En toen was, door werkzaamheden bij pivothosting mijn meest recente logje weg, dom dom. Daarom nog maar een keer.

Met de twee Nivea-deo's en het kortingsbonnetje liep ik naar de kassa van het Kruidvat. 'Deze twee graag.' 'Da's best, maar dit is een bonnetje van Trekpleister.' zei de man achter de toonbank. Ik verschoot gelijk van kleur. 'Ok, dan heb ik even niet opgelet.' 'Maar we kunnen wel even kijken of het bonnetje hier ook werkt.' Ik keek de man met grote ogen aan en begon te lachen. 'Nou, ik denk het niet!' De man haalde het bonnetje voor het infrarode oog langs en inderdaad, er gebeurde niets. 'Dan doe ik het wel even anders'. En met een paar toetsaanslagen had hij korting van het totaalbedrag gehaald. Dat is nog eens klantvriendelijk! (Volgens mij vallen Trekpleister en Kruidvat onder ??n concern, maar toch....)

AerLingus , piepend poortje (haarklem), StBridgids, havenplaatsje Howth, treinen, Dublin bus, kilometers te voet, Chardonnay, Mexicaans, fotograferen, shoppen, rode ?handbag?, rugby, slippertjes, ice cream, gloss, Gaelic, Iers, north en south, Friends, the Spike, Pennybridge, live music, In Her Shoes, tacochips met chilisaus, afbakbroodjes, Tortellini, Census, No Smoking, Trinity College, zonnig, 15C en 6F, walk in the park, tulpen, O?Connell Street, Irish lads en vooral geen regen!

Kortom een super weekend Dublin. Thanx San!

I'm leaving on a jetplane!
Ja, u leest het goed, morgen om 14.50 uur zit ik in een AerLingus-plane richting Dublin.
Duimt u even mee dat het daar net zulk mooi weer wordt als hier?
Tot volgende week!

Een cursus ?accentloos Nederlands spreken? is voor mij geen weggegooid geld, ontdekte ik vandaag tijdens een presentatietraining op school. Deze presentatie was inclusief opname met videocamera. En jezelf terugzien, hoe kan het ook anders. Gelukkig had ik, door mijn ?ervaring-als-juf-Frans? weinig tot geen last van zenuwen en was het presenteren opzich geen probleem. Het voelde zelfs een beetje vertrouwd aan. Waar studiegenoten nerveus om zich heen keken en het feest het liefst zo snel mogelijk voorbij wilden laten gaan, genoot ik er stiekem wel een beetje van. Maar jezelf terugzien blijft een kwelling. Nu weet ik zeker dat een televisie-carri?re niet aan mij besteed is, duhhh! Gelukkig was de docent tevreden en daar gaat het uiteindelijk om

Met sommige mensen kun je geen afspraken maken. En dat is jammer. Die beweren stellig A. en doen vervolgens B (B betekent in dit geval: niets). Ik was weer eens te goedgelovig. Maar nu ben ik er klaar mee. Ik kan me er kapot aan ergeren, maar dat doe ik niet. Niet meer. Daar is het veel te mooi weer voor. Ik heb dus fijn mijn deel van het rapport afgemaakt en ga nu naar de videotheek voor een dvd.

Hoe lang zou het trouwens nog duren voordat het een dvd-theek wordt? Die video?s zijn zo langzamerhand achterhaald materiaal aan het worden.

Via Karin leuke site ontdekt! Veel leuke muziekvideo's. Ben ik ff blij dat ik gisteren nieuwe luidsprekers heb gekocht voor mijn pc!

klik op 't plaatje!

Je kunt er vanalles van zeggen, maar op zulke 'feestdagen' is er gewoon geen ruk aan om single te zijn.

Update: En nu ik er nog eens over nadenk: Het is natuurlijk vooral het idee in dit koppie van mij dat ervan uit gaat dat iedereen gezellige dingen met familie, vriend etc. doet, maar dat is natuurlijk lang niet altijd zo. Zo zie je maar, hoe je eigen 'automatische gedachten' je stemming kunnen be?nvloeden. Morgenvroeg ga ik gewoon ff lekker verder aan het rapport werken en 's middags ff naar de videotheek (lopend, in het zonnetje) voor een dvd.

Dit past toch beter bij het weer....
Zo, en nu ga ik negerzoenen eten. (Ik weiger ze Buys' zoenen te noemen!).

We zaten bij de Dikke van Dale. Rode wijn, cola light en nacho?s met gesmolten kaas voor onze neus. De mensen aan het tafeltje naast ons, keken af en toe met nieuwsgierige ogen onze kant op. De man en de vrouw wisselden af en toe een paar woorden, maar een echt gesprek kon je het niet noemen. Ze waren in de fase beland waarin je meer om je heen kijkt en andermans gesprekken afluistert tijdens het eten dan naar elkaar luistert.

