Bij deze muziek kan ik dus absoluut niet stil zitten!

Ik ben die datingsites alweer beu. Ik kan toch wel de conclusie trekken dat ik het allemaal erg oppervlakkig en vrijblijvend vind. Even leuk om uit te proberen, maar meer ook niet. Waarom?
Je stuurt een, in jouw ogen, leuke vent een berichtje. Krijgt een berichtje terug. Je wordt toegevoegd op msn en vervolgens zijn ze nooit online. Ok, ok, het was er het weer niet naar de afgelopen weken.
Maar dan de mailtjes die je zelf krijgt; een mailtje van een leuke vent die ge?nteresseerd is bla bla bla. Je stuurt een mailtje terug dat zijn profiel jou ook wel aanspreekt en vervolgens hoor je weer helemaal niets.
Je geeft eerlijk, maar ook subtiel aan dat je nog niet zit te wachten op een man die al kinderen heeft en hij krijgt opeens het gevoel dat hij ?afgerekend wordt op het feit dat hij kinderen heeft?. Tja?.. Laten we het er maar op houden dat je een zin in een e-mail op meerdere manieren kunt interpreteren: serieus, synisch, met een knipoog. Ook nog zoiets: Iemand kan via het e-mail/msn verkeer wel heel spontaan overkomen, maar vervolgens heel verlegen zijn IRL en andersom natuurlijk.
En dan zijn er nog de mannen die van geen ophouden weten. Die, ondanks dat je hebt aangegeven dat je geen interesse hebt, je blijven bestoken met berichtjes. Om nog maar te zwijgen van alle ?sukkels? die op je profiel reageren (waarbij ik denk: joh, jij hebt lef!).
Nee, ik vind het wel even best. Ik ga af en toe de kroeg in en struin met mijn karretje na werktijd wel door de supermarkt. Kortom ik houd het op real life, face-to-face, elkaar letterlijk recht in de ogen kijken, maar dat gejeuzel op het net, is het net niet. Ik word er maar chagerijnig van.

NB: Voor die mensen die het internetdate-gebeuren wel overwegen; mail niet te lang en maak snel een afspraak. Dat voorkomt teleurstellingen.

Vijf dagen geleden:
?Ik laat het weer lang groeien. Ja, dat doe ik. Kan ik het mooi opsteken of los doen (? la Andr?lons Pam je haar danst). Lang en in lagen. Losjes opsteken of in een half staart. Zoveel mogelijkheden met lang haar. Gewoon een dik jaar volhouden en het is weer lang. Ja, dat ga ik doen.

Drie dagen geleden:
Kapper gebeld. ?Ik wil graag een afspraak maken voor het bijwerken van de coupe soleil en even bijpunten.?

Begin van de ochtend, vriendin/collega en ex-kapster:
?Ik zou het nu niet blonderen. Je gaat nog naar Kreta. Dan wordt het n?g blonder.? ?Hmm, misschien heb je wel gelijk. Alleen even bijpunten dan. Alleen de puntjes, want ik laat het groeien.?
?Oh, nou ik vind dit anders ook heel leuk staan hoor. Je hebt mooie slagen in je haar.? ?Dat is wel zo en als ik het laat groeien ben ik die zo goed als weer kwijt??..?

Deze muts weet niet zo goed wat ze wil en begint dus weer te twijfelen.

Eind van de ochtend:
?Met Mo. Ik heb om half drie een afspraak voor knippen en coupe soleil. Ik wil die coupe soleil annuleren. Dus alleen nog even bijpunten.?

Eenmaal bij de kapper:
?Je mag het dit keer achter wel wat meer opknippen. Dus wat schuin omhoog. En over die coupe soleil: denk je dat het erg droog wordt als ik begin september nog naar Kreta ga??
?Mwah, je laat altijd alleen de uitgroei bijwerken dus dat valt wel mee.?
?Eh, heb je al nieuwe afspraken ingepland in die tijd.? Ze kijkt even in de agenda en zegt: ?Nee, het zou nog wel kunnen.? ?Ok, doe dan toch die coupe soleil maar.?
?Ik ben ook zo?n twijfelaar hoor.? zegt ze lachend. ?Ik herken het wel.?
?En dan te bedenken dat ik het gisteren nog lang wou laten groeien!?

Hoezo wispelturig.

Het ene meisje tegen het andere meisje, nadat ze een kledingstuk heeft teruggehangen in het rek bij Wonderwoman: 'Ik pas het vanavond (koopavond) gewoon nog een keer. Dan zit het vast wel wat ruimer.'
'Tjonge jonge denk ik, terwijl ik hen voorbij loop, 'als je zo je kleren moet kopen!'

