Een restje van een ovenschotel, gemaakt (door je ma) met o.a. van die instant-puree, kun je niet invriezen en dan weer opwarmen in de magnetron. Dan krijg je waterige drap. Weten we dat ook weer.

En als je dan toch stiekem eigenlijk geen zin hebt in een ander kliekje uit je eigenste vriezer, dan is zo'n kleffe, vette Pizza Company-pizza best te pruimen. En dan natuurlijk met tiramisu na. Dat hoort gewoon bij zo'n 'lui-op-de-bank-avond'!

Nog drie lessen te gaan, drie maal op en neer naar Groningen en dan is het eerste schooljaar weer voorbij. Dat wil zeggen dan zijn er geen lessen meer. En moeten wij in ons eentje tot halverwege mei doorploeteren aan de opdracht. Pfff, ben het niet echt meer gewend de hele dag alleen maar te zitten en te luisteren. Bekaf. Typisch....
Gisteravond had ik zuslief onverwacht op de thee. De videorecorder zoemde op de achtergrond. Dat wordt dus relaxen vanavond met Desperate Housewives, Evelien en Grey's Anatomy.

Wist u dat er naast Oost-Indisch doof, ook Oost-Indisch blind bestaat? Dat zijn mensen die je op hun manier niet 'zien' (lees: willen zien) als je ze tegenkomt. Ze kijken recht voor zich uit of draaien gewoon hun hoofd weg. Ze kijken naar de grond of achter zich, alsof ze iets hebben laten vallen. Het kan natuurlijk zo zijn dat ze je echt niet zien, maar vandaag weet ik het zeker: Ik ben er eentje tegengekomen die er last van had. Sociale vaardigheden zijn blijkbaar niet voor iedereen vanzelfsprekend. Gelukkig leer ik snel en kan ik het nu ook. Kan soms heel handig zijn. Met gelijke munt terugbetalen heet dat ook wel.

De straffe wind blaast me bijna van het fietspad af. In de eerste versnelling fiets ik na mijn werk naar de buurtsuper. Een nieuw windlicht van de Xenos in mijn fietstas. Ik voel me tevreden. Geduld en hard werk zullen binnenkort waarschijnlijk zijn vruchten afwerpen. De honger naar kennis, nieuwe dingen leren, blijft en zal weer worden gevoed.

Tulpen. Ik zie alleen witte. Dan worden het witte. Ik haal twee bosjes uit de emmer. ?Kunt u een van de twee inpakken?? De verkoopster verpakt het bosje witte tulpen in celofaan en niet er een mooi lint aan vast. Het ene bosje gaat straks in mijn windlicht. Het andere geef ik aan mijn moeder. ?Zomaar, voor jou. En omdat je zo blijf sukkelen met je voet.? (Nee, het schiet nog niet echt op met de steunzolen. Te vroeg gejuicht?.)
Even later fiets ik naar huis. Een wedstrijd tussen mij en de wind. De wind wil me van m?n fiets duwen, maar ik zet door. Op het hoekje, bij het plein, tussen twee flats in, twijfel ik of ik zal afstappen en het laatste stukje lopend zal afleggen. Toch maar niet.

Het windlicht met tulpen geeft een fris gevoel in huis. Lente!

Buiten wandelen met de eerste echte sterke zonnestralen in je gezicht. Winterjas los. Geen sjaal om. Heerlijk. Nu ik weer thuis ben voelt het alsof ik zowaar een kleurtje heb gekregen. Zo?n ?warme rode wangen?-gevoel. Zou het nu dan toch echt lente worden?

De knie?n zijn zo goed als hersteld. Het zullen altijd wel twee zwakke plekken blijven waar ik niet teveel van moet vergen, maar ik ben weer voorzichtig begonnen met sporten. En het gaat goed, gelukkig. Heerlijk. Geen bodystep meer, dat was toch echt te belastend. Voortaan vind je mij in de fitness-zaal. Het is niet mijn favoriete bezigheid die gewichten, maar met cardio er tussendoor houd ik het wel vol. Ben net terug van een 1,5 uur sportschool. Ik zit nog met rode wangen achter de pc en ben blij dat ik weer wat doen kan!

Buiten in de regen in je nakie zwemmen is normaal gesproken niet iets wat je doet als de thermometer buiten nog winterse temperaturen aangeeft. Het was vanmiddag dan ook wel een aparte ervaring moet ik zeggen, daar in het buitenzwembad bij de sauna. Gelukkig was het water warm!

