Binnenkort ga ik verhuizen, naar een andere webstek! Vanaf 1 maart 2012 kun je me volgen via:

http://www.quirijne.wordpress.com

Al is het leeftijdsverschil misschien groter dan bij de meeste vriendschappen, als we haar vragen wie haar vriendinnetje is, roept ze steevast: “Marianne is mien grutte vriendin.”
Silke en Marianne, twee handen op één buik!

Vrijdag was je jarig en werd je drie. Onze kleine grote meid.
Je kreeg van ons een roze fietsje en mocht trakteren bij de crèche.
Je droeg een feestmuts en kreeg een kroontje en oorbelletjes.
Gisteren haalden we de taart op, reeg je zelf een ketting met gekregen kraaltjes en fietste je nog wat onwennig door de straat.
Vanmorgen ontbeten we met broodjes en een eitje,
mocht je je nieuwe jurk aan en kreeg je
omdat je vandaag ook nog een beetje jarig bent (met een huis vol visite), nog twee prachtige boeken.
Jarig zijn als je nog klein bent, is het mooiste dat er is!

Wat doe je op een regenachtige dag als je van 12 tot 6 thuis moet zijn in afwachting van een monteur? Juist, koekjes bakken!

Silke wordt in januari drie, maar sliep nog steeds heerlijk in haar ledikant. Al werd het nu toch wel wat aan de kleine kant en dus togen we woensdag met z'n drieën naar een afgeladen Ikea, op zoek naar een geschikt peuterbed. Een bezoek aan Ikea in de kerstvakantie is al een slecht idee, laat staan met een peuter van bijna drie erbij. Maar, buiten het vanzelfsprekende gedraal bij "Kinderland" en de lange rijen bij de kassa en het restaurant ging het wonderbaarlijk 'goed'. En dan laten we de hoofdpijn en geestelijke vermoeidheid aan het einde van de middag maar even buiten beschouwing. Zolang er ijs is....

Deel twee van dit mijlpaal-moment verliep echter minder soepel. Een peuterdekbed bestellen bij Hema.nl is een peuleschil, maar bij het bezorgen ervan door Selektvracht wordt het ingewikkelder. Het dekbed zou bezorgd worden op 29 december (ja, in 2011). Volgens de klantenservice-mevrouw van de Hema was de bezorger onderweg. Ik vrees dat deze chauffeur ergens halverwege Nederland getroffen is door een vuurpijl, want inmiddels hebben we zelf al een peuterdekbed gescoord bij de Hema in Joure en is het wachten nog steeds op het pakketje van Selektvracht.

Dit alles mocht de pret niet drukken en gistermiddag heeft heit het bed in elkaar geschroefd en maakten we het af met een prachtig poezen dekbedovertrek. We riepen Silke om het eindresultaat te komen bewonderen en verwachtten dat ze gelijk onder de dekens zou gaan liggen, net als bij Ikea (mama had de spiegelreflex al in de aanslag). Dom, dom, natuurlijk niet! Eerst werden door mevrouw eigenhandig alle voorradige knuffels verzameld en op het bed gelegd

en pas daarna klom mevrouw op het bed en ging heerlijk onder de dekens liggen (ok, twee tellen).

En nu wil u natuurlijk weten hoe het afgelopen nacht ging... Nadat we een hyper-depieper meisje achterlieten in bed, viel ze uiteindelijk toch in een diepe slaap om ons de volgende morgen pas om 8.20 uur te roepen of ze bij heit en mama op het 'grote bed' mocht. En ze sliepen nog lang en gelukkig uit.

Toen wij in de week na Sinterklaas alvast een kerstboom kochten (onder het mom van: dan hebben we nog lekker veel keus) en die vervolgens buiten lieten staan, hadden we enigszins kunnen vermoeden dat dit niet zonder slag of stoot zou gaan. Vanaf het moment dat de boom betaald was aan 'mevrouw Roffel' begon Silke met haar herhaal-vraag: "Komt de kerstboom al?" Antwoord: "Nee Silke, nog niet. Hij moet eerst nog een beetje wennen in het hok en als het bijna kerst is, mag ie in huis en gaan we hem versieren." Daar nam mevrouw geen genoegen mee. De volgende morgen, en die daarna en die daarna, vroeg ze weer: "Komt de kerstboom al? Gaan we kerstboom versieren?" Uiteindelijk hebben we het een dikke week kunnen uitstellen, maar uiteindelijk zijn we gezwicht en op een druilerige woensdagmiddag mocht ie de woonkamer in.

Heit mocht de lichtjes er nog in hangen, maar je hoeft je niet af te vragen wie de boom daarna versierd heeft (ok, met een beetje hulp van mama):

de kerstman.... in eigen persoon.....

De kerstster die ze van een oude beppe in het bejaardenhuis kreeg en de zelf gekochte kerstbal mochten natuurlijk niet ontbreken!

En natuurlijk moet er nog even geposeerd worden.

En tot mijn grote verbazing is de enige die niét van de meest breekbare kerstballen af kan blijven niet Silke, maar onze ondeugende puber-kat Mickey....

Jeugdsentiment. Dit keer Maja de bij. Drie DVD's van Sint voor Silke. En bij de eerste klanken en beelden van de begintune, gaat er zomaar een laadje in je hoofd open en komen er weer allemaal herinneringen boven. Prachtig toch!?

En Silke vindt het al net zo mooi als haar ma destijds.

Terwijl ik mij af en toe vergrijp aan één van de overheerlijke chocoladeletters die ik van de Goedheiligman mocht krijgen, tik ik eindelijk weer es een logje, want ik geef het toe: het is alweer veel te lang geleden en dat is toch ook wel een beetje zonde van zo'n mooi stekkie op het world wide web.

Ging het Sinterklaasfeest van vorig jaar nog een beetje aan Silke voorbij, dit jaar konden we er echt niet omheen. Het begon allemaal ergens vlak na Sint Maarten met met het Sinterklaasjournaal, direct na haar favoriete tv-programma Sesamstraat en eindigde vanavond met wallen onder haar ogen en de vraag of ze naar bed mocht (een abnormale vraag voor een peuter van bijna drie.) Ergens daar tussenin speelde zich van alles af rond het thema 5 december.

Zo was schoentje zetten in het begin toch wel heel eng. We (heit en mama) zongen uit volle borst Sinterklaas kapoentje, terwijl Silke bij mij op schoot steeds achterom naar de achterdeur keek. "Hij komt niet hé?" bang als ze was dat Sint en piet 's nachts háár huis binnen zouden dringen. Pas bij de derde en tevens laatste keer schoen zetten kreeg ze door dat het iets leuks of lekkers op kon leveren en werd ze fanatieker dan ooit.

Het bezoek van Sint aan het werk van heit was een volgend enerverend evenement.

Snoepgoed in overvloed, Pieten die acrobatische toeren uithaalden en een Sinterklaas die af en toe een blik op zijn spiekbriefje wierp en ieder kind van een prachtcadeau voorzag. Er was geen nee te koop.

En dan, eindelijk, 5 december: pakjesavond.

En laten dat bij ons nou twee avonden geweest zijn. Eentje bij beppe en eentje bij haar tante/oma. Bij beppe kreeg deze poppenmoeder als eerste een pakje met daarin, jawel, een nieuwe pop. Dat die hele grote doos (met keukentje) ook voor haar was, ontging haar eerst nog volledig.

Bij haar tante/moeder mocht steeds iemand anders een pakje uit de grote mand vissen. Silke bracht, in haar van Sinterklaas gekregen trouwjurk, geduldig de pakjes bij de ontvangers en als er weer eentje voor haar was, ging ze netjes in het rieten stoeltje zitten om het eens rustig uit te pakken. Kortom, een voorbeeldig bruidje.

Maar ook bij Silke raakt ooit de energievoorraad op en vandaag betaalde ze dan ook de tol. Om vijf uur vroeg mevrouw bij beppe al of ze ook naar bed mocht (normaal gesproken is deze dame niet kapot te krijgen) en na het eten ging ze dan ook snel richting Klaas Vaak.

Met angst en beven zien we uit naar het Sintfeest van volgend jaar, want dat het dan nog meer indruk gaat maken, is nu al wel duidelijk!

... maar er is pas een week voorbij gegaan, sinds de 26 graden van vorige week zondag. Een zondagmiddag waarop:

.. we in zomerse kleren in het bos liepen

.. het zonlicht prachtig tussen de bomen door scheen

.. Silke het hele bos afstruinde, beukenootjes en eikeltjes rapend

.. en we zo genoten van die laatste nazomerdagen!

Silke is nog maar 2,5 jaar, maar wat ons betreft een echt sticker-, kleur- en tekentalentje. Geef haar een paar stukken papier en een blok met stickers en in no-time is het hele stickerblok leeg. En het stuk papier veranderd in een soort stickerschilderij....

En sinds een tijdje verschijnen er niet zomaar wat krassen op papier, maar heuze koppoters! (*klik*)

Hele A4-tjes worden vol getekend met deze wezentjes. Ik zelf ben wat blijven hangen in deze fase van tekenen vrees ik, maar voor Silke heb ik goede hoop op meer!

En met die uitwasbare stiften behoren geruineerde t-shirts en broeken ook tot de verleden tijd. Wel zo fijn voor mama.

"Door het geven van een huwelijksboom als huwelijkscadeau, symboliseer je de wens dat het bruidspaar een liefdevol en vruchtbaar leven met elkaar gaat leiden. Zoals de boom groeit, groeit ook de liefde voor elkaar.

De appelboom is de boom die symbool staat voor liefde, vertrouwen en vruchtbaarheid. Vroeger werd deze boom naast huis geplant ter bescherming maar ook om liefde te ontvangen. De prachtige bloesem van de appelboom is het teken dat de lente is begonnen. Het toewerpen van een appel is een teken van genegenheid." (bron: www.geefeenboompje.nl)

Op onze huwelijksdag kregen wij van mijn collega's een appelboompje. Ok, het is eigenlijk een struik, maar het idee is hetzelfde. Voor de kenners, het is een Malus domestica 'Ecolette', een handappel. We hebben hem een mooi plekje gegeven in de tuin, midden in het gras, vlak bij het hok. Het eerste jaar was het nog geen groot succes. Er kwamen twee appels aan de struik, beide niet veel groter dan een knikker. Dit tweede jaar gaat het al veel beter. Het boompje wordt steeds sterker en in het voorjaar bloeide hij prachtig. Uiteindelijk telde de oogst zo'n 15 appels. De appels zijn vrij zuur (toch iets te vroeg geplukt?) en dus heeft Sipco ze vandaag tot moes gekookt. Appelmoes, uit eigen tuin!

Silke is op een leeftijd (2,5 jaar) dat ze het niet zo heeft op beestjes. Denk je als ouder: "We gaan gezellig even met haar naar de kinderboederij", Silke doe je er (nog) geen plezier mee. Tijdens een bezoekje van oma en nicht Iris aan de kinderboederij, had ze meer aandacht voor de speeltuin dan voor de kippen, geiten en konijnen. Silke was dan ook in totale onwetendheid, toen ze tijdens de autorit naar de kinderboederij in Drachten lekker een dutje deed.

Gelijk na aankomst gooide mevrouw de kont in de spreekwoordelijke krib. De meest tamme geitjes die je je voor kunt stellen, Silke keurde ze geen blik waardig. Vogels, cavia's en zelfs de paarden konden haar niet uit haar schulp lokken. Na een klein kwartier gaven we ons gewonnen en gingen we, mede door het miezerige weer, naar de overdekte speelhal. Van het ene op het andere moment veranderde Silke haar humeur van chagerijnig en soms een beetje angstig, naar vrolijk en uitgelaten. Het magise woord was: ballenbak!

Klauteren

En als je nog te klein bent om al klimmend en klauterend via het speeltoestel bovenaan bij de glijbaan te komen, dan ga je toch via de glijbaan zelf naar boven?

En daarna op je buik weer naar beneden.

En zo had Silke toch nog een topmiddag bij de kinderboerderij... zonder de beestjes!

Dat moet Silke vanmorgen gedacht hebben toen ze bij vrienden van ons, waar ze een nachtje gelogeerd had, een permanent marker in het oog kreeg. Onze dame heeft wel gevoel voor smaak en kleur, want het behang dat aan haar creatieve uitspattingen mocht geloven was bijpassend grijs met zwart. We zaten nietsvermoedend aan de keukentafel een bakje te doen, toen één van de kinderen de keuken binnenrende en verkondigde dat Silke op de muur had getekend. Toen we twee tellen later, met onze hand voor de mond van schrik, bij het kunstwerk stonden, begreep ze gelijk dat haar creatieve bui niet echt gewaardeerd werd en begon onbedaarlijk te huilen. Met snikkende stem riep ze bij heitie op de arm: "Naar de winkel, naar de winkel, andere kopen."

Gelukkig was er nog wel een stukje behang over en draait de man des huizes zijn hand niet om voor zo'n klusje, maar leuk is anders.

En we zijn er nog niet, want het verhaal krijgt nog een staartje, als vriendin later die middag het volgende smst: "Ik denk dat we de salontafel maar een ander kleurtje geven. Zal wel zwart worden."

Ik zeg maar zo: Even Apeldoorn bellen.....

Gelukkig is een bellenblaas heel wat onschuldiger...

Het lijkt hier in de woonkamer geregeld op een 'plaats delict'. Het slachtoffer ligt onder een wit laken. Maar voor Silke is het heel onschuldig: 'pop mut koese'. Pop moet slapen. En wat slaapt nou lekkerder dan onder een hydrofiel in zo'n plastic 'opruimbak' van Ikea!

