Eigenlijk hebben wij twee kinderen. Onze dochter Silke en.... poes. Ja, de kat genaamd Poes. Waar Silke is, is de poes. En Poes weet precies welke baby-plekjes heerlijk zijn om te liggen. Zo moet ik, als ik boodschappen ga doen, altijd zorgen dat ik het aankleedkussen niet op de tafel laat liggen, want geheid dat ze er heerlijk in een rondje op ligt te slapen als we terugkomen. En zeker nu ze verhaart is dat niet zo fijn. 

Het heeft een tijdje geduurd, maar mevrouw heeft nu ook de box ontdekt. Legden we er, toen het ding al in de kamer stond, maar er nog geen Silke was, een tiental ballonnen in, nu is dat geen doen. Al een paar keer trof ik haar bij thuiskomst in de box aan en lagen er grote plukken haar in. De stofzuiger erdoor en klaar, maar toch, als je dat iedere dag moet doen, heb je daar snel genoeg van. Dan de box maar vullen met een speeltoestel, als Silke er zelf niet in ligt. Nog wat knuffels erbij. Zo. Dat moet genoeg zijn.

Maar helaas. Niet alleen Silke ligt zo af en toe heerlijk in haar box te slapen:

Ook poes maalt niet om al die spullen en het lijkt zelfs alsof ze denkt: hoe meer speelgoed, deste knusser!

Het enige wat lijkt te werken is een vuilniszak op het boxkleed leggen, want zo'n glibberig oppervlak, dat is maar niks. Het verwende nest....