Oh ja, even een reminder voor mezelf: Op de terugweg de TWEEDE afslag richting snelweg nemen en niet de eerste. Anders belanden we weer in Beetsterzwaag. Ook leuk, maar niet echt de bedoeling.

Na een kort telefoontje met een meisje dat stage loopt bij de secretaresse van een leidinggevende hier binnen het stadskantoor, liep ik naar de betreffende afdeling om een ondertekend verweerschrift op te halen. "Heb jij niet lesgegeven in Frans op het Comenius?" zei het meisje. Ik keek haar met een verbaasde blik aan, maar herkende haar niet. "Ik heb bij jou in de klas gezeten. Ja, ik was toen wel erg vervelend altijd hoor." "Hoe heet je dan en welke klas was het?" "Ik ben X. Het was de mavo/havo-klas. Ik ging wel met Y en Z om." Nu ging er een lichtje branden. Jeminee, wat was zij veranderd! Haar blonde paardestaart had plaatsgemaakt voor een donker krullend kapsel. De spijkerbroek was vervangen door een hippe bruine rok, en dito shirtje met bijpassende ketting. De 13 jarige puber van toen was nu een volwassen vrouw.
Ze had als onderwijsassistent op een basisschool gewerkt, maar dat bleek toch niet haar ding te zijn. Ze begreep dan ook goed dat 'het-politie-agentje-spelen' me tegen was gaan staan en uiteindelijk de voornaamste reden was geweest dat ik ermee stopte.
Met een glimlach op m'n gezicht liep ik later weer verder. Op zo'n moment dringt het weer eens tot je door dat de tijd voorbij vliegt. Of zoals ze in het Fries zeggen "De tiid h?ld gjin skoft."

De omvang van de liefde die je voor je ouders kunt voelen, merk je pas goed als ??n van hen iets mankeert. Bij mij was het mijn moeder, die liep te sukkelen met een zere voet. Ik had zo ontzettend met haar te doen, wetende dat ze graag einden wandelt met mijn pa. En de lente al met rasse schreden dichterbij kwam. Een cursus Nordic Walking moesten ze al noodgedwongen afzeggen. Drie weken voor niets in het gips, een maand lang medicijnen slikken die wel symptomen wegnamen, maar uiteindelijk niet de kwaal. Oefeningen van de Mensendieck-therapeute, terwijl deze mevrouw al wist dat ze waarschijnlijk niet zouden helpen.

En nu heeft diezelfde Mensendieck-therapeute aan de orthopeed duidelijk moeten maken dat het om een doorgezakte voorvoet ging. Heeft meneer de orthopeed daar nu zo hard voor gestudeerd?
Maar goed, nu heeft ze steunzolen. Nog maar net, maar ze merkt gelijk al verschil. En ik ben zo ontzettend blij voor haar! Als was ik zelf degene met de voetproblemen.

Ik ben een echte vrouw. Zo'n koukleum typje. De electrische deken wordt een half uurtje voor het naar bed gaan aangezet, Puca-pyjama aan en als het echt hard vriest komen daar nog sokken bij.

"Om vier voor half acht vanavond begint officieel de lente." Zo vertelt Peter Timofeef vanavond in Editie NL.

En ik denk alleen maar: "De lente, yeah right..... Het lijkt er eerder op dat de ijstijd zich aangekondigd heeft." Die electrische deken blijft er voorlopig nog wel even op zitten, vrees ik.

Man ??n:
?Wat ben jij een mooie vrouw. Mooie blonde lokken, leuk brilletje, goed figuur.?
?Dank je, ik ben dol op zulke complimenten.? Ik kleur enigszins rood, maar dat zie je toch niet in het schemerlicht van het caf? waar ik me bevind.

Later die avond man twee:
?Jij bent eh, ja, hoe zal ik het zeggen?.. Een heerlijke vrouw.? Ik glimlach bescheiden terug.

Dit zijn nou de betere stapavonden!

Oh ja en dan kwam ik ook nog de koffieautomatenmonteur tegen, die ik twee weken daarvoor met de opmerking "Ik ga eeeven naar het toilet", had achtergelaten. Ik weet het, erg lullig, maar hij vond het blijkbaar niet zo'n probleem, want hij begroette me vriendelijk. (Of stond ie gewoon nog steeds te wachten tot ik terugkwam? De sukkel....)

