Soms kunnen mijn denkvermogens mijn lichaam niet bijbenen. Is mijn lichaam me te snel af. Voor ik goed en wel tegen mezelf kan zeggen: "Laat het los, erger je niet, laat het van je afglijden", is het al te laat en loop ik weer met verkrampte schouders rond. Zelf veroorzaakt. Bepaalde emoties en denkpatronen zitten zo vastgeroest dat ik ze vaak te laat herken. Gelukkig gaat het me steeds beter af die emoties los te laten. Dan weet ik 'de handen' die zo stevig in mijn schouders knijpen, weer van me af te schudden. Maar soms ben ik gewoon te eigenwijs om naar mijn lichaam te luisteren en is ze mij te snel af.

Alhoewel ik ze nooit weggedrukt heb, komen er de laatste tijd steeds meer herinneringen boven aan het leven met ex J. Een relatie die bijna twee jaar geleden ten einde kwam. Heel plotseling. Voor mij althans. Het was het einde van een mooie, maar ook lastige relatie. Een relatie waaraan we allebei hard gewerkt hebben, veel energie in gestoken hebben, maar die het desondanks toch niet redde. Heb er tijden mee geworsteld. Het waarom..... Me maandenlang schuldig gevoeld. Het gevoel gehad dat het allemaal mijn fout was.

Alleen nu snap ik het niet meer..... Ik heb het allemaal een plaats kunnen geven. Heb weer een nieuw leven opgebouwd en onze tijd samen lijkt jaren geleden. Daarom snap ik niet dat er de laatste tijd weer steeds meer herinneringen boven komen drijven. Bij het horen van bepaalde muziek, bij een geur, bij beelden die ik zie op tv en 's avonds als ik in bed lig. Die herinneringen maken onderdeel uit van 2,5 jaar van mijn leven. Ze mogen er dus zijn. Wegdrukken heeft geen zin, maar soms heb ik er gewoon even geen zin in. Ik snap niet waarom het nu af en toe weer sterker naar boven komt, want ik ben er echt wel klaar mee. Ik ben 'uitgedacht'. Weet dat het niet alleen door mij kwam, dat het misging. Dat daar twee mensen voor nodig zijn. En dat er genoeg andere leuke, lieve, humoristische, geweldige mannen zijn in deze wereld (al heb ik die ene nog niet gevonden, maar dat is weer een heel ander verhaal). Maar af en toe zijn ze er weer. De herinneringen. Het ene moment maken ze me blij. Doe ze me denken aan een mooie tijd. Het volgende moment krijg ik er een weemoedig gevoel bij.

Ik baal. Heb nog steeds last van mijn knie?n. Ik heb het idee dat het overdag beter gaat, ze minder vermoeid aanvoelen, dat wel. Maar ?s avonds, als ik er weer een hele dag op heb zitten, zijn ze moe en wil ik het liefst languit liggen. Ik ben het zat. Ik ben iemand die niet goed stil kan zitten. Ben vaak in de weer. Ik merk alleen dat het beter is als ik mijn knie?n rust gun, maar die rust is er niet in mijn koppie. Ik moet er gewoon aan toegeven, als ik niet wil dat het langer gaat duren dan noodzakelijk.
Maar ik wil ook zo graag weer sporten. Me in het zweet werken op de step met opzwepende muziek. Doodmoe thuiskomen, met rode wangen en een voldaan gevoel. En juist dat steppen is funest geweest voor deze knietjes, ben ik bang.
Ik wil weer een hele middag kunnen winkelen in de stad. Winkel in, winkel uit. Nieuwe voorjaarskleding kopen. Maar ook dat is beter van niet nu.
Ik zou vanavond misschien met vrienden de kroeg in, maar eigenlijk ben ik blij dat het niet door is gegaan. De hele avond staan in een volle kroeg, had ik niet volgehouden. Ik ben het zat. Ik wacht het nog een weekje af en als het dan niet duidelijk verbeterd is, vrees ik dat ik maar eens bij de huisarts moet langs gaan.

De kortingsactie van die bekende zuivelfabrikant blijkt een groot succes te zijn. Vannochtend belde ik de sauna even om door te geven dat vriendin en ik woensdag a.s. van plan waren te komen. Je moest namelijk van tevoren reserveren. Nou dat ?even bellen? bleek nog niet zo eenvoudig. De sauna was volgeboekt. Na wat heen en weer gebel tussen vriendin en sauna zijn we uitgekomen op 24 maart! Dan pas? Yep; om de saunabezoekers zonder kortingscard ook nog een beetje een rustig saunabezoek te gunnen en om de zuivelfabricant niet te overstelpen met geretourneerde cards, accepteren ze daar maar tien arrangementen per dag. Fijn is dat. Daar gaat mijn middagje ontspanning. Hadden ze dat niet ???ven iets eerder kunnen vertellen?

