Op mijn werk verscheen vanmorgen op intranet een bericht over de verlenging van het sociaal akkoord. Communicatie plaatst dergelijke berichten. Een afdeling waarvan je zou zeggen dat ze niet alleen de mondelinge maar ook schriftelijke communicatie en Nederlandse taal goed beheersen.... In het bericht stond onder andere de volgende zin:

Ook is hierin voor al het vaste personeel een ontslaggarantie afgesproken.

Het laatste 'normale' weekend in mijn flat. Mooi excuus om weer eens buiten de deur te gaan eten. Na een 'laatste avondmaal' bij Humphrey's en een borrel bij de Ierse pub gingen we huiswaarts. De gekochte fles rode wijn ging open en de taco chips met dipsaus kwamen op tafel. We haalden herinneringen op aan tv-programma's die we vroeger keken toen we klein waren. De Poppenkraam, De Familie Knots, De Familie Robinson, De Freggles, Candy Candy, Zeg 'ns AAA, Vrouwtje Theelepel en Oma Fladder passeerden de revue. Even later hadden we ons met de wijn verplaatst naar mijn pc...



YouTube, wat een uitvinding!

Verhuizen betekent inpakken. En inpakken betekent sorteren, weggooien ... of toch bewaren. Mijn ouders hadden mij een aantal dozen gegeven met schoolspullen van de middelbare en lagere school. Ik stelde het sorteren van die spullen steeds uit, maar uiteindelijk besloot ik afgelopen dinsdagavond er toch maar eens even in te duiken. En zoals dat gaat met zulke dingen, bleef het niet bij sorteren. Bij het doorbladeren van oude agenda's waande ik mij al snel weer in mijn havo-tijd. De boekwerkjes waren volgeplakt met plaatjes van Rob Lowe, Koen Wouters en Johnny Depp, geschreven teksten van klasgenootjes en veel gekras. Herinneringen kwamen boven aan oud-klasgenoten, docenten en gebeurtenissen uit die tijd; jongens uit vijf atheneum op wie ik heimelijk verliefd was, wiskundelessen waar ik geen hout van snapte en ga zo maar door.

En ook de lagere schooltijd ging in gedachten aan me voorbij. Ik was altijd in de veronderstelling dat ik weinig herinneringen meer had aan die tijd, maar niets was minder waar. Ik vond schriften met mijn allereerste schrijfsels uit klas 1, verkeersboekjes met plaatjes van overstekende poppetjes erin geplakt, werkstukjes en tekeningen over oorlog in het jaar 2000 (hoe ik erbij kwam zoiets te tekenen is me een raadsel). Bij veel werkstukjes en tekeningen voelde het alsof ik ze gisteren nog gemaakt had. De herinneringen waren er dus nog wel degelijk. Alleen lagen ze te verstoffen in een laadje in mijn hoofd.

Veel schriften met huiswerk erin heb ik weggegooid, maar die agenda's, tekeningen, werkstukken en eerste schrijfsels, die heb ik in een doos gedaan, om te bewaren. Die gaan weer mee naar het volgende huis, zodat ik af en toe weer even in het verleden kan duiken.

Het zou niet lang meer duren. Medio november zou het w??r raak zijn binnen mijn schoonfamilie. Dit keer waren de andere zus van mijn lief en haar man in verwachting van hun eerste kindje. Inmiddels was het duidelijk dat de kleine niet meer zo lang op zich zou laten wachten. Mama werd regelmatig gevraagd of ze in verwachting was van een tweeling en ze had het ook zwaar. Slapen lukte niet meer, maar zitten of lopen evenmin.

We hadden een pool opgezet. Mijn lief, zijn ouders en ik. Ik dacht dat het kindje zondag geboren zou worden. Bovendien zou er dan volgens mij op beschuit met roze muisjes getrakteerd worden (stiekeme wens?)

Afgelopen maandag was het (gelukkig voor mijn ontzettend zwangere schoonzus) zover. Geboorte nummer twee. Was Dedmer bij zijn geboorte een hummeltje van 2400 gram en 48 cm, dit manneke daarentegen is een keer zo zwaar. 4760 gram om precies te zijn en maar liefst 60 cm lang en dat was dan nog in foetus-houding. Voor een pasgeborene is hij flink aan de maat. In het ziekenhuis waar hij geboren is, hadden ze nog nooit zo'n grote baby gezien. Gisteravond zijn we op kraamvisite geweest. Het is een mooi ventje om te zien met een heerlijk rond gezichtje en al redelijk grote handjes en voetjes. Als je de beide neefjes naast elkaar zou leggen en zou vragen wie de oudste is, zou Sem het ongetwijfeld winnen van zijn oudere neefje. Mama lag in de kamer in een bed op klossen en kleine Sem lag naast haar heerlijk te slapen. Lief S. en ik mochten hem zelfs al even op de arm en ook daar bleef hij ongestoord doorslapen. Pas toen hij in zijn wiegje werd gelegd en niet meer geborgen in de armen van mama, oom of tante lag, liet hij merken dat zijn stembanden het ook goed doen. Twee nieuwe familieleden in nog geen drie weken tijd, wat een rijkdom.

En die pool? Die had ik dus glansrijk verloren.

Vanmorgen las ik op de site van mijn plaatselijke Courant dat het Noorden een bastion van Sint-gezindheid blijft. 'De kerstman kan daar nog niet in de schaduw staan van de goedheiligman. Ruim de helft van de huishoudens geeft dan cadeautjes en slechts een kwart doet dat met Kerstmis.'
Ik had stiekem een beetje gehoopt dat, met alle verhuizingen binnen onze kleine familie, de gedichten en Sint-verlanglijstjes me bespaard zouden blijven, maar niets is minder waar. Mijn nichtje van bijna negen is dit jaar van haar geloof gevallen en zij wil nu graag ook een keer lootje trekken, net zoals wij grote mensen dat vorig jaar deden. Bovendien is er dit jaar een schoonfamilie in mijn leven gekomen die ook graag iets met pakjes en rijmpjes doet. Ik kom er dus, ondanks alle verhuisperikelen, niet onderuit.
Maar ach, het zorgt natuurlijk wel weer voor een hoop voorpret en gezelligheid in deze donkere maanden van het jaar. Opluchting als je dat ene cadeautje toch nog net op tijd hebt gevonden. In jezelf lachen bij het maken van de gedichten. Blijdschap op het gezicht van een ander als het cadeautje wordt uitgepakt. En natuurlijk veel kruidnootjes, chocoladeletters en ander lekkers. Had ik de afgelopen drie jaar altijd het vermoeden dat ik als single, niet samenwonende lootjetrekker binnen onze familie als enige niet wist wie wie had, dit keer heb ik ook iemand om zulke geheimpjes mee te delen. Al schrijvende weg, krijg ik er toch nog zin in geloof ik!