Vanmiddag, met een katerig dof gevoel nog in mijn hoofd van de vorige avond, een broodje in de stad gegeten met haar. Ze is er nog niet, dat geeft ze zelf ook aan, maar ik zie aan haar dat het steeds beter gaat. Ze lachte en maakte grapjes. Het voelde vertrouwd. Het voelde weer een beetje aan als vanouds.

De sector waar ik werk, bestaat voor zo'n 80 procent uit vrouwen. Leuke vrouwen. En deze leuke groep vrouwen gaat vanavond weer eens uiteten en daarna de kroeg in. (Al zal de groep die nog de kroeg ingaat wel een stuk kleiner zijn dan de groep die mee eten gaat.) Zonder de mannnen dus. Volgens mij hebben ze niet eens door dat dit gepland staat. Al merk je het wel op de afdeling. Iedereen is vandaag een beetje drukker dan normaal.

"Buig je been eens. Doet dat zeer?" "Nee..." Hij zette druk op de onderkant van mijn knie. "En dit?", maar weer moest ik ontkennend antwoorden. "Kleed je maar weer aan. Je hebt last van beide knie?n, een ziekte of iets met je meniscus bijvoorbeeld kunnen we dus wel uitsluiten, want dan heb je niet van beide knie?n tegelijk last. Ik denk dat het toch door het sporten komt." Ik trok mijn spijkerbroek en schoenen weer aan en ging tegenover hem zitten. Mijn huisarts installeerde zich weer achter zijn computer en tikte wat gegevens in. Met zijn blik gericht op het beeldscherm zei hij: "Ik adviseer je om het eerst nog maar even aan te zien. Het heeft weinig zin je eigen risico op te souperen aan een fysiotherapeut als het zo ook over kan gaan."

Toch nog maar even rust dus. Het gaat steeds beter met mijn knie?n, maar met vallen en opstaan dat wel. Het gaat mij alleen niet snel genoeg. Ze zeggen wel eens "Everything happens for a reason". En dat zou nu ook wel eens zo kunnen zijn. Het is voor mij een goede test om te leren op tijd gas terug te nemen, eens wat vaker op de bank neer te ploffen en niet altijd maar van hot naar her te vliegen. Er zit niets anders op dan met sporten nog even te wachten en geduld te hebben.

Op sommige weblogs, lees ik over vrouwen die echt g??n voor hun werk. Die hun hand niet omdraaien voor een 50 of 60 urige werkweek en een sociaal leven dat er af en toe bij in schiet en daar niet om malen. Ik heb er over nagedacht. "Misschien moet ik ook meer voor mijn werk gaan. Er nog meer tijd in steken, nog fanatieker worden en kijken hoever ik kan komen. Na deze opleiding zelfs misschien nog rechten in deeltijd?" Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat dat bij mij niet gaat werken: Let's face it, ik ben geen carri?revrouw.

Begrijp me goed, ik leer graag nieuwe dingen en heb een hekel aan routine, maar ben ook erg gehecht aan mijn vrije tijd. Ik ben 'smiddags blij als het weer 17.00 uur is. Ik vind het heerlijk om 's avonds te verdwijnen in een Nicci French of te kijken naar series als Greys's Anatomy of Desperate Houswives. Een leuke baan met dito salaris waar ik ook af en toe nog eens nieuwe dingen opsteek en doorgroeimogelijkheden heb, is voor mij voldoende. De reden dat ik nu een twee-jarige opleiding - en daarvoor een andere twee-jarige opleiding - volg is omdat ik nu min of meer 'onder' mijn niveau werk, ik weet dat ik meer kan. Het werk wat ik doe is leuk en ik heb veel geleerd, maar het is nu tijd om me verder te ontwikkelen. Ik studeer om 'niet stil te staan' om plezier te hebben en ook te houden in mijn werk, want het duurt toch nog een hele tijd voor ik met pensioen ga en het werk dat ik nu doe is nu leuk, maar nog 35 jaar? Nee, bedankt.
Maar na deze twee jaige studie houd ik het voorlopig even voor gezien, voor wat betreft de de combi werk en studie. Een bijscholingscursus van twee of drie dagdelen, zonder examens en studiedruk. Dat klinkt als muziek in mijn oren!