Zit ik nietsvermoedend naar het ijsdansen te kijken, hoor ik ineens de muziek voorbij komen waarmee we ooit tweede zijn geworden bij de Nederlandse Kampioenschappen jazzdance. Ik kreeg het er koud van!

Last hebben van overbelaste, vermoeide knie?n (voorlopig ga ik er althans maar vanuit dat dat het is) is niet zo fijn als je twee keer per week sport. Afgelopen week dacht ik nog: Het valt wel mee. En heb ik ondanks het vermoeide gevoel toch gestept. Komende week moet ik mijn enthousiaste-zelf toch maar even afremmen. En dit valt allemaal niet mee voor iemand die niet goed stil kan zitten. De sporttas blijft een week in de kast staan en ga ik in de pauze maar naar de kantine in plaats van het gebruikelijke rondje stad. Wel zo fijn voor mijn portemonnaie.

Ik heb heerlijk gegeten vanavond. A. heeft er twee uur voor in de keuken gestaan, maar het resultaat mocht er zijn, het was vurrukkulluk. En gezellig natuurlijk. En nu....
Nu wil ik graag naar bed. Er is alleen nog een klein probleempje. Vanmiddag ben ik begonnen aan de "bed-verschoon-klus", maar door mijn layout-gefreubel heb ik die klus toen niet direct afgemaakt. Ik moet zo dus eerst nog een gevecht met dekbedhoes en dekbed aangaan, voor ik kan gaan slapen. Dit overkomt me niet weer!

Ik ben m'n layout zat. Maar wat het wel moet worden? Geen idee....

Update: En eigenlijk houd ik niet eens van groen. Maar ik vond dit wel rustgevend. En niet op het archief letten, want dat is nog een zooitje...
Update II: Nog maar even weer terug naar de oude, want de archives-template zat stik vol fouten. Geen zin om die nu op te lossen.
Nu eerst naar vriendin E. Haar vriend gaat vanavond Indiaas koken. Met lassies!

Aan de mevrouw in de donkerblauwe stationwagen,

Het spijt mij zeer mevrouw.
Het spijt mij dat ik u de weg wees naar de Potgieterstraat,
terwijl u mij vroeg naar de Paulus Potterstraat.
Het spijt mij dat ik me pas naderhand realiseerde dat ik u naar een verkeerde straat gestuurd had.
De Paulus Potterstraat ligt namelijk helemaal aan de andere kant van de stad?
Het spijt me oprecht.
Hopelijk bent u nog op tijd bij uw afspraak aangekomen.

Toen ik vannochtend op mijn werk kwam, bleek dat ik Valentijnsmail had, van een ex-collega. Ik heb ooit, begin 2000 (hoezo lang geleden), korte tijd met hem samengewerkt bij mijn vorige werkgever. Hij wist dat ik bij de gemeente werkte. In de pauze kwam ik hem en een collega wel eens tegen en dan begroetten we elkaar, meer niet. Vier maanden geleden, zo bleek later, had hij al zijn moed bij elkaar geraapt en een mailtje gestuurd naar wat hij dacht dat mijn werk-mailadres zou zijn. Iets in de trant van voorletter-punt-achternaam-gemeente-at-gemeentenaam-punt-nl. Maar helaas, een foutief adres. Nu, vier maanden later, op valentijnsdag, deed hij een tweede poging en dit keer had hij wel het goede adres te pakken! Ik had blijkbaar meer indruk op hem gemaakt, dan hij op mij, want hij wist mij dingen te vertellen die ik allang weer vergeten was. Zo waren we ooit met een groepje collega?s in de pauze naar de kermis gegaan en had ik met hem in een of andere attractie gezeten. Hij wist het me nog precies te vertellen. Hij schreef dat hij mij vanaf het begin al erg leuk vond. Ik ben echter nooit in hem ge?nteresseerd geweest en zal het ook nooit worden. Ik heb hem dan ook in een vriendelijk doch duidelijk mailtje teruggeschreven dat een date met hem er niet in zit. Maar vleiend is het natuurlijk wel.

Ik werd als het ware meegezogen in de beelden op tv. Een geweldige sport vind ik het. Elegant, harmonieus, maar met snelheid en lef. Vanavond zag ik kunstrijden, de vrije k?r voor paren. Ik denk terug aan mijn eigen pogingen om te schaatsen. Twee wankele enkels op een paar houtjes. Doodsbang om te vallen. En maar naar beneden turen. Bij elke scheur in het ijs opperste concentratie om er maar niet met mijn ijzers in terecht te komen. Ik heb het vaak geprobeerd, maar ik vond het geen pretje. Ik wilde wel. Droomde ook van een paar mooie witte kunstschaatsen, maar het zat er niet in. De angst bleef en was groter dan de durf. Voor mij geen Lutz, dubbele Axel of Rietbergers. Ik heb dan ook alleen maar diep respect voor deze mensen!

