Een prima weekend was het. Op West-Terschelling. Had ik al verteld dat ik geen fan van kamperen ben? We verbleven in de haven, op de Nova Cura, een eenmast-klipper met zo?n twintig slaapplaatsen. Mooie hutten waren het, compleet met dekbedden en eigen wastafel. Wat nou tentje, butagas en op je slippers naar het washok. Een nette douche, een wc die je normaal door kon trekken (zo eentje zonder pomp) en een keuken met alles erop en eraan. Het hele weekend hebben we rondgeslenterd in het dorp, op terrasjes gezeten en broodjes gezond gegeten. We keken naar optredens van Ellen ten Damme, een band die covers speelde van Bowie, Beatles en Brood en de barman van caf? Lieman die accordeon speelde boven op het biljart. We zongen ons schor in Caf? De Zeevaart en moedigden het Nederlands elftal aan in hotel Zeezicht. We brachten een middag zittend in het zonnetje door aan het Groene Strand en aten Indische rijsttafel aan boord van het schip. We zagen straattheater, kochten ros? en zonnebrand en dronken juttersbitter om 3 uur ?snachts met de gitarist van de band van Ellen ten Damme (al dacht ik eerst toch echt dat het Herman himself was). Ik kletste bij met een oud-buurman, ging op de foto met het middelpunt van een vrijgezellenfeest en bekommerde me om de bakstag.

We kochten alleen geen kaartjes voor voorstellingen (hadden geen zin om ?s ochtends in alle vroegte net kaarten mis te lopen), crossten niet op een fiets het eiland over en misten de slotact. Ze zeggen dat als je eenmaal naar Oerol geweest bent, je verslaafd bent. Die vlieger gaat voor mij dan niet op. Ik heb een geweldig weekend gehad, maar als je mij nu vraagt ik volgend jaar weer ga? Misschien als er weer een plaatsje vrij is op de NC, maar misschien ook wel helemaal niet.

Ik dompel mij de komende drie dagen onder in het feest/festivalgedruis dat Oerol heet. Laterrr!

De WOK, de Drank- en Horecawet, beleid, vergunningen verlenen, uitzoekwerk, waarschuwingen de deur uit doen, telefoontjes met het bureau Kansspelen van ministerie van Justitie, stukken opvragen, horeca-ondernemers te woord staan, zowel in persoon als aan de telefoon, vragen beantwoorden, vragen uitzetten, duistere zaakjes uitpluizen, overleg met politie, werkbezoeken van andere gemeenten
Ik geniet! Ik heb ontzettend veel plezier in mijn werk. Nu merk ik pas dat ik uitgeleerd was bij mijn vorige functie. Ik voel de leergierigheid weer opborrelen, de honger om te leren. Om goed te worden in mijn werk. De stap naar juridische zaken is de beste die ik tot nu toe in mijn werkende leven gemaakt heb!

Voor het kantoor waar ik werk, wordt een parkeergarage gebouwd. Een joekel van een garage. Elke dag wordt er hard gewerkt door de bouwvakkers om ervoor te zorgen dat de eerste auto's er in 2007 kunnen parkeren. Bouwvakkers die den ganzen Tag naar Nederlandstalige muziek luisteren vanaf hun stereootje. Van mij mogen ze, want wij hebben airco in ons kantoor. En je weet wat ze altijd zeggen bij airco: ramen dicht. Wij hebben alleen een soort-van-airco, want echte airco is het niet. Daar was geen geld voor toen het gebouw er moest komen. Na jaren geklaag over binnentemperaturen van plus 30 bij warme, correctie, hete dagen, is er uiteindelijk besloten een 'luchtbehandelingssysteem' aan te leggen. Naast het feit dat het geen gezicht is, met al die buizen en bakken aan het plafond, stinkt het ook nog eens muffig in de kamer als je 's ochtends op je werk komt. Dus het eerste wat ik dan doe, is luchten! Even een raam openzetten. En dat ik dan iedere ochtend een uurtje mag genieten van Gerard Joling, Jan Smit en Ren?e de Haan, tja, dat neem ik maar voor lief.

Het eerste studiejaar (of eigenlijk het tweede, want mijn collega en ik hebben het eerste jaar overgeslagen) zit erop. Eigenlijk vorige week al, maar ik was niet zo loggerig, dus vandaar nu pas het nieuws.
Het zit erop dus. De docent mailde vorige week de cijfers en ik had een acht voor mijn portfolio en een acht voor het geschreven stuk. Dat laatste gold dus voor iedereen in de groep.
Toen ik me opgaf voor deze studie twijfelde ik nog of ik het wel zou redden, zo zonder dat eerste voorbereidende jaar. Zou het niet te zwaar zijn. Zou ik niet een hoop basiskennis missen. Niet dus. Het was voor de mensen die dat voorbereidende jaar wel gevolgd hebben, juist veel herhaling! Ik zie dan ook absoluut niet meer op tegen het tweede, en tevens laatste, specialisatiejaar. Kom maar op!
Toen ik nog volop aan de studie was, had ik allerlei klusjes in de planning die ik zou gaan doen als ik klaar was met het gestudeer. Foto?s inplakken, kledingkast uitruimen, oude studiespullen schiften, veel, heel veel boeken lezen. Maar tot nu toe is het enige wat ik doe als ik uit mijn werk kom: beetje huishouden, eten koken, eten en tv kijken. Lui, lui en nog eens lui. Blijkbaar heeft mijn accu een lange oplaadtijd!

