Wat een lekker relaxed weekend had moeten worden, zonder afspraken of verplichtingen is een rot weekend geworden, want Poes is weg. Vermist. Zaterdagmorgen zat ze nog bij ons op het uiteinde van het bed en heeft ze nog van haar brokjes gegeten. Nadat ze rond tien uur naar buiten is gegaan, hebben we haar niet meer gezien. 'Oh, het is voorjaar, dan zijn katten altijd op de struun', zul je denken. Maar Poes deed dat nooit. Katers gaan op avontuur en dan altijd 's avonds of 's nachts, maar poes verdween op klaarlichte dag. Natuurlijk hopen we dat ze zo maar ineens weer binnen komt lopen, maar de kans daarop wordt steeds kleiner. Groter is de kans dat ze aangereden is (al wonen we niet aan een drukke weg en komt ze bijna niet voor ons huis) of ergens opgesloten zit. Poes is namelijk erg nieuwsgierig aangelegd. Zodra ons hok open gaat, is ze er altijd als de kippen bij en je hoeft geen kastdeur of lade open te laten of poes zit erin.

Nu is het maandag en ben ik alleen met Silke thuis, maar zonder poes. Ze is er niet. Niet als ik boven kom in de vensterbank van de logeerkamer of onze slaapkamer. Niet in haar mandje. Niet krabbend aan de onderste trede van de trap, niet slapend op een stoel in de woonkamer, niet voor de schuifpui, niet onder de tuintafel, niet op het dakje van de buren, niet bij haar krabpaal. Poes is weg. En dat doet pijn! Ik heb vaak op haar gescholden als ze weer eens haar nageltjes in een van de stoelen zette, op het aanrecht zat of ik haar halve vacht terugvond op ons dekbed. Maar nu ze weg is, zou ik maar wat graag willen dat ze terugkwam.

We hebben gezocht in hokken, in tuinen en bij mensen aangebeld of ze poes ook gezien hebben. Veel mensen in ons stadje weten er nu van. Ook hebben we nog een A4-tje gemaakt om aan te plakken bij de supermarkt, slager en snackbar. Misschien is ze verdwaald en hebben mensen haar gezien. We hopen het maar, want zonder poes is het leeg in huis. En dat gemis kan nog wel eens een hele tijd gaan duren!