfabriek. En niet zo maar eentje. Nee, het is, als je het mij vraagt, dé belangrijkste ijsfabriek in Nederland. Het is namelijk de enige fabriek in Europa waar Ben en Jerry's ijs gemaakt wordt. En u raadt het al: heit mag het huis pas weer in als hij terugkomt met een paar bakken van dat overheerlijke ijs. Nu is dit niet de eerste week dat hij weg is. Nee, het is al de vierde week! (Ok, toegegeven, het zijn steeds halve weken geweest, maar toch). Met dat gegeven in het achterhoofd kunt u vast wel raden hoe onze vriezer er nu uitziet. Vorige week was het de overheerlijke Cookie Dough. Benieuwd waar hij deze week mee thuiskomt.

In de tussentijd vermaken wij ons prima met z'n tweetjes (de driftaanvallen van deze tweejarige daargelaten).

De zon scheen toen we vanmorgen wakker werden. En dus gingen we na het ontbijt al snel de tuin in. Silke kon mooi in de nieuwe zandbak:

met de nieuwe laarsjes aan

vegen.... vegen............

en dat zand dan weer in de tuin scheppen

en natuurlijk taartjes bakken

even poseren

kopje koffie tussendoor

viooltjes bekijken

even ruiken

Kortom, we hebben weer genoeg vitamine D binnengekregen, Silke ligt uitgeteld in bed voor een middagtuk en ik ga nog even wat schoffelen in de tuin!

Muziek roept emoties op en soms heb je bij bepaalde nummers of CD's sterke herinneringen die boven komen. Muziek kan je laten lachen, maar kan ook tot tranen toe roeren.

Zo draaide ik het album 'Kamers van mijn hart' van de 3 J's grijs in de auto in de periode dat mijn vader ziek was en we vaak naar Leeuwarden op en neer reden. Sinds een paar dagen draai ik hem af en toe weer in de auto (als Silke er niet bij is en gelijk om één van haar favoriete CD's vraagt). En elke keer schiet ik vol bij het nummer 'Laatste Dag'. Steeds weer... De tekst, de melodie, alles klopt: