Toen wij in de week na Sinterklaas alvast een kerstboom kochten (onder het mom van: dan hebben we nog lekker veel keus) en die vervolgens buiten lieten staan, hadden we enigszins kunnen vermoeden dat dit niet zonder slag of stoot zou gaan. Vanaf het moment dat de boom betaald was aan 'mevrouw Roffel' begon Silke met haar herhaal-vraag: "Komt de kerstboom al?" Antwoord: "Nee Silke, nog niet. Hij moet eerst nog een beetje wennen in het hok en als het bijna kerst is, mag ie in huis en gaan we hem versieren." Daar nam mevrouw geen genoegen mee. De volgende morgen, en die daarna en die daarna, vroeg ze weer: "Komt de kerstboom al? Gaan we kerstboom versieren?" Uiteindelijk hebben we het een dikke week kunnen uitstellen, maar uiteindelijk zijn we gezwicht en op een druilerige woensdagmiddag mocht ie de woonkamer in.

Heit mocht de lichtjes er nog in hangen, maar je hoeft je niet af te vragen wie de boom daarna versierd heeft (ok, met een beetje hulp van mama):

de kerstman.... in eigen persoon.....

De kerstster die ze van een oude beppe in het bejaardenhuis kreeg en de zelf gekochte kerstbal mochten natuurlijk niet ontbreken!

En natuurlijk moet er nog even geposeerd worden.

En tot mijn grote verbazing is de enige die niét van de meest breekbare kerstballen af kan blijven niet Silke, maar onze ondeugende puber-kat Mickey....