Ik ben gek op thee. Je zou ook kunnen zeggen: "Ik lust absoluut geen koffie." Beide is waar. Overdag drink ik veelal groene, rooibos en kruidenthee, maar 's avonds en in de morgen bij mijn bakje yoghurt met cruesli, heb ik het liefst earl grey of 'gewone' thee. Het liefst wel de English blend van Pickwick. En als thee-freak heb ik natuurlijk ook een theedoos.
Een aantal jaren geleden had ik een hele eenvoudige van de Xenos, die ik zelf gelakt had. Deze werd na een paar jaar vervangen door een wat duurder exemplaar van licht hout, gekregen op mijn verjaardag. N?g vrij eenvoudig.
T?t ik gisteren, samen met mijn moeder en zus, bij een besloten koopavond van mijn favo-winkel Jolijt was, ter ere van de nieuwe wintercollectie. Mevrouw Jolijt had voor deze speciale gelegenheid de deuren van haar priv?-woning geopend. Het was een schitterend huis, wat voor de gelegenheid helemaal aangekleed was met meubels en accessoires van de merken die ze ook in haar winkel verkoopt. We keken onze ogen uit. Het hele huis was bezaaid met windlichten, glaswerk, serviesgoed, fotolijstjes en sfeervolle meubelen. Bovendien zat op alles dit keer een leuke korting. Meneer Jolijt zorgde voor koffie en thee en ook de dochter hielp mee in de verkoop. En als je daar dan als een kind in een snoepwinkel rondneust, dan wil moet je natuurlijk van jezelf iets kopen! Mijn oog viel op een schitterende theedoos van Rivi?ra Maison. Het liefst zou ik mijn hele huis in landelijke stijl inrichten en had ik de hele woning zo leeg gekocht, ware het niet dat mijn ambtenarensalaris dat niet toelaat. Maar die theedoos, die moest en zou mee naar huis! Hij blijft natuurlijk netjes in de verpakking totdat we verhuisd zijn en ik er in het nieuwe huis een mooi plekje voor vind. Tot die tijd, vergaap ik mij wel aan het exemplaar op de site. (Ben benieuwd hoelang ik dit vol ga houden...)

Vandaag kom je thuis. Je was wat aan de lichte kant en moest dus nog even in het ziekenhuis blijven, samen met je mama. Zaterdagmiddag zijn we op de valreep nog even bij je langsgeweest en heb ik je voor het eerst 'in het echt' gezien. Samen met jouw oom (mijn lief S) en je papa, liepen we naar de afdeling waar je lag, op de 'koude kamer'. Helemaal alleen, in een heel klein bedje, waarin je n?g 'verdween'. Lengte heb je wel, maar vet nog niet. Wat ben je een klein, teer mensje. Met je beentjes opgetrokken en twee kruikjes bij je rug en beentjes lag je op je zij te slapen. Je handjes tot vuistjes gebald, dicht bij je gezichtje. Alles erop en eraan. Oortjes, mondje, neusje, oogjes en kleine zwarte wimpertjes. Je hebt zelfs kleine bakkerbaardjes. Een mutsje op je hoofdje om 't warm te houden. Diep in slaap, moe van het harde werken, want voor zo'n kleintje als jij is een schone luier krijgen, je laten wegen en dan ook nog een half uur drinken, vast een hele opgave. En toch is het belangrijk dat je veel drinkt en groter groeit. Tot een lekker stevig ventje. Welkom kleintje!

Ik was mijn vorige layout helemaal zat. De log-inspiratie komt stukje bij beetje weer terug, maar die layout.... daar had ik het helemaal mee gehad. Gelukkig wilde San wel en nieuwe kopfoto voor mij maken en wat voor ??n. Ik ben er, zoals de Belgen zouden zeggen, erg content mee. San bedankt!!

Mijn lief en ik hadden afgelopen vrijdag weer eens een afspraak bij onze hypotheekboer. De laatste financi?le zaken moesten nog even doorgenomen worden met onze hypotheekadviseur, A.

A. is een hele geschikte vent. Zo eentje bij wie het bespreken van saaie financi?le zaken als hypotheken en overlijdensrisicoverzekeringen een beetje minder slaapverwekkend wordt. Toen we voor het eerst een afspraak bij hem hadden, vroegen we ons verbaasd af of Pim Fortuyn niet toch gewoon nog leefde. Het leek erop of was hij geheel anoniem een nieuw leven begonnen als hypotheekadviseur in het noorden van het land. Zijn image had ie aangehouden; kale kop, hip overhemd met brede stropdas. Kortom Pim was alive. Het enige verschil is de Friese taal. Pim schakelt moeiteloos over van Fries, als hij met lief S. praat, en weer terug naar Nederlands als hij het woord tot mij richt.

Tijdens onze laatste afspraak kon je merken dat het vrijdagmiddag was. Er hing al een beetje een weekendsfeertje in de lucht. De bespreking van het financi?le rapport waarbij zaken als overlijden en arbeidsongeschiktheid werden besproken, werd afgewisseld met luchtige grapjes. We hadden bij binnenkomst een bakje thee gekregen en na een half uurtje vroeg Pim of we misschien nog iets anders wilden drinken. Ik ging voor een glas water, maar mijn lief haalde hij over om zijn 'calorie-arme-drinkyoghurt' te proberen. Hij had zojuist verteld dat hij in een maand tijd vijf kilo afgevallen was. En dat alleen door de snacks te laten staan. In het verleden ging er tijdens een bezoek aan Mc Donalds met het gezin met gemak een bigmac, een cheeseburger, een quarterpounder en nog iets van die strekking in. Dan zat Pim vaak nog niet echt vol en nam hij als toetje nog maar een cheeseburger. Het was hem niet meer aan te zien. Hij had een normaal postuur.

