Strategisch stemmen of toch je hart volgen?

Ik stop de berlinerbollen, de banketstaaf, ?de Bartjes? en het volkoren brood in mijn plastic tas en reken af. Het is er druk. Het is er altijd druk. Snel wurm ik me tussen alle mensen door en loop weer de winkelstraat in. Het is er rustig. Weinig ouders met jengelende kinderen en buggy?s die je op je hakken rijden. Sinterklaas komt vandaag aan en al die ouders met kinderen hebben zich nu verplaatst naar de Prinsentuin, waar de Goedheiligman aankomt vandaag. Ideaal moment om even snel wat boodschappen te halen. Uiteindelijk fiets ik even later weer terug naar huis. Ik ben bijna bij de brug als de bel klinkt. De bel die aangeeft dat de brug open gaat. Shit, net te laat. Ik wordt gedwongen een kwartier voor de brug te wachten en toe te zien hoe hij onthaald wordt terwijl hij voorbijvaart op zijn stoomboot, gevolgd door nog circa vijf andere versierde boten met Pieten erop. Daar sta je dan. Denk je de drukte te ontvluchten, zit je er plotseling toch nog ongewild middenin.

Een paar grote blauwe ogen kijken me aan. Ze lacht schuchter naar me en onderzoekt met haar handjes mijn hele gezicht. Ze is veranderd sinds de laatste keer dat ik haar zag. Toen was ze een baby van een paar maanden oud. Nu is ze alweer bijna een jaar. Ze heeft een rond gezichtje en al aardig wat tandjes. Ze lijkt op haar grote broer en toch ook weer niet. Haar moeder koopt graag echte ?meisjeskleren? voor haar. De nieuwste aanwinst wordt vanavond geshowd. Een lange rode jas, die wijd valt aan de onderkant, zo?n klokkend model. Eentje met een mooie zwarte (nep)bondkraag. Zo eentje die Amalia zou kunnen dragen. Een echte prinsessenjas. En de jas wordt al snel omgedoopt tot Bea-jas. En mama zag het al helemaal voor zich toen ze de jas kocht. Haar kleine meid in zo?n mooie Bea-jas. Spontaan kreeg ze visioenen van een meisje van een jaar of vier met een smal gezichtje dat je aankijkt met een paar reebruine ogen (met zo'n Candy Candy blik), haar haar draagt in een paardenstaart en gekleed is in die Bea-jas, een witte maillot eronder en natuurlijk niet te vergeten, de zwarte lakschoentjes. Maar E. is 10 maanden, heeft blauwe kijkers, blonde haren en een bolle toet. Maar ach, wat maakt het uit. Mama doet haar de jas aan en hij staat haar prachtig. Dit is mama haar prinses!

Ik keek op de klok aan de muur; half elf. In de pub werd geen muziek gedraaid. Er was alleen het geroezemoes van pratende en lachende mensen, klinkende glazen. Onze glazen waren bijna leeg. De serveerster liep langs. We bestelden nog een Amsterdammer en een zoete witte.
We hadden een plekje uitgekozen bij het raam. Buiten liepen een man en een vrouw gearmd voorbij. Het was nog rustig op straat. Weinig deed vermoeden dat het zaterdagavond was. Hij nam een slok van zijn biertje en vertelde over een van zijn hobbies. Ik luisterde en knikte af en toe. De afspraak verliep vlot. Het ene onderwerp volgde op het andere. Er vielen dit keer gelukkig weinig pijnlijke stiltes. Ja, het was me meegevallen. Het was gezellig, maar toch.... Soms weet je het gewoon gelijk: dit is 'm niet en zal 'm ook niet worden. De schilder heeft zijn best gedaan.

Ik baal. Ik baal van het regenachtige herfstweer, het openbaar vervoer, van de drukte op het werk, van de studie, van mijn kapsel, van de hoeveelheid 'pop-choc's' die ik gegeten heb, van het feit dat ik niet eens een plant in leven kan houden. Maar het meeste baal ik er vandaag nog van dat ik bij thuiskomst niemand aantref, bij wie ik mijn baal verhaal kwijt kan!

Gelukkig belde vriendin E. op 'het juiste moment'.

Ze begint een salon aan huis!

We lopen de stationsrestauratie binnen. ?Thee/koffie met gevuld speculaas, ?2,20? staat met krijt geschreven op het bord in het halletje. Ik ga naar het toilet en R. bestelt intussen de twee thee met speculaas. Dat hebben we wel verdiend, want enigszins teleurgesteld zijn we wel. In de war gebracht door dat stomme examen. Dit was niet de bedoeling. We hebben nog een klein half uurtje. Tijd om bij te komen. En het er vooral niet over te hebben. Er valt toch niets meer aan te veranderen. Afwachten is de enige optie. Ik klem mijn handen om het warme theekopje en drink de thee langzaam op, terwijl ik af en toe een hapje van de speculaas neem. Ik ben dol op gevuld speculaas. De tijd tikt door. Nog 10 minuten, plus vijf minuten vertraging. Even later lopen we naar het perron en stappen op de trein. Weg hier. Procesrecht, dat was toch een makkie?