Je schuldig voelen, omdat het goed met je gaat. Goed met jou, maar niet met haar. Je goed voelen. Dat zoiets simpels zo belangrijk kan zijn, besef je pas als ziet dat het ook anders kan.
Heb haar net even gebeld om te horen hoe het ging. Met tranen in mijn ogen zat ik op de bank. Ik voelde me zo machteloos. Als ik een dipje had, was zij altijd degene die zei voordat we een telefoongesprek be?indigden: ?En niet teveel piekeren hoor!? Nu ben ik degene die dat tegen haar zegt. Alleen zeg ik het nu, terwijl ik weet dat het op dit moment voor haar veel makkelijker gezegd is dan gedaan. Wat als een ochtend werken al teveel is? Je je 24-uur per dag zorgen maakt en maalt over alles en iedereen. Je op goede dagen bang bent dat je weer een terugslag krijgt en je op slechte dagen bang bent, dat je niet weer uit het dal komt. Het enige wat ik op dit moment kan doen is er ?zijn? voor haar, horen hoe het nu gaat en haar laten weten dat ik aan haar denk, dat ik om haar geef. Maar de enige die haar uit het dal kan trekken, is zijzelf. En ik weet dat ze het kan!