Het was koud buiten, maar droog. Geen regen, sneeuw of storm, zoals de afgelopen tijd. Rustig weer. We gingen uiteten bij Jamuna; vriendin E. en haar vriend, mijn lief en ik. Een superfijne avond. We hebben heerlijk eten, veel gelachen en hadden fijne gesprekken. Rond een uur of tien vroegen we voldaan om de rekening. ?Ik ben benieuwd of er weer van die zaadjes bij zitten.? zei E. Het was zo?n Indiase gewoonte waarschijnlijk. Van die zaadjes waarvan je als Nederlander niet zo goed weet wat je er nu mee doen moet. Even later kwam de rekening en inderdaad, op het dienblad stond ook een klein schaaltje met zaadjes en ernaast lag een klein lepeltje. Mijn lief, nieuwsgierig als hij, nam gelijk een flinke hap. Iedereen keek hem afwachtend aan. Hij kauwde, keek in eerste instantie neutraal, maar al gauw kreeg zijn gezicht de uitdrukking van iemand die iets eet wat nou niet echt smakelijk is. ?Wil je een fishermans friend?, vroeg ik hem. Hij antwoordde niet, maar kauwde stug door. E. nieuwsgierig geworden, nam ook een klein hapje.
Was het eigenlijk wel iets om op te eten? Volgens mijn lief smaakte het naar potpourri. Ok. Eh, ik ga dus geen potpourri eten, bedacht ik mij al. ?Is het niet om je handen schoon te wrijven?? Ik zag dat eigenaar van het restaurant in de buurt van onze tafel stond en toen hij langsliep, riep ik hem en vroeg waar de zaadjes voor dienden. ?It is a mouth-refreshment. Did you try it?? ?Eh, no thanx.? Maar daar kwam ik niet mee weg. De eigenaar pakte het lepeltje, nam een schepje van het zaad en deed het in mijn handpalm. Ik moest er nu toch echt aan geloven??
En inderdaad?? het had de smaak van potpourri. Doe mij dan toch maar een fishermans friend!

Ik heb het weer overleefd, de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering van de Vereniging van Eigenaren van de flat waar ik woon. (Ik ben zelfs zo gek geweest om in het bestuur van diezelfde VvE te gaan zitten, dus me 'ziek' melden, kan ik niet maken).
Overleefd? Hoor ik je denken? Tja. De gemiddelde leeftijd van de bewoners is denk ik zo'n 60 jaar. En het nadeel van dergelijke vergaderingen is, dat iedereen graag het hoogste woord voert, niemand een ander laat uitpraten, op elk moment dat de voorzitter niet spreekt, er gelijk tien mensen met elkaar beginnen te smoezen en als je dan twaalf agendapunten hebt, dan kan het lang duren! Kan, zeg ik. Zo weet ik bijvoorbeeld, dat onze burgemeester niet van lang vergaderen houdt en hij in no-time door de agenda heen is. Ik krijg dan ook sterk de neiging om hem eens vriendelijk te vragen of hij een keer bij onze ledenvergadering wil komen voorzitten, zodat ik misschien een keertje voor de verandering al rond 21.00 uur weer thuis ben.

Hij zou Pilaf gaan maken. Ik hielp hem in de keuken. De saus was waterig, maar moest nog aangemaakt worden met een beetje Ma?zena, het ultieme medicijn tegen bindingsangst bij mensen zoals ik. Alleen, als ik er eenmaal mee begin, ben ik niet meer te stoppen. S. had al een eetlepel van het spul bij de saus gevoegd, maar ik vond het nog niet genoeg. Een klein beetje nog. Even roeren. N?g een beetje kan vast geen kwaad.....
De Pilaf smaakte goed, maar wel met een lichte Maizena ondertoon?. Maar ach, dat neem je op zulke momenten voor lief. Zuid-Afrikaanse witte wijn erbij, een ijstoetje na. Heerlijk!
Kijk, koken en bindingsangst overwinnen is niet eenvoudig, maar koken voor twee blijft toch altijd nog leuker dan koken voor ??n!

Misschien moet ik de saus maar even laten voor wat het is en probeer ik de volgende keer het recept dat ik van een medelogster kreeg.