Wij waren druk in gesprek. Gesprekken over dat het leven nog niet zo eenvoudig is.
Dat we te veel nadenken en te weinig doen. Ken je dat?
Dat je bij alle dingen die je meemaakt veel teveel nadenkt? Het voor je gevoel al kapot denkt voordat de situatie zich uberhaupt heeft voorgedaan? Het zal wel weer een fase in je leven zijn, denk je dan.
Dat vriendschappen veranderen zodra er mannen of kinderen in beeld komen. Moet je dat accepteren (zo gaan die dingen nu eenmaal) of moet je ervoor blijven vechten.
Dat je je afvraagt waar de tijd blijft. Twee jaar voorbij gaan al waren het er tien. Dat je het gevoel hebt dat je tijd tekort komt.
Waarom is het altijd dat mensen pas echt bewust en intens gaan leven nadat ze iets ergs hebben meegemaakt. Beelden op tv, gebeurtenissen in je omgeving maken dat je weer even met beide benen op de grond komt. Je beseft weer dat het leven zo voorbij kan zijn, je intens moet genieten van alles wat het leven biedt. Dat gevoel duurt vaak maar even. Het ebt weer weg. Het glipt weg, als zand door je vingers. Je raast weer door met 120 km p/u door het leven. Waarom lukt het toch maar niet om zo?n gevoel langer vast te houden.

Met deze bloemerige layout kan de lente toch echt niet heel lang meer op zich laten wachten.
De zomerkleding hangt in de kast (prijskaartjes verwijderd, dus ruilen kan niet meer), mijn humeur is zonnig, over ca. 6 weken een studiestop van 3,5 maand (het eind is in zicht), volgende week begin ik bij de horeca en nog ??n dag werken en er breekt een heerlijk lang paasweekend aan. Wat wil een mens nog meer?!

Eh.... hogere temperaturen buiten en meer zon?

Flirtende mannen in de trein; kan leuk zijn, maar toch ook weer niet. Je zit als het ware gevangen op je bankje. Je kunt om je heen gaan kijken, maar zodra je blik weer richting hem gaat, zijn zijn ogen ook weer op jou gericht. En dan krijgt deze dame een kop als een boei. Ergens anders gaan zitten? Ook weer zonde. En bovendien niet erg handig als je met je collega in de trein zit. (?Zeg zullen we even ergens anders gaan zitten. Ik word een beetje ongemakkelijk van die starende blik die op mij gericht is.?) Dus voelde ik me vanmiddag enigszins gevangen toen die twee groene ogen mijn blik steeds weer zochten. Ik moet toch eens leren terug te kijken zonder te veranderen in een tomaat. Zou het toch een stuk gemakkelijker maken?en leuker.

Half uurtje tikken achter de pc, Pizzini's naast me, de laatste bladzijden van mijn boek lezen, weer een half uurtje tikken, bed verschonen. En dan heb ik zomaar een groot deel van hoofdstuk 3 van ons rapport erin geramd. Het is niet zo moeilijk. Je moet er alleen even voor gaan zitten. En als ik het zo een beetje afwissel met leuke bezigheden en huishoudelijke klussen is het best te doen. Het eind is in ieder geval in zicht!

Drie collega?s/vriendinnen, Groningen, Ikea, vier waxinelichtje-houders, koffie met appelgebak, P+R-bus, regenbuien, de Grote Markt, H&M, twee driekwart broeken, Vero Moda, roze polo, fuchsia truitje, ONLY, sjaaltje, alle drie een Italiaanse bol bij Du Nord, maar twee van de drie betalen, MEXX, zonneschijn. En nu? Met twee vermoeide benen, maar ook een voldaan shop-gevoel, languit op de bank.

Yes!!! Per volgende week ga ik in ieder geval tot 1 oktober a.s. volledig bij het 'cluster' horeca van mijn afdeling aan de slag. Dat houdt o.a. het verlenen van drank- en horeca en exploitatievergunningen in en de handhaving ervan. De horeca heeft te maken met hoge werkdruk en kan wel een extra kracht gebruiken, bovendien is deze stap zeer welkom in het kader van mijn studie en mijn wens om in de toekomst als secretaris aan de slag te kunnen gaan. Wanneer je adviezen over ingediende bezwaarschriften moet formuleren is het natuurlijk wel handig als je weet wat voor soort traject eraan vooraf is gegaan; de vergunningverlening c.q. handhaving. Ik ben superblij. Mijn honger naar 'het leren van nieuwe dingen' wordt weer gestild!

Leuke bijkomstigheid, ik word nu de naaste collega van mijn studiegenootje.

Ik voelde mij vannacht oud, heel oud.
Dat krijg je als je tijdens een noodgedwongen kroegentocht (we konden onze draai niet vinden, zoiets?) eindigt in een discotheek waar de gemiddelde leeftijd ergens tussen de 14 en 20 jaar ligt. Even zeuren hoor, maar wat een verschil met toen ik zo oud was. Als ik geprobeerd had in zo weinig kleren het ouderlijk huis te verlaten, dan was ik teruggefloten met de vraag of ik niet nog een kledingstuk vergeten was.
15 jaar, de borsten vallen bijna uit het topje en op de dansvloer liggen ze meer half onder de jongens in kwestie, in plaats van dat ze er tegenover staan. Vergeleken bij hen voelde ik me winters gekleed.
En de wedstrijd ?wie kijkt het meest chagerijnig en arrogant?, was waarschijnlijk onbeslist gebleven met zoveel talent.
Ach, we hebben ons wel vermaakt. Leedvermaak was het meer. Veel gelachen. En we troosten ons maar met de gedachte dat zij 15 jaar later waarschijnlijk in hetzelfde schuitje zitten als wij nu.