Ok, het duurt nog wel even, maar ik heb er nu al zin in. Van 23 t/m 25 juni 2006 ga ik er lekker even een weekendje tussenuit. Dan zit ik namelijk op'Skylge'! De slaapplaatsen zijn geregeld. We overnachten op een schip in de haven van West-Terschelling. Ik heb al eens een middag op Oerol doorgebracht, maar da's natuurlijk veelste kort om goed van de sfeer daar te kunnen proeven!

Niets echt plannen is voor mij wel d? oplossing. Ik merk het vandaag gelijk. Voel me een stuk rustiger. Ik kijk nog wel naar wat ik doen wil op een dag, of in een weekend, maar ik bedenk niet meer wanneer ik wat ga doen. Voorheen ging het op zaterdagochtend in mijn koppie: "Eerst even stofzuigen, daarna even wat boodschappen halen en langs zuslief. Even wat eten, vanmiddag even een uurtje aan de studie, daarna..... etc. etc."
Ik begin nu gewoon met de dingen die ik het eerst wil doen en zie wel hoever ik kom. Het enige wat vandaag gepland staat is een verjaardagsfeestje van collega/studiegenoot R vanavond. En voor de rest? Ik zie het wel!

Eerste dag Olympische Spelen en wat denk je: netwerkstoring UPC. Geen radio, geen tv. Fijnnnn!

Update: Gelukkig, ze hebben het op tijd verholpen. De Nederlandse schaatsers moeten nog aan de bak!

Studiegenoten A. en J. bespreken hun leeftijden.
?Ik ben 24 en jij??
?Ik ben 29? antwoordt J. ?Ik vrees dat jij toch echt de benjamin van onze werkgroep bent A.?
?Maar ben ik ook jonger dan zij?? En A. verplaatst zijn blik verbaast richting mij.
?Ja A, je bent ook jonger dan zij.?

Toen ik tiener was, had ik er een hekel aan als ik voor veel jonger werd aangezien. Mijn vader zei dan altijd: ?Wacht maar tot je ouder bent, dan waardeer je het wel.?
En verdomd, het is toch best fijn als je op je 30e minstens zeven jaar jonger wordt geschat!

Helaas, de beide katten zijn broer en zus en de eigenaar wil ze gezamenlijk verkopen. Alleen de andere helft van het duo is een buitenkat. Dat gaat dus niets worden. Maar het heeft me wel weer even aan het denken gezet!

De juiste docent zou onze examens bestuursrecht afgelopen weekend nakijken. Een medestudent, tevens collega was zo nieuwsgierig en heeft vannochtend gelijk gebeld. En met goed nieuws. Hij had het nagekeken en we (twee medestudenten/collega's en ik) hadden het alledrie gehaald.
Ik had er niet eens zoveel aandacht aan besteed. Het vak ligt me wel, dus ik zat er niet zo overin. Ik had meer prioriteit gegeven aan filosofie. (Waar ik uiteindelijk gelukkig een zes voor haalde). Ik was dan ook erg blij met de uitslag: een 9,2! Laat mij dus voortaan maar juridische vraagstukken oplossen. Die filosofen mogen me gestolen worden!

De buurman van mijn zus is gescheiden. Het huis staat nu te koop en de hond en twee katten moeten waarschijnlijk naar het asiel. Een van die katten is een heel mooi roodharig lief beesie. ?Hij komt bijna nooit buiten. Als ie twee tellen buiten is, wil ie gelijk weer naar binnen.? zegt m?n zus. ?Het is echt een leuk beestje.?
Zou het dan stiekem misschien wat voor mij zijn, begin ik te denken. Ik woon in een flat, ??n hoog. Dichtbij een drukke weg. Niet geschikt voor een ?buiten?kat dus. Maar als het toch een beestje is dat altijd binnenblijven wil?
Herinneringen komen boven drijven?.. Ik heb twee keer eerder een kat gehad. Ik woonde in een vrij klein appartement met entresol. Min of meer ??n ruimte dus.
De eerste was een kat uit het asiel. Het bleek een echte buitenkat te zijn. Bij zijn vorige baasje was hij waarschijnlijk gewend ?s nachts buiten op avontuur te gaan, want zodra ik naar bed ging en het licht uitdeed, begon hij te miauwen. Onophoudelijk. Een paar weken heb ik het volgehouden, maar toen heb ik hem toch maar teruggebracht naar het asiel.
De tweede kat die ik had was zo?n hele mooie grijze kat. Een hele lieve kat, maar ook deze kat hield ervan om in bomen te klimmen, met andere katten te vechten en te ravotten, maar niet om hele dagen uit het raam te staren. Gelukkig heeft hij een goed tehuis gekregen bij de ouders van een vriendin.
Sindsdien was ik genezen. Voor mij geen kat weer. Tot vandaag. Het begint te kriebelen. Ik begin te twijfelen. Aan de ene kant wil ik dolgraag een kat, maar aan de andere kant ben ik bang voor een derde poging die mislukt.
Wat denken jullie?