Ik had een kleine week vakantie thuis gepland na het weekend van de visserijdagen eind augustus, gevolgd door 10 dagen Kreta, begin september, maar ik heb er nog maar een extra weekje voor geplakt. De ochtend van mijn verjaardag, 18 augustus zal de laatste ochtend zijn dat ik werk. Dan zeg ik namelijk: tot over drie weken! Heerlijk zulke impulsieve idee?n!

?Ik heb alleen maar tientje in mijn beurs.? Hoopvol kijken ze me aan. Mijn neefje en nichtje. Morgen gaan ze op vakantie; twee weken met hun papa en mama in de auto, naar Frankrijk. Op de valreep laten ze me nog hun rapport zien. En zoals dat hoort bij rapporten showen, haal ik mijn portemonnaie uit mijn tas, op zoek naar een beloning.
Er zit een tientje in. ??n tientje, maak ik ze wijs. ?Dan moet het maar door de midden.? zeg ik bloedserieus. ?Ja,? zegt mijn zus ?dan moeten jullie het maar delen.?
?Kijk het wil best scheuren hoor,? zeg ik, terwijl ik een klein scheurtje in het midden van het rode papiertje maak. Mijn nichtje kijkt me met grote ogen aan en giechelt. Ze gaat dat tientje toch niet echt doormidden scheuren, zie je haar denken. ?Doe ik bij de Super de Boer ook weleens hoor?, zeg ik zonder blikken of blozen. ?Als iets bijvoorbeeld vijf euro kost en ze vragen of ik het niet kleiner heb, dan scheur ik het briefje gewoon in twee. Krijgen ze het mooi gepast.? Met een schuin oog kijkt ze naar haar moeder. Vol vertwijfeling. Op zoek naar de bevestiging dat dit toch echt niet waar kan zijn. Maar mijn zus doet vrolijk mee.
?Ja, je moet het natuurlijk wel netjes scheuren. Het moet niet scheef gaan. Kijk, gewoon zo.? Ik vouw het briefje netjes dubbel en met mijn nagels maak ik er een scherpe vouw in. ?Nee, doe je dat echt?? vraagt ze. Ik hoor de verbazing in haar stem. Ik leg het briefje open op de leuning van de stoel en wil het kapot scheuren. ?Op deze manier gaat het heel netjes en recht.???.
Net op tijd begint mijn zus te lachen. Ik kijk nog eens in mijn portemonnaie en tover er nog een tientje uit. ?Kijk, voor jullie allebei ??n.? Voor de vakantie. Opgelucht en trots stopt ze het briefje van tien in het plastic hoesje bij het rapport en rent weg.

We hebben een takke-eind gefietst!*
Maar het was de moeite waard.
En nu is er patat...

* En ik had geen last!

Het was afgelopen avond en nacht heerlijk buiten. De terrassen waren vol en bleven vol. Mensen in vakantiestemming. In de kroeg speelde een band. Maar eigenlijk was het daar veel te warm voor. De drankjes hakten er stevig in. E?n witte wijn en ??n ros? stegen gelijk naar m?n hoofd. Een jas hadden we niet meegenomen. Alle sleutels die ik nodig had om er weer in te komen, had ik van het sleutelbos gehaald en in m?n broekzak gedaan. Althans dat dacht ik. Bij thuiskomst ontdekte ik dat ik de sleutel van de deur naar de galerij vergeten was. Oeps. Wat nu. 03.00 uur ?snachts. Twee licht aangeschoten meiden staan voor een dichte deur. Toch maar bij buurvrouw aanbellen dan? Maar buurvrouw deed niet open. Nog een keer bellen. Maar helaas. Ze dacht waarschijnlijk dat er een paar vervelende jongeren bij haar aanbelden. Dan buurman maar proberen. Gelukkig?. Twee tellen later kwam hij in zijn pyjama, zonder bril en zonder tanden naar de deur gesneld. Als ik hem zo in het donker op straat was tegengekomen had ik hem niet herkend. Oude mannetjes worden nog ouder zonder tanden, bril en in pyjama. Maar hij was wel onze redder in nood. Snel deed hij de deur voor ons open (en hij was niet eens boos, goud waard zo'n buurman) en wij konden gaan slapen. Al duurde de nacht maar kort. Door de warmte en de klussende achterbuurman was ik vroeg weer wakker.