Deze week hebben wij dames het rijk alleen. Manlief is weer 'naar zijn werk, op de ijsfabriek', zoals Silke het zegt. Haar heit is voor zijn werk een nieuwe waterzuiveringsinstallatie aan het opstarten bij een ijsfabriek. En niet zo maar eentje. Nee, het is, als je het mij vraagt, dé belangrijkste ijsfabriek in Nederland. Het is namelijk de enige fabriek in Europa waar Ben en Jerry's ijs gemaakt wordt. En u raadt het al: heit mag het huis pas weer in als hij terugkomt met een paar bakken van dat overheerlijke ijs. Nu is dit niet de eerste week dat hij weg is. Nee, het is al de vierde week! (Ok, toegegeven, het zijn steeds halve weken geweest, maar toch). Met dat gegeven in het achterhoofd kunt u vast wel raden hoe onze vriezer er nu uitziet. Vorige week was het de overheerlijke Cookie Dough. Benieuwd waar hij deze week mee thuiskomt.

In de tussentijd vermaken wij ons prima met z'n tweetjes (de driftaanvallen van deze tweejarige daargelaten).

De zon scheen toen we vanmorgen wakker werden. En dus gingen we na het ontbijt al snel de tuin in. Silke kon mooi in de nieuwe zandbak:

met de nieuwe laarsjes aan

vegen.... vegen............

en dat zand dan weer in de tuin scheppen

en natuurlijk taartjes bakken

even poseren

kopje koffie tussendoor

viooltjes bekijken

even ruiken

Kortom, we hebben weer genoeg vitamine D binnengekregen, Silke ligt uitgeteld in bed voor een middagtuk en ik ga nog even wat schoffelen in de tuin!

Muziek roept emoties op en soms heb je bij bepaalde nummers of CD's sterke herinneringen die boven komen. Muziek kan je laten lachen, maar kan ook tot tranen toe roeren.

Zo draaide ik het album 'Kamers van mijn hart' van de 3 J's grijs in de auto in de periode dat mijn vader ziek was en we vaak naar Leeuwarden op en neer reden. Sinds een paar dagen draai ik hem af en toe weer in de auto (als Silke er niet bij is en gelijk om één van haar favoriete CD's vraagt). En elke keer schiet ik vol bij het nummer 'Laatste Dag'. Steeds weer... De tekst, de melodie, alles klopt:

Donderdagavond ben ik met vriendin Elske naar Petticoat geweest. Het was een super gezellige avond uit. Omdat ik pas rond 12 uur thuis was en ik niet echt dichtbij mijn werk woon, besloot ik vrijdag maar een dagje vrij te nemen. Silke bracht ik wel naar de crèche en daardoor had ik die dag alle tijd om wat klussen op te pakken, waar ik niet zo snel aan begin als ik die kleine meid om me heen heb, zoals uitgebreid rondneuzen bij Groenrijk.

En dus kon ik vanavond eindelijk de eitjes die ik al gekocht had in de paastakken hangen:

mocht dit koppel eindelijk ook op het dressoir:

haalde ik rozen in huis voor op het dienblad in de eveneens gekochte vaasjes:

en kocht ik tulpen en bij de Hema deze vaas, zodat het in de voorkamer ook weer gezellig is:

Nu maar hopen dat Silke straks niet degene is die de paaseieren verstopt en overal rozen en tulpen achterlaat.

Vandaag was een prachtige lentedag. Ik had mijn werkdagen omgeruild en dus togen Silke en ik vandaag naar Leeuwarden voor een bezoek aan oma.

Oma werkt twee ochtenden per week in een cadeaushop bij een verzorgingstehuis. Tegenover de cadeaushop zit een kleine kapsalon en één van de kapsters (een lieve creabea mevrouw van in de 50) kwam afgelopen week op mijn moeder af om haar één van haar breisels te laten zien. “Echt wat voor uw kleindochter”. En na enige aansporing, nam mijn moeder de breisels mee naar huis. En zo kwam het dat Silke vanmorgen bij oma thuis rondliep met een paarse poncho aan en dito muts op.

Deze creaties moeten weer terug naar de kapster, maar nu handwerken helemaal 2011 is, gaat oma voor Silke natuurlijk een eigen exemplaar breien, van zomers katoen.  De muts moet nog even wachten tot winter 2011/2012.

En als u zich nu afvraagt, wat er in die doos zat, waar Poes zo'n fascinatie voor heeft:

dit brocante houten dienblad, gekocht bij La Maison de Brocante.