Toen ik gistermiddag van het boodschappen doen thuiskwam, ging de telefoon. S. nam op en prevelde kort wat tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. Ik kon niet goed horen wie het was. "Ja, een uur of zeven, half acht. Ja, dat is best. Ok, tot straks." Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken en vuurde snel al een aantal vragen op S. af. "Wie was dat"? S. ontweek mijn vragen en zei zo weinig mogelijk. Tja, als je mijn nieuwsgierigheid wil voeden, dan doe je het nu goed. Uiteindelijk bekende hij. In de tijd dat ik weg was te boodschappen doen, had S. geregeld dat wij die avond uiteten zouden gaan! De oppas was geregeld, het restaurant gereserveerd en zo liepen wij een kleine twee uur later door de sneeuw naar het restaurant in ons eigen stadje. Het eten was heerlijk en natuurlijk at ik weer veelsteveel en ik wist maar al te goed dat er eigenlijk geen plek meer was voor dat overheerlijke toetje, maar ik kon het niet laten! Met een overvolle buik liepen we, wederom door de sneeuw, weer terug richting huis.
En de volgende dag was er opnieuw een verrassing. Sneeuw! Zo'n centimeter of tien. Wie weet duurt het na deze winter wel weer jaren voor er weer zo'n pak ligt en dus werd er een wipstoel op de splinternieuwe opvouwbare slee gemonteerd (bijbehorend rugsteuntje moet nog gekocht) en gingen we met z'n drieën voor een wandeling door de sneeuw. Silke Marieke, de hele ochtend praatjes voor tien, maar zodra de jas aangaat en de muts op het hoofd komt, zet ze de kaken op elkaar en heb je geen idee van wat ze er nu eigenlijk van vindt. Dat moeten we dan later nog maar es vragen.
Gistermiddag begon het al te sneeuwen.
En dus vanmorgen, inpakken en op de slee!
En poes? Die is gek op sneeuw!
Heej hoi, wat een mooie foto’s heb je ook gemaakt! Sowieso is Sleat een prachtig sfeervol stadje natuurlijk (i.t.t. hier in Jirnsum), dus fotogenieke plaatjes
Maar dochterlief en poes doen het ook mooi op de foto!
En wie had nou verwacht dat we opniuew zoveel sneeuw zouden krijgen? Ontzettende pret hiero!