Komkommertijd. Niks op tv. Te warm om de hele tijd logs te lezen vanachter je pc. Bovendien is het in logland ook erg stil. (Voorlopig) geen studieboeken meer om door te ploeteren. En dus kan ik eindelijk mijn lees-achterstand inhalen. Gisteravond weer eentje uit gelezen. Uit voorzorg gistermiddag na het werk maar even bij zuslief langsgegaan om alvast weer wat uit te zoeken uit haar collectie. Ik kan me dus weer gaan verdrinken in een nieuw verhaal.

Bij gebrek aan zin om te loggen, val ik u lastig met een paar hondenfoto's.

Maandagmiddag. Pauze. Binnentuin van De Brasserie. Rieten tafeltjes en stoelen. Het is nog rustig. De bomen zorgen her en der voor wat schaduw. De zon schijnt heerlijk. Het is precies goed. Niet te warm, niet teveel wind. Vijf meiden die elkaar bijpraten over wat er zich in hun leven afspeelt. Broodjes geitenkaas, kip met perzik en honingmosterdsaus, Italiaanse salades. Zo'n uurtje klessebessen gaat veel te snel weer voorbij. Met frisse tegenzin slenteren we terug naar kantoor. Maar we besluiten de lunch met een goed voorstel van ??n van ons waar we niet omheen kunnen. Een nieuwe traditie wordt geboren. Iedere 1e maandag van de maand, lunchen met z'n vijven!

Ik heb boodschappen gedaan en fiets net bij de fietsenstalling van de buurtsuper weg, het parkeerterrein af. ?Niet te laat thuis h?, vanavond!?, roept hij me gekscherend na. ?Nee, morgenavond!?, antwoord ik lachend. ?Maak er wat moois van.? zegt hij nog. ?Zal ik doen. Hoi!? ?Hoi!?
Ik ken geen man met meer charisma dan hij. Altijd oprecht ge?nteresseerd in anderen, altijd vriendelijk. Een praatje met hem, eindigt altijd met een glimlach. Zulke mensen maken me blij. En ook vandaag fiets ik met een glimlach op mijn gezicht naar huis.

Joehoe!! Ik mag mijn eerste verweerschrift schrijven! Begin juni heb ik een exploitatievergunning verleend en nu is daar een bezwaarschrift tegen binnengekomen. Dat wordt dus weer dossiers lichten, info opvragen en schrijven maar, met de hulp van een collega. En het meest spannende van alles: ik moet het natuurlijk verdedigen voor de adviescommissie bezwaarschriften in onze gemeente. Gelukkig zijn er nog genoeg bezwaarschriften in de wachtrij voor mij, dus ik heb nog even de tijd.

Wie niet waagt wie niet wint, zeggen ze.
Ik maakte een profiel aan, voegde een paar foto?s toe en hop,?. ik stond, net als zoveel singles tegenwoordig, op een datingsite.
Voor het gros van de mannen die reageerde had ik geen interesse. Het nerd-gehalte was hoog (Wat denkt ie wel niet!, ging vaak door mijn hoofd heen), maar af en toe kwam er een leuke vent voorbij.
We kwamen met elkaar in contact en mailden heel wat af. De ene dag mailde ik, dezelfde avond nog mailde hij weer terug. Zo nu en dan msn. Er waren veel gemeenschappelijke interesses. Op de foto?s zag ie er leuk uit. Ja, dit was een leuke vent! Een ontmoeting in real life zou ik niet afslaan. En uiteindelijk kwam het ook tot een afspraak. Gisteravond. Er kon bijna niets meer misgaan. Dit was geen opa die zich uitgaf voor een vent van eind 20, dit was geen nerd die foto?s van een ander op het net had geplaatst. Dit was gewoon een aardige gozer. Ik zou gewoon gaan voor een gezellige avond. Kon het ook nooit tegenvallen.
Ik had alleen geen rekening gehouden met het fenomeen ?pijnlijke stiltes?.
In het begin denk je: Ach, we zijn beide een beetje gespannen, dat loopt zo wel los. Maar het ijs brak niet en de stiltes werden pijnlijker en langer. Tegen de tijd dat we, na het dessert, aan de koffie zaten, had ik het opgegeven. Mijn onderwerpen waren op.
Toen we eenmaal weer buiten stonden heb ik het gelijk maar ?op tafel gegooid?. ?Het was gezellig, maar ik denk niet voor herhaling vatbaar. Het verliep te stroef.? Hij reageerde enigszins verbaasd. Als ik voorgesteld had nog een terrasje te pakken, had hij vast geen nee gezegd. Maar n?g een uur??! Nee, bedankt. Ik kon mijn tijd wel beter besteden.
We namen netjes afscheid en ik fietste even later weer huiswaarts.
Pijnlijke stiltes zijn dodelijk voor een eerste date!