Gistermorgen mocht ik hem in ontvangst nemen. Mijn nieuwe gsm, een smartphone. Nee, niet de Iphone 4, maar de Samsung S8500 Wave. Ook heel fijn. Mijn eigen gadget-man loopt hier heen en weer te drentelen door het huis. Hij zou zomaar een beetje jaloers kunnen zijn. Zelf heeft ie al een gsm van het werk (minder 'hip' dan deze) en een tweede erbij is misschien wat teveel van het goede.

Mijn gadget-man dus, niet meer mijn gadet-vriend. En net als zo'n nieuw mobieltje, moet ook dát nog steeds wennen. 'Ik zal even mijn vriend, eh.. mijn man roepen. Ja, dat zei mijn vriend, eh man ook.' En dan heb ik het nog niet eens over mijn achternaam. Neem de telefoon maar eens gedachteloos op zonder de achternaam te noemen die je 34 jaar gedragen hebt. Want die ene handtekening op 7 mei jl., heeft mij zo maar het recht gegeven om de naam te gebruiken van die kersverse man van mij. En niet alleen in mijn hoofd, maar ook op het werk zorgt zo'n naamswijziging nog wel eens voor verwarring.

Natuurlijk snap ik best dat er steeds meer vrouwen zijn die hun 'meisjesnaam' houden, maar de naam van mijn man - ziet u, het went al - gebruiken biedt ook een hoop voordelen. Het spellen van mijn achternaam kan ik nu vaak achterwege laten. En als er een callcenter miep belt en vraagt of ze spreekt met mevrouw M. x (meisjesnaam), kan ik rustig zeggen: 'Die woont hier niet', zonder te liegen.

Maar ondanks dat ik nu de naam van mijn man draag, zal ik mijn meisjesnaam blijven koesteren, want het is en blijft toch de naam die ik van mijn allerliefste vader erfde.