Geen zin meer in de huis-tuin-en-keuken-logjes. Daarmee heb ik het zo langzamerhand wel gehad.
Geen zin meer om teveel priv?zaken te delen met iedereen die ook maar internet heeft; onbekenden, kennissen en vrienden die meelezen (ik heb mijn log niet nodig om die verhalen met hen te delen, dat doe ik liever irl).
Geen zin om logs te lezen 'omdat ik daar al zolang niet meer gekeken heb en diegene wel bij mij langskomt'. Zulke verplichtingen, daar doe ik niet meer aan.

Wel af en toe de behoefte om te schrijven. Zin om te schrijven. Om van niets iets te maken. Mooie woorden en zinnen tot een leuk verhaal maken. Soms over hele kleine dingen.
Wel zin om bepaalde logs te blijven volgen.

Het moet anders. Maar hoe......

Wordt vervolgd.

Het weekend is alweer begonnen voor mij. Morgen staat er een bezoekje aan zuslief op het programma, lunch met vriendin E., een paar uur studie en 's avonds de verjaardag van mijn pa vieren. Zaterdagmorgen stap ik dan eindelijk met vriendin S. op de trein naar Putten. Net als vorig jaar ga ik er weer een weekendje tussenuit met een aantal vriendinnen. Vooral veel kletsen, niets doen, theeleuten, ontspannen in de sauna en gourmetten in ons eigen huisje!

Hun kapsel is iets waar de meeste vrouwen veel mee bezig zijn. Ik ben daar geen uitzondering op. Dan laat ik het weer groeien, dan moet het weer kort, dan moet het weer een tint lichter, dan weer een tintje donkerder. Gelukkig heb ik een vaste kapster die zo ongeveer wel weet hoe ik in elkaar steek en ik hoef dan ook weinig uit te leggen als ik mijn haar weer eens anders wil.
Maar aan al het goede komt een eind. Vandaag kreeg ik het afschuwelijke nieuws te horen. Van mijn zus. Die het weer van een vriendin van haar heeft gehoord. Deze vriendin van mijn zus heeft namelijk dezelfde kapster als ik. Wat er zo afschuwelijk is? Ze gaat weg bij de kapper waar ik altijd kom! Ik heb geen idee waarom. Volgende week vrijdag gaat ze bij mij weer met schaar en verfkwast in de weer en zal ik wel horen wat de reden is. Nu maar hopen dat ze voor zichzelf gaat beginnen. Dan heeft ze alvast een eerste klant!

Vanavond wordt het een avondje DVD kijken met vriendin E. Iemand nog suggesties?

De schilder is weer weg. Hij komt nog een keer terug om het gestuucte te sauzen. Het was me de ochtend wel. Je wordt tenslotte niet elke dag gestrikt voor een blinddate via je schilder.

Mijn weekend is zojuist begonnen. Eens per twee weken heb ik de vrijdag ook vrij en morgen is het weer zover. En ik had het zo bedacht: Morgen heerlijk uitslapen (tot een uurtje of negen, langer lukt vaak niet), daarna beetje ontbijten, een aflevering McLeods Daughters zien, zo halverwege de ochtend aankleden, boodschappen halen, misschien een beetje studeren. Maar vooral: rustig de dag beginnen. Even bijkomen van de drukke werkweek.
MAAR HELAAS. De schilder die mijn lekkage-schade moet herstellen (lekkage kwam bij de bovenburen weg) heeft besloten dat hij die klus bij mij morgenvroeg maar even moet doen. Tussen 9.00 en 9.15 uur meldt hij zich bij mijn flat. Verschuiven ging een beetje lastig en om niet nog langer tegen zo'n lelijke muur aan te kijken, moet het toch maar gebeuren morgen. Het hele uitslaap-en-relaxplan wordt dus naar de zaterdag verplaatst. Ik haat het als mensen mijn planning in de war schoppen!

Dit was weer een les in de cursus: hoe leert Mo omgaan met in de war geschopte planningen.

Ik zou vanavond braaf aan de studie. Een oud-examen Procesrecht zou ik gaan maken. Oefenstof voor het examen op 2 november aanstaande. Maar ik heb zojuist besloten dat het genoeg geweest is voor vandaag. Ik ben moe. Moe van de drukte op het werk en de laatste restjes schoonmaak van zojuist. Ik vind het wel best. Er komt weer een lang weekend aan en daarin heb ik vast wel even de tijd om wat examenstof door te nemen, maar nu niet. Ik spijbel!

Sinds drie maanden doet mijn zus aan hardlopen. Twee keer per week; ??n keer trainen in een groep en ??n keer zelf lopen. En die twaalf weken hadden een doel; vijf kilometer lopen bij de Noorder Fitrun. Een sponsorloop voor het Medisch Centrum Leeuwarden. Natuurlijk waren mijn ouders en ik vanmiddag van de partij toen ze over de finish kwam. Vijf kilometer! En dat voor iemand die nog maar drie maanden traint. Een hele prestatie vind ik het!

Een donker turquoise blouse, met daar overheen een shirt met lange mouwen en v-hals, een warm, blauw vest met daaronder een bruin shirtje. U ziet het, mijn salaris is weer binnen!

