Dit jaar heb ik de uitnodigingen voor feestjes van vrienden aan me voorbij laten gaan, geen gehos in de kroeg en ik heb ook geen kaarten gehaald voor een oud&nieuw feest. Ik heb er even geen zin in. Ben er niet zo voor in de stemming. Ik vind het wel even best allemaal. Ik heb mezelf getrakteerd op nieuwe kleren en een lekker geurtje en morgenavond zit ik fijn thuis bij mijn ouders, aan de appelbollen en witte wijn. Ook gezellig.
Fijne jaarwisseling!

Update: Ok, een klein feestje dan....; 's middags toch nog even met vriendin/collega de kroeg in.

Het was gezellig.
Heel gezellig.
Maar hoe gezellig ook, het was niet genoeg.
Ik had twijfels.
En die twijfels bleven.
Helaas.....

Ik weet 't, ik was afgelopen zomer niet zo positief over datingsites. Maar toen een vriendin van me zichzelf ook op zo'n site gezet had, werd ik toch weer besmet door het 'internet-dating-virus'. Een aantal weken geleden had ik weer een date. Een zeer succesvolle date. Zo succesvol dat we het nog steeds erg gezellig hebben!

Een tweede ontboezeming...

Ik was een jaar of tien en ik was boos, ontzettend boos! Waarop of waarom, dat weet ik niet meer, maar ik was boos en ik reageerde als een echte driftkikker. Ik sloeg de deur van mijn slaapkamer met een harde klap dicht en alsof dat nog niet genoeg was, gaf er nog een trap tegenaan ook. Ik keek nog eens boos om en van het ene op het andere moment was mijn boosheid plotsklaps verdwenen. Het had plaatsgemaakt voor een mengeling van angst en ongeloof. Ik werd warm en koud tegelijk. Al het bloed stroomde naar mijn wangen en met een bang gezicht staarde ik naar de deur?? naar het gat in de deur om precies te zijn? Een gat ter grootte van een vuist. Het was een deur die uit twee boord-delen bestond met loze ruimte ertussen. Als ik in het gat keek zag ik het boord aan de andere kant. Ik had een groot probleem? Er restte me niets anders dan te wachten op mijn kamertje totdat mijn ouders thuis zouden komen en het op te biechten. Even later hoorde ik de sleutel in het slot. Met knikkende knie?n liep ik naar de overloop en riep naar beneden dat ik iets heel ergs had gedaan. ?Wat heb je dan gedaan??, riep mijn moeder terug. ?Ik eh? ik heb een gat in de deur getrapt?..? Het was even stil en vervolgens liepen mijn ouders naar boven. ?Zijn jullie nu boos??, prevelde ik. ?Ja, en of wij boos zijn!?, zei mijn moeder, kalm. En zo had ik die dag niet alleen een gat in de deur getrapt, maar ook voor het eerst in mijn leven ?een pak voor m?n billen? te pakken.

Een eerste ontboezeming....

Ik ben niet zo?n geweldige keukenprinses. Ik kan best een beetje koken, maar als ik iemand te eten krijg die ik nog niet zo goed ken, dan maak ik toch het liefst iets klaar waarvan ik weet dat het snel klaar is en niet mis kan gaan.
Het Couscous-gerecht van de AH, daar had ik mijn zinnen op gezet. ?Lust je couscous?? had ik hem ge-smst. Geen probleem. En zo fietste ik op zaterdagmorgen naar de stad voor kerstkaarten, decemberzegels, een nieuwe piek, tandpasta ?n het pak voor ?Marokkaanse couscous?. Maar helaas, de proven?aalse groentemix die ik nodig had, was er niet.
Dan de Turkse pita maar. Lekker, en snel klaar. Maar weer geen succes! Alle Knorr wereldgerechten stonden in het schap, behalve de Turkse pita. Na de buikgriep van de afgelopen week, is mijn eetlust nog niet helemaal wat het hoort te zijn, dus een te zwaar gerecht moest het ook niet worden. Uiteindelijk werd het de Hawa?aanse zoetzure kip, oftwel rijst met een sausje. Nu ben ik een beetje huiverig voor sausjes die ik nog niet ken. Ook als ik precies het recept volg, is het altijd weer spannend of de saus inderdaad bindt, zoals op het pak staat en ik niet met een soort soep in mijn wok eindig. Volgens hem heb ik last van ?bindingsangst??.
Geen van mijn rampscenario?s kwamen uit en het eten smaakte goed.
Enneh, dat wat ik ooit over die datingsites zei? Dat neem ik terug.

Nee, ik houd helemaal niet van de kou. Ik houd niet van koude voeten, heb de hittepit in bed om ze te verwarmen, mijn handschoenen zijn mijn beste vrienden en als het buiten koud is, heb ik het binnen ook vaak koud.

