7 mei 2010, onze trouwdag. Het leek alsof de dag nooit zou aanbreken, maar toen het eenmaal zover was, vloog hij om. De laatste avond van ons ongetrouwde leven bracht Sipco bij zijn ouders door en  ik met mijn moeder en zus bij ons thuis in Sloten.  We gingen met z'n drieën heerlijk uit eten in Oudemirdum. Thuis nog een rosé en na een nacht waarin ik denk ik zo'n vier uur echt sliep, stonden we even na half zeven alweer op. Ik hoefde niet naar een kapper of schoonheidsspecialiste, want vriendin Katharina kwam langs om mijn haar en make-up te doen. En voor ik het goed en wel in de gaten had, stond ik volledig uitgedost in de woonkamer. Ik voelde me de hele dag een soort van Maxima, alleen was ik niet gewend om de hele dag in zo'n jurk en compleet 'opgetut' rond te lopen. Sipco haalde me tegen tienen op en we vertrokken met fotograaf en mijn skoan-heit voor een fotoreportage naar o.a. het Woudagemaal in Lemmer. De dagen voor ons trouwen leek het erop dat 7 mei wat het weer betreft 'in het water zou vallen', maar het viel mee! Af en toe miezerde het wat, maar er waren ook zeker droge tijden. Tussen de middag was er tijd voor soep en een broodje bij mijn schoonouders en rond half drie gingen Sipco en ik aan boord van de Lytse Sef die ons naar het stadhuis zou varen. Om drie uur was de huwelijksvoltrekking in het stadhuis en om vier uur volgde een prachtige dienst in de naastgelegen kerk. Daarna hebben we met de hele club gegeten en volgde een super gezellig feest dat duurde tot in de late uurtjes.

Een week later volgde onze honeymoon naar Maastricht, ons aangeboden door  vrienden. Een weekend met - dit keer wel -  zonnig weer en dus was het, na al die koude dagen van begin mei, tijd voor terrasjes,  een tochtje naar Valkenburg, winkelen, wandelen, uitslapen en overheerlijk eten, hier en hier.

"En als je dan getrouwd bent, val je in een zwart gat. Geen geregel meer. Dat zorgt voor rust, maar ook voor een soort leegte." Ja, ja, dat zal wel, dacht ik altijd, maar na de tijd merkten we dat je toch nog een soort van aan het afkicken bent van alle huwelijksdrukte. Dat was het dan. En nu? Schiet het door je hoofd. Het duurde dan ook even voor ik zin had een log-update op papier te zetten. Wat nu overblijft, zijn de herinneringen aan een hele mooie dag en is het uitkijken naar de foto's!

Hier alvast een voorproefje.