Nog ??n dag werken en dan heb ik eindelijk vakantie. Zou ik eerst maar twee weken vrij nemen (aangezien ik in juni al een week naar Rome zou), op het laatste moment heb ik toch maar besloten dat ik wel toe was aan drie weken achter elkaar. En nee, ik ga niet naar het buitenland. Door de situatie met pa, besloten S. en ik een mogelijke trip naar Itali? maar op de lange baan te schuiven. Gelukkig gaat het nu super met m'n pa en had het dus nog wel gekund, maar ik vind het wel even best zo.

En de eerste plannen voor in de vakantie waren al snel gemaakt: niet lang geleden maakte ik de opmerking, waar mijn neefje en nichtje bij waren, dat S en ik van plan waren in de zomer een keer naar de dierentuin in Emmen te gaan. En nu S. een Tomtom voor me gekocht heeft, vinden we die dieren daar natuurlijk op ons duimpie. Maar goed, ik had het nog niet gezegd of nichtje I. vroeg me met grote vragende ogen of zij en haar broer mee mochten. 'Dat zal ik eerst met S. moeten overleggen' zei ik streng. Ik was er eigenlijk wel van overtuigd dat hij er wel mee in zou stemmen en nu gaan wij dus volgende week met z'n vieren, in mijn Fiatje, als het een beetje aardig weer is, een dagje dierentuin doen! (...Met de stille, maar nadrukkelijke hoop dat daar geen tweede Bokito rondwandelt).

Dan is er nog het Skutsjesilen in Sloten, waarbij het natuurlijk vooral gaat om het feest 's avonds in de feesttent!
En voor de rest liggen er nog genoeg boeken die gelezen moeten worden en wil ik ook vooral lekker luiwamessen! Ik vraag me nu alweer af of drie weken wel genoeg is....

De afgelopen maanden was een tijd van verdriet, onzekerheid en spanning.
Bij mijn vader werd "K" geconstateerd. Onze wereld stortte in. Alles en iedereen leefde door, maar onze wereld stond stil. De betrekkelijkheid van alles werd in ??n klap glashelder.
We hebben gehuild en werden boos. Op mijn werk kon ik me in het begin slecht concentreren. Aan de andere kant stond ik versteld van mijn eigen kracht. Ik stond versteld van hoeveel ik aankan. Op de juiste momenten was ik sterk. Ik moest wel. Ik wilde mijn ouders en zus steunen. Er voor ze zijn. Huilen en verdrietig zijn kon wel als ik bij een vriendin of bij S. was. Daar liet ik me zo nu en dan gaan. Kwam de boosheid en het verdriet wel weer naar boven.

Maar we hebben geknokt en we worden beloond. Mijn vader heeft mazzel. Verrekte mazzel. Het gaat allemaal zeer voorspoedig. De artsen staan versteld van zijn vitaliteit en zijn snelle herstel. Na een ingrijpende operatie met veel risico's kwamen vannochtend de uitslagen. Alles was schoon. Hij mag een week na de operatie zowaar alweer een stukje brood gaan eten!

Als kind denk je vaak dat jouw papa de sterkste vader van de hele wereld is. Het is jouw held. Ik ben nu 31, maar mijn vader is nog steeds mijn held en dat hij sterk is, dat is een feit!