"Welke smaak wil je? Kersen of limoen?" , riep Pim vanuit het keukentje. "Oh, maakt me niet zoveel uit, doe maar limoen." Even later kwam Pim binnenlopen met een groot glas drinkyoghurt. "Best lekker", zei S tussen twee slokken door. "En er zitten maar 30 kalorie?n in", zei Pim. "Dan geeft ??n zo'n glas drinkyoghurt maar zo'n of 60 ? 70 calorie?n" hadden ze al snel berekend. Ik keek eens bedenkelijk van Pim naar mijn lief S. Waren dit nou echte mannen? Gesprekken over calorie?n waren toch voorbehouden aan ons vrouwen? "Eh jongens, nu wordt het wel een beetje te metro allemaal hoor!" Ze keken me verschrikt aan en barsten vervolgens allebei in lachen uit. Metro of niet, die calorie-arme drinkyoghurt ging er best in!

Het uitzoeken van de juiste kleur voor op de schouw is nog best een lastig klusje. Daar kun je dus niet vroeg genoeg mee beginnen. Ookal krijgen we de sleutel pas in december, het is natuurlijk best leuk om al even bij de Gamma te sneupen bij de verfstaaltjes.
Lief en ik hadden een bepaalde kleur in het hoofd. Eentje die tussen grijs en bruin inzit. Het is lastig uit te leggen, maar wij wisten precies wat we bedoelden.
We gingen bij de verschillende kleuren langs en dachten dat we het op een gegeven moment gevonden hadden. Met een stapeltje gekleurde papiertjes in mijn hand, liepen we terug. Nog even langs de potten verf. Lief pakte een pot verf, we keken een tel naar de kleur en zeiden allebei tegelijk: d?t is de kleur! "Haas" stond in zwarte letters op de pot gedrukt. Natuurlijik wilde ik het juiste staaltje er ook bij. Dus wij terug. Met mijn neus bijna tegen de staaltjes aangedrukt , ging mijn blik zoekend langs de verschillende namen van de kleuren, op zoek naar "de haas", .... gevonden! Alleen, leek de kleur op het papiertje grijs. Toen we weer bij de pot verf aankwamen zagen we dat het toch wel degelijk de kleur uit de pot was. Kun je nagaan hoe zo'n staaltje je kan bedriegen.

Gisteren was mijn lief even bij K. en C. C. is een goede vriend van mijn lief en K. is zijn vriendin... eh vrouw. Hij liet het staaltje zien. "Haas, heet de kleur , zei hij triomfantelijk ." Bij ons gaat het 'slechts' om een schouw die we er wat uit willen laten springen. K. en C. hebben een hele muur in een donkerdere kleur geverfd. Staat super. Wat voor kleur dat is? "Haas"!! Hoezo toevallig! Met die haas springt de schouw er bij ons misschien iets teveel uit, maar ach, we kunnen altijd nog voor een tint lichter gaan, zoals,.......... de 'neushoorn'.

Net 5 kan er nog geen genoeg van krijgen; de herhalingen zijn sinds enkele weken weer begonnen. De zes DVD's liggen al een tijdje te verstoffen bovenop mijn boekenkast. Ik was nu wel even zo'n beetje uitgekeken. Maar als ik dan dit op internet tegenkom:

Sex and the city the movie

Het leuke van verhuizen en samen 'opnieuw' beginnen is dat je rond kunt gaan snuffelen op zoek naar nieuwe meubels.
Natuurlijk gaan we voor het grootste deel onze eigen meubels meenemen naar het nieuwe huis, maar we wilden wel graag een fijne grote eettafel. En het liefst eentje die al wat ouder en gebruikt lijkt. Ons huis (ik weet 't, 3 december gaan we naar de notaris om onze handtekeningen te zetten en wordt het pas officieel van ons, maar het klinkt zo leuk) heeft achterin de woonkamer een brede schuifpui naar de tuin. Waarschijnlijk zullen we dan ook vaak in de achterkamer zitten, bij de eettafel. Het is uiteindelijk een teak houten tafel geworden van 100 x 220 cm. De bladen van deze tafels worden gemaakt van oude stukken hout en dat geeft een mooi karakter aan zo'n tafel.

Een grote eettafel is leuk, maar als je er vaak aan wilt gaan zitten, zijn comfortabele eetkamerstoelen met leuning ook geen overbodige luxe. We hebben al mooie uitgezocht die bij de landelijk/moderne stijl passen die we willen en die passen gelukkig onder de tafel, ook niet onbelangrijk. Nu nog wat oefenen met het koken voor meerdere personen en het grote tafelen kan beginnen! Voor de grap merkten vrienden al op dat oud & nieuw wel bij ons gevierd kon worden. Ok, we kunnen het we-hebben-de-ruimte-er-niet-voor excuus straks niet meer opvoeren, maar om nou, nadat we er zelf amper twee weken hebben gewoond, al een oliebollen- en vuurwerkfeestje in de trapgevelwoning te gaan geven, inclusief de nodige rotzooi die dat geeft, leek ons iets te veel van het goede.