Het was koud buiten, maar droog. Geen regen, sneeuw of storm, zoals de afgelopen tijd. Rustig weer. We gingen uiteten bij Jamuna; vriendin E. en haar vriend, mijn lief en ik. Een superfijne avond. We hebben heerlijk eten, veel gelachen en hadden fijne gesprekken. Rond een uur of tien vroegen we voldaan om de rekening. ?Ik ben benieuwd of er weer van die zaadjes bij zitten.? zei E. Het was zo?n Indiase gewoonte waarschijnlijk. Van die zaadjes waarvan je als Nederlander niet zo goed weet wat je er nu mee doen moet. Even later kwam de rekening en inderdaad, op het dienblad stond ook een klein schaaltje met zaadjes en ernaast lag een klein lepeltje. Mijn lief, nieuwsgierig als hij, nam gelijk een flinke hap. Iedereen keek hem afwachtend aan. Hij kauwde, keek in eerste instantie neutraal, maar al gauw kreeg zijn gezicht de uitdrukking van iemand die iets eet wat nou niet echt smakelijk is. ?Wil je een fishermans friend?, vroeg ik hem. Hij antwoordde niet, maar kauwde stug door. E. nieuwsgierig geworden, nam ook een klein hapje.
Was het eigenlijk wel iets om op te eten? Volgens mijn lief smaakte het naar potpourri. Ok. Eh, ik ga dus geen potpourri eten, bedacht ik mij al. ?Is het niet om je handen schoon te wrijven?? Ik zag dat eigenaar van het restaurant in de buurt van onze tafel stond en toen hij langsliep, riep ik hem en vroeg waar de zaadjes voor dienden. ?It is a mouth-refreshment. Did you try it?? ?Eh, no thanx.? Maar daar kwam ik niet mee weg. De eigenaar pakte het lepeltje, nam een schepje van het zaad en deed het in mijn handpalm. Ik moest er nu toch echt aan geloven??
En inderdaad?? het had de smaak van potpourri. Doe mij dan toch maar een fishermans friend!