Soms vroeg ik mij af waar mijn verdriet was. Waarom huilde ik zo weinig? Waarom was ik zo sterk? Dat hoefde toch helemaal niet?

Maar zaterdagavond waren ze er (ik zou bijna willen zeggen, gelukkig) weer. De 'tranen met tuiten'. Alsof het verdriet nu pas op gang komt. Ik las in de tv-gids: 'Oefeninterland; Nederland - Italië' en barstte in huilen uit, want pa keek altijd, maar dan ook altijd voetbal. Later die avond hoorde ik een koor zingen op tv. En daar ging ik weer. Dikke tra-nen biggelden over mijn wangen! Want pa zong vroeger ook bij een koor. En dan hadden we zelfs wel eens een gezamenlijk optreden, zo met kerst. Ik op dwarsfluit met het harmonieorkest, hij zingend met het koor.

En zo word ik onverwacht steeds geraakt. Door van die kleine dingen die me aan hem doen denken. Daar komt bij dat ik me moe voel. Het lontje is kort. Er hoeft maar weinig te gebeuren of de motor slaat af. Het is emotioneel zwaar. En het regenachtige weer werkt ook niet mee. Vanavond ga ik maar weer eens sporten. De accu opladen.