We hebben de harde storm overleefd. Rond een uur of drie vond de docent het wel mooi geweest en wij ook. Met enigszins bezorgde blikken keken we vanuit het lokaal naar buiten. Iedereen zat op hete kolen. Het was grijs buiten. Het regende hard en de bomen zwiepten wild heen en weer.
Even later, net begonnen aan de terugreis, ging mijn telefoon. Mijn moeder. ?Waar ben je nu? Zou je niet liever via Buitenpost weer teruggaan? Via die Waldwei is veelste gevaarlijk met al die vrachtauto?s.? De bezorgdheid klinkt door in haar stem. ?Is het zo erg dan?? ?Volg je het nieuws dan niet?? Nee, dat gaat niet echt als je de hele dag bezig bent met privaatrecht en juridische adviesvaardigheden. Ik antwoord dat we voorzichtig zullen zijn en dat ik wel even bel als we weer terug in Leeuwarden zijn.
We naderen de afslag Buitenpost, maar besluiten toch maar door te rijden. R. vindt dat het wel kan. Ze houdt het stuur stevig beet en ik neem af en toe de beslagen ramen af met een doek. Toch nog maar even tanken. R. gooit de tank vol, terwijl ze zich stevig vast probeert te houden aan de auto. De harde wind laat de auto heen en weer wiebelen. Als we de Waldwei naderen, klaart het op. Het regent niet meer en we rijden over ZOAB. Onderweg zien we nog een gekantelde vrachtwagen liggen. We giechelen van de spanning. Uiteindelijk komen we zo?n 60 minuten later heelhuids weer aan in Leeuwarden.
Ok, zo?n autorit maakt een dagje school wel wat minder saai, maar de volgende keer mag het toch wel wat minder avontuurlijk!

Het is nu officieel. Ik ben over de helft! Aansprakelijkheid leverde een 7.8 op. Ik gokte op een 6 en S. op een 7.5. Ik was dan ook meer dan tevreden met het uiteindelijke resultaat. Al maakt het uiteindelijk geen ene moer uit wat voor cijfer je haalt, want er heeft mij nog nooit iemand naar mijn cijferlijsten van havo, MEAO of HBO gevraagd.
Het mondelinge examen van procesvertegenwoordiging was vandaag. Even over half 10 van huis gegaan en om 11.30 uur kwam ik eindelijk aan op de plaats van bestemming om vervolgens een klein half uur later weer aan de terugreis te beginnen. En in de tussentijd speelde ik de vertegenwoordiger van de burgemeester van Katzanderliede (weer zo'n heerlijke verzonnen plaatsnaam) en deed de docent alsof hij voorzieningenrechter was. Van te voren had ik het 'kat-in-'t-bakkie' gevoel, maar ik kreeg toch nog een paar pittige vragen voorgeschoteld. En toen ik het echt even niet wist, heb ik er maar een ontwapendende glimlach tegenaan gegooid; stond vast goed, bij mijn vuurrrode wangen.... Uiteindelijk waren mijn verweerschrift en pleitnota een 7 waard en het pleiten zelf een 8. Optellen, vermenigvuldigen, delen etc. en dan rolt er uiteindelijk een 7.6 uit. Weer een cijfer voor de lijst die waarschijnlijk ergens onder in een lade zal belanden.

Soms is het misschien wel eens goed als je twijfelt. En wat doe je dan als de twijfel blijft. En niet zorgt voor opluchting nadat het contact verbroken is? Sommigen zeggen: ?Bij twijfel niet doen.? Maar het kan ook zo zijn dat het tegenovergestelde soms een veel, veel betere keus is. Om een lang verhaal kort te maken:
2007 kreeg toch nog een onverwacht fijne start!

Geen vragen die ik niet te beantwoorden wist. Ik doorzag de 'instinkers' en wist de juiste arresten te benoemen (denk ik....). Het moet in ieder geval gek lopen wil ik hier geen voldoende op halen!

De volgende twee examens staan voor de deur, aansprakelijkheid en procesvertegenwoordiging. De eerste twee, sturen & organiseren en procesrecht heb ik afgesloten met voldoendes en als ik de komende twee ook haal, zit ik op de helft. Eind mei kan ik, als alles goed blijft gaan, de vlag uithangen.

Aansprakelijkheid (o.a. schadevergoeding bij rechtmatig c.q. onrechtmatig overheidshandelen voor de insiders), daarover heb ik maandag een schriftelijk examen. Juridische vakken, wetten en regeltjes, het ligt me goed, maar aansprakelijkheid is toch wel ??n van de lastigere onderdelen van de studie, samen met privaatrecht. Voor nu heb ik wel even genoeg geleerd. Morgen nog wat oude examens doorkijken en dan hoop ik dat ik er weer met een voldoende doorheen rol!