Het diploma voor de studie is zo goed als binnen. Het laatste cijfer is nog niet definitief, maar de docent mailde dat ik er vanuit kon gaan dat de handel met een voldoende doorgestuurd zou worden. Eindelijk breekt een tijd aan van luieren en lekker doen waar ik zin in heb in m?n vrije tijd. Geen studie meer 24/24 in het achterhoofd!

San Francisco, Denver, Albequerque, the Rockey Mountains, Grand Canyon, Las Vegas, Yellow stone park, hij heeft het allemaal gezien. Het contact varieert van elke dag een sms, tot een tijd lang geen teken van leven, maar het eind van zijn vakantie is in zicht. Nog 12 dagen en dan zie ik vriendlief weer!

Met een vriend die zo?n 50 km verderop woont en een slechte openbaar vervoersverbinding is een auto een must. Ik had er geen, maar daar is een kleine week terug verandering in gekomen. Sinds afgelopen woensdag ben ik de trotse eigenaar van mooie Fiat Seicento! Wat een vrijheid om heerlijk rond te kunnen scheuren overal naar toe in je eigen bakkie!

Vanmiddag een heerlijk tochtje op het water gemaakt met zwager en neefje in hun bootje. Het waaide nauwelijks, de zon scheen en neefje M. stuurde het bootje behendig door de vaart heen.

Kortom, allemaal goed nieuws. En voor de rest??. leef ik bij de dag en probeer niet te ver vooruit te kijken. Ik leef in het NU!

En dan krijg ik plotseling een sms-je van S. met het telefoonnummer van hun Amerikaanse mobiel. En even later is hij dan weer even heel dichtbij. Negen uur tijdsverschil, maar toch heel dichtbij.

Woensdagmorgen 2 mei is mijn lief vertrokken richting de States. Voor een maand. Rondtrekken in een busje met drie vrienden aan de westkust van Amerika. San Francisco, Denver, Death Valley. Ze gaan het allemaal bekijken. De reis was al geboekt toen ik in beeld kwam. Dus samen op vakantie zat er dit jaar niet echt in.

Het viel in het begin even niet mee. Door ziekte binnen mijn familie en de verschrikkelijke onzekerheid die dat met zich meebracht was het best even lastig ?in mijn eentje?. Binnen onze familie stond de wereld even stil. Je denkt dat je lamgeslagen zult blijven, maar op de een of andere manier ga je toch door. Ook als je lief er niet is om je te steunen. Je werk gaat door. Je eet, slaapt, doucht en kleedt je ?s ochtends weer aan om vervolgens weer naar je werk te gaan. Doorleven en positief blijven, dat is voor iedereen om je heen en ook voor jezelf het beste. Dat heb ik nu wel geleerd! Gelukkig waren familie en vrienden dicht in de buurt ?n waren er eind deze week positieve berichten! We gaan er tegenaan! En die maand zonder S. vliegt ook wel weer snel voorbij!