We kwamen net uit de sauna en zochten buiten een plekje uit in het zonnetje. Een paar tijdschriften mee en languit op een ligstoel met naast ons een cola light. E. las een paar regels voor uit een artikel in het tijdschrift dat zij uitgekozen had. De rubriek heette ?tegenpolen? of zoiets. Op de ene bladzijde stond een vrouw die na een aantal mislukte relaties nu bewust single bleef. Op de andere bladijde een vrouw die al sinds haar 15e een relatie met haar huidige man had. Ze was getrouwd in het voetbalstadion van haar stad L. Grappig, daar kwamen wij ook vandaan. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en las verder in mijn roddelblad. Nadat we ?uitgebladerd? waren, werd er van tijdschrift gewisseld. Uiteindelijk kwam ik ook bij het bewuste artikel terecht?.. H? zij lijkt op C., een meisje dat vroeger bij mij in de klas zat op de lagere school. ?Verhip! Ze heet ook C!! Dat moet haar wel zijn.? ?Laat nog eens zien.? Ik hield het tijdschrift voor E. haar neus. ?Nee, ik ken haar niet.? E. en ik kennen elkaar al van de lagere school, alleen zat zij toen drie klassen hoger. ?Getrouwd in L., ze heet C., ze lijkt ook op haar, dat moet haar wel zijn! Tssss, moeder van twee zoontjes.? Hoe verschillend kan het leven lopen van twee vrouwen van dezelfde leeftijd. Je zit bij elkaar in de klas van je zesde tot je 12e. Daarna verlies je elkaar uit het oog en kom je haar weer tegen in een tijdschrift. Ik zit nog volop in het uitgaansleven, single, vrij om te doen en te laten wat ik wil. Zij is vrouw van?, moeder en ziet nauwelijks nog een kroeg van binnen. Ik blijf me verbazen.

Met vriendin en collega M. liep ik van de koelte in het stadskantoor, de oven buiten tegemoet. De terrasjes waren overvol. Op een paar tafeltjes na, aan de waterkant. ?Zullen we?? Een glas ice-tea in een half uurtje pauze moet lukken. Even later praatten we elkaar bij over het afgelopen weekend. Af en toe een slokje ice-tea. Mensen observeren, in de schaduw, onder de bomen. ?Nog een ice-tea voor de dames?? ?Nee, bedankt.? Het half uur was alweer voorbij. We slenterden terug naar de koelte van het stadskantoor.
Aan het eind van de middag liep ik terug naar huis. 22 graden gaf de thermometer binnen aan. Ik heb dan wel geen tuin om in te zitten met deze zomerse dagen, maar zo?n koele flat is bij 30 graden toch ook niet slecht.

Het is er even niet. Het komt vast wel weer terug, maar nu is het even foetsie. De regen en de kou hebben het meegenomen denk ik.

Om 3 uur ?s nachts kwam ik thuis. Ik moest wel naar huis. Hoe gezellig ik het ook had in de club, ik moest ook de volgende ochtend weer om 9.00 uur opstaan. Ik liep de slaapkamer in en hoorde het gelijk. Een hard geluid, alsof er een geiser stond te loeien en iemand het bad vol liet lopen. Ik ging liggen in de veronderstelling dat het wel over zou gaan. Nee dus. Het geluid bleef. Ik deed een paar oordoppen in, maar zelfs dat was niet genoeg. Ik legde mijn oor tegen de muur achter mijn bed. Hebbes. D??r kwam het dus weg. Uit de logeerkamer van de flat. Die grenst aan mijn slaapkamer. Heel leuk allemaal, maar dit loste mijn slaapprobleem niet op. Ik ging weer liggen en probeerde weer wat te slapen. Ik doezelde een beetje weg van vermoeidheid en de drankjes die ik in de club had gehad, maar echt slapen deed ik niet. Dit was niet leuk meer. Ik werd langzaam gek van dat klote geluid. Om 8.00 uur, vond ik het wel genoeg. Zwaar vermoeid en superchagerijnig stond ik op. Ik kleedde me aan en at wat. Ik keek wat tv en wachtte tot het half 10 was. Half 10 was wel een nette tijd om bij iemand aan te bellen op zondag. Zeker als het al wat oudere mensen waren. Die zijn vaak toch al om 7.00 uur op.
Ik belde bij mijn buurman aan en deed mijn verhaal. Hij had een sleutel van de logeerkamer in bewaring en samen gingen we kijken.
Wat bleek? De plotter van het toilet functioneerde niet goed en was blijven hangen. Er liep dus de hele tijd water door het toilet en de bak bleef vol lopen. Gelukkig was het probleem snel verholpen.
Als ik dit had geweten, was ik tot sluitingstijd in de club gebleven. Wel zo gezellig?.. Moe ben ik nu ook.