Nu niet gaan doordraven Mo! Het is een harstikke mooi dat het weer zo goed gaat met de studie, maar nu moet je niet overmoedig raken. Ik zie je stiekem wel snuffelen op het internet. Het laatste jaar van je huidige studie is net een paar weken geleden van start gegaan of je kijkt hier alweer rond. Studeren in je eigen tempo.... vrijstellingen..... Het lijkt het paradijs wel. Nee, toch eerst straks maar een jaar rust. Een jaar van bezinning en lekker niksen! Toch ook best fijn.

Update: Ik draafde inderdaad een beetje door. Was even de afspraak met mezelf vergeten dat ik na dit jaar voorlopig niet weer aan een complete studies zou beginnen. Tijd om te relaxen, te niksen. Tijd voor een cursus Spaans, Grieks, dans of toneelspelen. Tijd om het saxofoon spelen weer op te pakken, meer boeken te lezen en vaker nieuwe recepten uit te proberen. En veel tijd voor ontspanning. Kortom, tijd voor MIJ!

Het eerste concept is al bijna definitief te noemen! Vandaag doorgesproken met de docent en buiten een paar kleine aanpassingen was het in orde. Een goed begin van het schooljaar!

Nooit gedacht dat het hoofdrekenen toch nog eens van pas zou komen. Met de rekenmachines van tegenwoordig, op je pc, je mobiel en de doodgewone calculator, is het bijna niet meer nodig. Bijna niet?.. Want die super van mij heeft namelijk een actie waarbij je voor elke tien euro aan boodschappen een zegeltje krijgt. En met een volle spaarkaart krijg je een boodschappenpakket ter waarde van 40 euro. Nu ben ik maar alleen en dan gaat dat sparen niet zo snel. Ik had de paar zegeltjes die ik kreeg dus steeds aan mijn moeder en zus gegeven. Maar hun kaart is nu vol en mijn moeder vond dat wij nu wel met z?n drie voor een zo?n doos met boodschappen voor mij konden gaan sparen.
Lette ik eerst niet zo op prijzen, nu loop ik al hoofdrekenend door de super om maar niet uit te komen op 9,45 euro en net dat ene zegeltje mis te lopen! Want zeg nou zelf: Je gaat toch zeker niet met een rekenmachine in de aanslag je boodschappen doen bij de plaatselijke super? Wat een mens al niet voor een zegeltje doet! Maar goed, vandaag zat ik op 10,90. Toch netjes van dat rekenmachientje in mijn koppie!

Het nummer kun je hier beluisteren!

Bijna op het eind van het boek kwamen de tranen alsnog.

Met een nog rood hoofd van de spanning zit ik nu achter de computer. Spannend dat was het! Net terug uit de schouwburg. Wat een avond. The Secret deed mee aan Liet 2006, het Friese Songfestival. (De winnaar van deze wedstrijd mag meedoen aan het internationale Liet. Een songfestival voor Europese minderheidstalen.) Vriendin Marianne zingt bij deze band en haar vriend Roelof speelt gitaar. Samen met nog vier bandleden vormen ze The Secret. Met het woordenboek Nederlands-Fries op schoot, had Roelof het Friestalige nummer geschreven. (Ja in Friesland wonen ook Friezen die geen Fries spreken!) Hier en daar hadden ze het nog wat laten bijschaven door een ?Diepfries? en zo werd Nim My Mei uiteindelijk hun inzending voor het Friese Songfestival. Natuurlijk vonden wij hen veruit de beste act. Natuurlijk zong Marianne helderder en was ze duidelijker te verstaan dan de rest en natuurlijk lag hun nummer het beste in het gehoor. Maar dat ze uiteindelijk ook nog de hoofdprijs in de wacht zouden slepen?.. dat hadden we toch ook weer niet verwacht! Maar als ik iemand deze prijs gun dan is The Secret wel en in het bijzonder vriendin Marianne! Jullie waren top!

Ik voel me trots vandaag. Trots en blij. Vandaag zijn ze 42 jaar getrouwd. Mijn ouders. Ze zijn gezond en gelukkig met elkaar. En 42 jaar, dat is heel wat. Dan kun je wel zeggen dat je de jackpot hebt gewonnen. Ooit hoop ik ook de jackpot te winnen. Ooit hoop ik die ene vent te vinden ?met wie ik oud wil worden?. 42 jaar. In theorie zou ik dat dan nog best kunnen halen, maar mocht het iets minder lang worden, dan ben ik daar ook tevreden mee. Zoals Carrie in SATC zegt: I'm looking for love. Real love. Ridiculous, inconvenient, consuming, can't-live-without-each-other love. De jackpot, daar ga ik voor!

Chocolade is lekker, maar teveel chocolade niet. Daar krijg ik hoofdpijn van. Auw!

Zo. Het eerste concept van mijn plan van aanpak is klaar! Ik zal er nog wel het nodige aan bijschaven en het door collega's laten lezen, maar de eerste zinnen staan op papier. Tussendoor nog even wat gewichten de lucht in getild en met Oprah op het scherm een paar kilometer gefietst in de sportschool. Een goed bestede dag. Echt bezigheden voor op zo'n gure herfstdag. Nu eerst naar de keuken in om een, voor mij nieuw gerecht uit te proberen.