Was het lekkerste dat ik at een voorgerecht (overheerlijke salade) bij een restaurantje in Sneek.
Bewoog ik in de eerste helft van het jaar best weinig (mag ook best als je herstellende bent van een zwangerschap) en pak ik het nu sinds een kleine maand pas weer op. Schande, schande.
Knuffelde ik mensen die dat nodig hadden, vaak en veel. Mijn zieke vader, mijn moeder en mijn zus, mijn vriend én voor het éérst onze dochter Silke.
Kreeg ik (meer) waardering voor alle werkende (alleenstaande) moeders op deze wereld.
Gaf ik een laatste zoen en omhelzing aan mijn vader. Ik besef nu nog steeds niet dat dat echt het definitieve afscheid was. Sterker nog, als ik een foto van hem zie, voelt het vaak alsof hij nog onder ons is.
Luisterde ik in de auto vaak naar de CD 'Kamers van mijn hart' van de 3 J's.
Leerde ik borstvoeding geven en pampers verschonen. En dat mama zijn iets is wat in je zit en je eigenlijk alleen leert door het gewoon te doen. Ook leerde ik dat ik in moeilijke tijden heel sterk kan zijn, maar ook dat daarna vaak een terugslag volgt. Ik leerde dat ik dan best vaak chagerijnig kan zijn. Hoe ik op zulke momenten dan om moet buigen naar een positief en vrolijk persoon, daar ben ik nog niet echt achter...
Geloofde ik, na een periode van twijfel, dat er toch wel meer moet zijn, na dit aardse leven.
Stokje gezien bij haar.
Zo te lezen hebben jullie gezellige dagen achter de rug en jullie hebben ook een heftig jaar achter de rug. Toch wil ik jullie de allerbeste wensen wensen voor het nieuwe jaar!