Maar nu ben ik toch stiekem blij met het nieuws van Gerrit Hiemstra van vanavond. Het wordt namelijk eindelijk een beetje normaal weer in Nederland. De temperatuur gaat zakken en misschien krijgen we 's nachts ook wel een graadje vorst. En voor de eerste keer sinds jaren, ben ik blij met dat nieuws. Blij, omdat ik me - met in mijn achterhoofd de ijskappen die smelten en egeltjes die nog vrolijk rondhobbelen - toch wel een beetje zorgen begon te maken om het weerbeeld van de afgelopen dagen, eh weken. Zeg nou zelf, 10 graden overdag rond de kerstdagen is niet echt normaal voor de tijd van het jaar. Kerstboom? Kerstkaarten? Wat? Is het nu al zover? Met dat weer van de afgelopen tijd dacht ik daar echt helemaal nog niet aan. Ik ben dus voor het eerst echt oprecht blij dat ik Gerrit hoor vertellen dat het vijf graden wordt en we zelfs nachtvorst krijgen. H?, h?, het zou tijd worden!

Zouden we nu eindelijk weer eens een Elfstedentocht krijgen? (Dromen mag altijd.) Ook leuk voor mijn collega, die het draaiboek ieder jaar weer helemaal bij moet werken, want stel je toch voor dat het doorgaat, dan moet alles natuurlijk wel paraat zijn...

In Drachten stapten ze in, de vier vrouwen, waarvan er twee achter ons zouden komen zitten en twee aan de andere kant van het gangpad. Ze kletsten alsof ze elkaar tien jaar niet gezien hadden. Met name een van de vrouwen achter ons had het erg druk. Ze sprak Fries. Ze was een echte Diepfries, zoals we die hier wel noemen. Ze vertelde zeer luidruchtig het ene na het andere verhaal over ?s Geertsje, ?s Neeltsje, ?s Wieger en sjonge ien tsjerke. Bijna kregen we het gevoel dat dit haar eerste uitje buiten ?t doarp was.

We waren nog geen tien minuten onderweg of E. zei heel zacht tegen mij: ?Moet je nu kijken, ze zijn aan de koffie.? Ik draaide m?n hoofd opzij en zag campingbekers, een thermosfles, een flesje koffiemelk en broodjes. Alles werd netjes uitgestald op het klaptafeltje. ?Mast do nog wat molke ha?? (excuses voor eventuele spelfouten, mijn Fries is niet zo denderend). Deze dames gingen uitgebreid koffie drinken in de bus! Op een manier die je vast wel kent van de schoolreisjes van vroeger: We hebben lekkers meegekregen van mama en alles moet op voordat we op de bestemming aangekomen zijn.

Ze waren alleen vergeten dat een buschauffeur ook nog wel eens een bocht moet nemen met zijn bus. En ja hoor, in de bocht ging de hele bende omver. Bekertjes op de grond, koffie op hun schoot in plaats van in de thermoskan! E. en ik gniffelden zacht.
??n spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?? zei E.
?Ik heb geleerd dat uitgebreid picknicken tijdens een busrit levensgevaarlijk kan zijn!?

En zo zat ik aan de casus voor mijn mondeling examen 'procesvertegenwoordiging? te werken met op de achtergrond kerstmuziek. Ik weet het, ?t is nog vroeg, maar ik vind het altijd zulke fijne muziek en ik word er vrolijk van. En met die muziek erbij ging het maken van dat rottige feitenoverzicht ook als een tierelier. Helemaal zo gek nog niet, die Jingle Bells.

Ik houd er niet van om ?s ochtends vroeg in het donker op te moeten staan, de warmte van mijn bed uit, de kou in. Je leeft rond deze dagen in het donker. ?Overdag? is iets wat zich buiten afspeelt, terwijl je zelf onder TL-licht binnenzit. En als ik aan het eind van de werkdag weer naar huis fiets, is het alsof het nooit licht is geweest. Maar ondanks die donkere, koude en regenachtige dagen, is het ook weer de tijd van de feestdagen en de gezelligheid. Een tijd die ik altijd fijn vind.

De lootjes zijn getrokken, het cadeau is gekocht en mijn gedicht is af. Veel mensen vierden het zaterdag al, maar bij onze familie komt de Goedheiligman toch echt gewoon op vijf december. Soep en broodjes, ijs na en natuurlijk de cadeautjes, de gezelligheid, pepernoten op tafel, een drankje erbij. Sinterklaas mag dan wel een kinderfeest zijn, maar zo rond deze tijd van het jaar voel ik me toch ook graag weer een beetje kind!