Ik durf het hier bijna niet te loggen, maar gisteren zag ik Max en Catherine. Eigenlijk is het nog erger. Het was niet de eerste keer dat Catherine bij mij aanstond. Ik heb namelijk vaak aan het eind van de middag als ik uit mijn werk kom Nederland 1 aanstaan, bij gebrek aan beter, zullen we maar zeggen. Terwijl ik in de keuken in de pannen sta te roeren en het filetlapje nog eens omdraai, hoor ik op de achtergrond flarden van gesprekken.

Het programma schijnt als doelgroep 55+ te hebben, maar dat is aan de gasten en andere onderwerpen niet altijd te merken. Ik heb nog best wat interessante mensen voorbij zien komen, zoals Rita, Femke en Wouter (in verkiezingstijd), Jeroen van Inkel en gistermiddag dus Heleen van Royen. Ik zat altijd vol vooroordelen over haar. Een wilde, losgeslagen vrouw, sex, drugs, rock & roll, alcohol, noem het maar op of ik het haar toegedicht. Om over haar romans nog maar te zwijgen (al had ik ze niet eens gelezen). Maar nu ik haar een paar keer in interviews op tv heb gezien, stel ik mijn mening bij. Een leuke vrouw vind ik het. Niks drugs en alcohol - is ook niet echt slim na twee psychoses. Ik ben zowaar nieuwsigerig geworden naar haar boeken.
Als ik alle Nicci French uit heb - en dat vordert aardig, ben nu bezig in De Rode Kamer, dan ga ik mij verdiepen in de wereld van de "Gelukkige huisvrouw"!

Morgen is er weer een dag....

Na een fietstocht door de sneeuw en twee uur treinen, kwam ik rond 14.00 uur aan op Utrecht Centraal en ontmoette daar Karin en Miss Pebbles. Samen zijn we door de ijzige kou naar Le Journal gelopen, waar Gypsy en Pike al op ons, en de rest, zaten te wachten. Gelijk maar een warme choco besteld om op te warmen en al snel kwamen ook de andere meiden Good2be (samen met Sneeuwwitje, logloze, zoals Pike haar al noemde), Maaike, Saarrr, Riss en Life.
Wat volgde was een gezellige middag vol gesprekken over o.a. werk, loggen, loggers en NRC-artikelen over webloggen. Colaatjes-light, cappuccino?s en koppen thee werden aan de lopende band besteld en voor ik het doorhad was het alweer na vijven. Karin, Miss Pebbles en ik namen afscheid en zijn met z?n drie?n weer richting het centraal gewandeld. In de trein mijmerde ik nog wat na en kwam ik tot de conclusie dat het een gezellige, spannende middag geweest was en dat ik een stel leuke vrouwen had ontmoet, die in het echt net zo waren als op hun log. Wat mij betreft een geslaagde logbabes-meeting!

Vanmiddag heb ik, zoals Karin het zo mooi zegt, een tutjesmeeting. Zometeen twee uur treinen - da's dan weer minder - en dan ontmoet ik een aantal logbabes. En de logbabes ontmoeten mij. Ik ben benieuwd naar al deze mensen. Hoe ze het eggie zijn. Hoe ze eruit zien, hoe hun stemmen klinken en of ze net zo leuk zijn als op hun log.

Broodjes? Check! Portemonnaie? Check! Tijdschrift en boek? Check! Op naar Utrecht!

Op Voorraad III, Jaren ver van hier

De veiligheidsriemen kunnen los. Die heb je namelijk bijna wel nodig als je op rij acht op het balkon zit. En de verrekijker kan de kast weer in. De mensen naast ons die foto?s maakten kunnen ze wel weer wissen van hun digi-camera. Tenzij ze hun vrienden enthousiast willen vertellen dat het zwarte stipje links op de foto Paul is...
Dit klinkt allemaal vrij negatief, maar het was een optreden van Acda en De Munnik zoals het hoort te zijn: veel goede nummers en korte melige gesprekken met het publiek tussendoor. Al konden M. en ik na afloop wel concluderen dat je als je in een depressieve bui bent en de tranen niet willen komen, je gewoon een CD van deze twee op moet zetten. Geheid dat je dan de rest van de middag zit te snotteren. Doe mij hun vrolijke kant maar en ok, af en toe, heel af en toe een nummer als ?Lopen tot de zon komt?, want ook dat blijft een juweeltje.

Zo, en nu stop ik eerst deze CD weer eens in de stereo. Nee, niks geen aai-pod, gewoon een ouderwets ceedeetje!