Lachstuipen bij Najib Amhali.

Af en toe weer last van stijve spieren in mijn schouders en schouderbladen, hoog ademhalen. Ik vind het op dit moment moeilijk een goede balans te vinden tussen studie, werk en de rest.
Eerst dacht ik dat het van de drukte op het werk kwam, maar ondanks dat ik de grootste stapel weggewerkt heb, is het er nog steeds. Ik raak al gestresst als mijn vader over mijn schouder meekijkt terwijl ik op hun pc een firewall installeer. En dan heb ik nog niet eens een ?gezinsleven? dat aandacht vraagt.
Erg druk met de nieuwe opdracht is het op dit moment ook nog niet. Het zit bij mij tussen de oren. Ik jaag mezelf op. Ik moet een aantal stukken doorlezen. Het is veel, maar het is te doen. Ik probeer het in te plannen in mijn weekend. En daar gaat het fout. Die planning maakt dat ik me opgejaagd voel. Dan zou je kunnen zeggen dat ik mijn planning aan moet passen, maar hoeveel ruimte ik mezelf ook geef, het nare gevoel blijft. Ik weet dat het beter werkt als ik probeer niet te plannen en gewoon aan de slag ga. Gewoon zien hoever ik kom, maar dat lukt me nog niet goed. Waarom die studie me nu ineens op mijn nek zit, terwijl ik net een drukke periode achter de rug heb? Ik heb geen idee. Maar ik baal er wel van, want ik wil zo graag. Ik was van plan er morgen een beetje optijd uit te gaan om nog wat te kunnen doen voordat ik naar mijn ouders op de koffie ga. Maar ik geloof dat ik die wekker maar even niet zet. Dan maar niet alles lezen?.. Mijn welzijn en gezondheid staat voorop. Al is het voor een onzeker perfectionistje zoals ik nog niet zo makkelijk om alles af en toe misschien eens wat minder serieus te nemen.

Ik had mijn vader een aantal foto's gemaild. Jawel, mijn ouders zijn inmiddels online. Zojuist had ik mijn zus aan de telefoon die even bij hen was. Ze zaten achter de pc en bekeken de foto's. Mijn vader riep op de achtergrond: "Moet je die foto's ook weer terug hebben?"

Je schuldig voelen, omdat het goed met je gaat. Goed met jou, maar niet met haar. Je goed voelen. Dat zoiets simpels zo belangrijk kan zijn, besef je pas als ziet dat het ook anders kan.
Heb haar net even gebeld om te horen hoe het ging. Met tranen in mijn ogen zat ik op de bank. Ik voelde me zo machteloos. Als ik een dipje had, was zij altijd degene die zei voordat we een telefoongesprek be?indigden: ?En niet teveel piekeren hoor!? Nu ben ik degene die dat tegen haar zegt. Alleen zeg ik het nu, terwijl ik weet dat het op dit moment voor haar veel makkelijker gezegd is dan gedaan. Wat als een ochtend werken al teveel is? Je je 24-uur per dag zorgen maakt en maalt over alles en iedereen. Je op goede dagen bang bent dat je weer een terugslag krijgt en je op slechte dagen bang bent, dat je niet weer uit het dal komt. Het enige wat ik op dit moment kan doen is er ?zijn? voor haar, horen hoe het nu gaat en haar laten weten dat ik aan haar denk, dat ik om haar geef. Maar de enige die haar uit het dal kan trekken, is zijzelf. En ik weet dat ze het kan!

Ik heb een hoop opgestoken, maar ben ook blij dat het nu achter de rug is. Ik heb voor dit vak een zes gehaald!

Het gerucht gaat dat onze gemaakte examens bestuursrecht zoek zijn... Als dit waar is, heb niet ik, maar heeft het opleidingsinstituut een groot probleem!

Update: Gelukkig, de examens waren bij de verkeerde docent terechtgekomen. Ze zijn nu doorgestuurd naar onze docent, die de examens komend weekend nakijkt. Pfieuw....