Onze kleine meid - al vinden wij haar alweer een hele dame - heeft een spreidbroek. Het lijkt bijna wel een modeverschijnsel, want in mijn omgeving ken ik al bijna meer kinderen met, dan zonder. Silke zat in mijn buik 'rechtop', met haar beentjes dubbel, voor haar hoofd langs. Niet echt een comfortabele houding.... Dit had ze beter niet kunnen doen, want ze heeft aardig in de knel gezeten en pas tijdens de bevalling kwam de dokter erachter dat haar kontje voor de uitgang zat, in plaats van haar hoofdje. Ze werd dan ook via een keizersnee geboren. En kinderen in stuit hebben helaas een grotere kans op een heupafwijking.

Zo ook Silke. En dus werd al met drie maanden duidelijk dat ze een spreidbroekje om moest. In eerste intantie voor drie maanden, zo zei de orthopeed bij ons eerste bezoek. Al lijkt drie maanden een lange tijd, uiteindelijk vliegt het zo voorbij. En ook bij het tweede controle bezoekje, na zes weken, was de arts heel positief. We waren er nog niet, maar het heupje ging goed vooruit.

De drie maanden waren nu voorbij en afgelopen donderdag gingen wij met 'best wel een boel hoop' richting ziekenhuis. Wat zou het toch fijn zijn als ze die beugel alleen nog maar 's nachts zou hoeven te dragen en ze er overdag van verlost zou zijn. Weer vrij rollebollen in de box en het knuffelt natuurlijk ook veel lekkerder zonder zo'n apparaat om haar beentjes.

Vol goede moed gingen we de spreekkamer van de orthopeed binnen. Maar toen hij de foto bekeek en zijn betoog begon, was mijn hoop alweer vervlogen. "Het gaat goed. We gaan vooruit, maar we zijn er nog niet. Nee, het is best een vrij uitgebreide dysplasie hoor". Dat hoorden we voor het eerst. "Als het een beperkte is, ja, dan duurt het in de regel zo'n drie maanden en zij gaat ook vooruit, maar we zijn er nog niet. Hoe oud is ze? Zes maanden? Oh, dan hebben we nog tijd zat." Tijd zat?? We zijn het zat, zult u bedoelen. Over acht weken, op 11 september - laten we hopen dat dat geen slecht voorteken is - mogen we terugkomen en nee, dan verwacht ik niks meer. Dat heb ik nu wel afgeleerd. 11 september gaan we gewoon weer voor controle en of het einde dan in zicht is? Geen idee! Voor nu zetten we de schouders er weer onder en zijn we blij dat zij er 'geen last van heeft' en nog altijd super vrolijk is!