Ik voelde me de afgelopen dagen echt een zwevende kiezer. Dan weer PvdA, dan weer SP, toch weer PvdA, maar uiteindelijk heb ik vandaag op hen gestemd. En dan natuurlijk op de eerste vrouw van de lijst!

Een gezelligheidsroker, dat was ik. Vriendin E. zei wel eens: ?Ik vind het helemaal niet bij je passen. Het staat je niet, zo?n sigaret.? Maar toch had ik er een gewoonte van gemaakt als ik op stap ging en met mensen was die rookten, om dan ook een sigaret op te steken. Gecombineerd met een dropshot of witte wijn, dat wel. Zonder alcohol hoefde ik ze niet. Gruwelde ik ervan. Sterker nog, als iemand overdag in mijn omgeving rookte, vond ik dat maar vies. Eigenlijk vond ik mezelf nogal een hypocriete gezelligheidsroker.

En steeds nam ik mezelf weer voor ermee te stoppen.
?Waarom zou je stoppen? Wat maken die paar sigaretten als je uitgaat nou uit. Zolang je overdag niet rookt, is er niets aan de hand toch?? zeiden rokers tegen mij. Maar als ik na een avondje stappen ?s ochtends weer wakker werd met een rooksmaak in mijn mond en die sigarettenstank aan mijn vingers, nam ik mij stellig voor dat het de laatste keer geweest was dat ik gerookt had. Demonstratief gooide ik het pakje Mallborro dat ik de avond ervoor gekocht had in de pedaalemmer. Maar een paar weken later kocht ik net zo hard weer een nieuw pakje.

Tot eind vorig jaar. Ik wilde dat 2006 het jaar zou worden dat ik gestopt was met roken. Geen sigaretten meer voor mij tijdens een avondje kroeg. Nooit meer stinkende vingers of rokerige smaak in mijn mond. Geen halfvolle pakjes Mallborro meer in de pedaalemmer.

De eerste keer stappen in het nieuwe jaar had ik er best moeite mee en was ik vooral bang dat ik weer zou bezwijken aan dat stemmetje in mijn hoofd. ?Ach, die ene sigaret. Je leeft maar ??n keer en dan moet je ook een beetje plezier maken!? Maar ik heb het stemmetje kunnen weerstaan. Na die eerste sigarettenloze stapavond was ik trots op mezelf! We zijn nu maart 2006 en ik kan nog steeds zeggen dat ik gestopt ben. Sterker nog, gisteravond taalde ik er niet eens naar. Het zou nog wel eens kunnen gaan lukken!

Vanmorgen stond ik op, liep naar de woonkamer en deed de gordijnen iets opzij. De wereld was weer wit. En als er nog geen voetstappen of fietssporen in de sneeuw staan, is het een mooi gezicht. Even later fietste ik door diezelfde sneeuw, terwijl ik mezelf streng toesprak: ? ?Snel doorfietsen. En niet nadenken, want dan val je?. En het werkte. Ik haalde zelfs nog twee mensen in die bijna stilstonden en kwam heelhuids, zonder blauwe plekken aan bij mijn werk.

's Middags had ik alweer genoeg sneeuw gezien en wilde ik de komst van de lente enigszins bespoedigen. Ik keek welke kledingstukken de etaleuzes op de poppen gecombineerd hadden, zag iets leuks en griste her en der wat kledingstukken uit de rekken. Ik verstopte me in zo?n miezerig klein hokje en sloeg aan het passen. Maar het was het allemaal net niet. Bij winkel ??n zat de blouse niet lekker onder het vestje. Bij winkel twee liep ik een tijd lang te dralen en kwam ik even later wederom zonder succes het pashokje weer uit. De standaard-zin die je dan naar je hoofd geslingerd krijgt: ?Is het gelukt?? Niet dus. En bij winkel drie nam ik niet eens meer de moeite om te gaan passen. Zonder ook maar ??n enkele aankoop kwam ik aan het eind van de middag weer thuis.

Zou het de sneeuw buiten zijn die maakt dat het niet wil of had ik mijn ?winkel-dag? gewoon niet? Ik ben mijn winterkleren onderhand wel zat, maar vrees dat ik het spul nog wel een tijdje kan blijven dragen, als ik zo naar buiten kijk. Aan de andere kant. De winter is zo slecht nog niet; 's avonds bij de kachel, met gebreide sokken aan en een kop chocolademelk in mijn handen.....