Ik ben van nature vrij onzeker ingesteld. Ik houd van zekerheden en helemaal niet van onzekerheden. Laat mij maar de dingen doen, waarvan ik zeker weet dat ik ze in de vingers heb, dan ben ik op mijn best. Daar voel ik me goed bij. Dat straal ik dan ook uit.
Iets doen wat ik nog nooit heb gedaan, zoals het ontwerpen van nieuw beleid, daar heb ik dus een hekel aan. Ik weet niet of ik het kan. Ik moet me in het diepe storten. Sommige mensen houden juist van zulke uitdagingen, nieuwe dingen. Ik niet echt. Gelukkig weerhoudt het me er niet van om het toch te proberen. Zo sterk is de onzekerheid dus niet. Ik ga er wel voor. Ik leer, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, graag nieuwe dingen en wil me graag ontwikkelen. En vaak blijkt gaandeweg dat de onzekerheid steeds minder wordt. De docent vergeleek deze beleidsmodule met een trektocht. Je weet wat je doel is, maar hoe je er komt is nog een raadsel. Een en al onzekerheid.

Het alcoholmatigingsbeleid dus. Vanmiddag het intakegesprek gehad met onze opdrachtgever, een collega van mijn afdeling. Officieel is het college van b&w natuurlijk opdrachtgever en aan (een deel van) hen moeten we het uiteindelijke plan ook presenteren. We hebben gelijk al een bult aan (papieren) informatie meegekregen. De copier draaide overuren en ik hoef mij komend weekend dus niet te vervelen. Volgende week moeten we dan een aantal interviews plannen met organisaties die het beleid uiteindelijk moeten gaan uitvoeren en andere betrokkenen, om vervolgens een probleemanalyse te formuleren. En dat laatste is geen eenvoudige klus ben ik bang. * Krabt eens flink aan haar hoofd*
Maar deze week ben ik vrijdag vrij en in dat lange weekend blijft dan gelukkig genoeg tijd over voor ontspanning!

Oh ja, had de docent van filosofie gemaild. Hij mag officieel geen cijfers mailen, deed dat dus ook niet, maar antwoordde: "....Ik zou me maar niet teveel zorgen maken."

Dit is 'm geworden. Wel even wat anders als je zo'n 43 cm beeldbuis gewend bent, maar oh, wat kijkt het fijn!

druk2 (bn.)
1 veel werk met zich meebrengend => roerig
2 voortdurend actief => bezet, geoccupeerd, hij weet van voren niet dat hij van achteren leeft, mijn hoofd loopt om
3 vol leven of beweging => bedrijvig
4 (van personen) luidruchtig, onrustig en beweeglijk => rusteloos
5 onrustig, overladen

Dat zal het de komende tijd wel worden. De nieuwe module van de studie is begonnen: Integrale beleidsontwikkeling. Ik ga samen met drie studiegenoten, waarvan twee ook mijn collega?s zijn, het alcoholmatigingsbeleid opzetten binnen mijn gemeente. Iets totaal nieuws voor mij, aangezien ik nog nooit beleid gemaakt heb en de rest al evenmin. En als het daar nu bij bleef, maar tijdens het hele proces moeten we ook een portfolio (logboek) bijhouden met onze ?leerervaringen?. En dat vind ik dan weer jammer. Van dat ge-eamel (da?s Fries voor gezeur) over ?Wat kan ik?, ?wat vind ik moeilijk? en dus ?wat wil ik leren?. Er zal in ieder geval wel aardig wat tijd in gaan zitten. Veel zullen we binnen mijn gemeente uit moeten zoeken en dat moet dan dus weer onder werktijd, maar het reguliere werk is er ook nog. Om nog maar te zwijgen over het huishouden (de halve wereld heeft tegenwoordig een werkster, maar ik doe alles nog ouderwets zelluf), de boodschappen, eten koken, logs bezoeken en dan hier af en toe ook nog eens wat neer pennen. Oh ja en dan heb ik ook nog een sociaal leven??

Die van mij doet het best. Alhoewel, van mij... Hij is niet echt van mij. Ik heb hem in bruikleen van mijn ouders. Zo'n zwart portable bakbeest is het. En hij doet het dus prima, maar ik heb nu wel zin in 'een echte'. Zo'n mooi plat LCD geval. Dat staat mooier en kijkt ook fijner dan dat schermpje waar ik nu naar zit te turen. Ik heb mijn oog al min of meer laten vallen op een 'Flat LCD HD-TV met Crystal Clear III' Dat wordt dus binnenkort de onderhandelingsstrategie?n weer uit de kast halen en hopen dat die verkopers een beetje meewerken!

Een vrij weekend na weken van hard studeren. Daar had ik tijden naaruit gekeken. Lekker omlummelen, niets hoeven. Afbakbroodjes, tijdschriften, dvd?s. Vrijdagavond was gezellig. Zaterdag dan ook enigszins katerig en dan is het zondag. Sta je onder de douche en zijn er plotseling tranen. Omhoog geborreld door een klotenummer van Roxette op mijn radiootje over liefde. Dan is dat hele gevoel van ?fijn een vrij weekend? weg. Als sneeuw voor de zon verdwenen. Het lijkt wel een griepvirus dat je overvalt als je net in een rustigere periode komt. Alleen zijn heeft een hoop voordelen, maar soms is het gewoon waardeloos. Leeg. Al kun je nog zo goed met jezelf overweg en had je je nog zo voorgenomen van je vrije zondag te genieten, als dat alleen-gevoel je overvalt houdt niets of niemand het meer tegen.

Maar drukte ik het voorheen altijd weg, nu heb ik geleerd dat je er soms maar beter even aan toe kunt geven. Laat die tranen maar komen. Ze zorgen ervoor dat ik me daarna weer beter voel.

Gekregen van haar. Daar gaan we dan. (Ik moet toch eens 'nee' leren zeggen):

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
Love Actually
You?ve got mail
Alle dvd?s van Sex and the City (ok, is geen film, maar die tellen samen wel voor twee.


Vier mensen die je ooit wilt ontmoeten:
Ik ben niet zo van de idolen en helden.

Vier liedjes die je nooit meer wilt horen:
Heb je even voor mij ? Frans Bauer
Bryan Adams ? The summer of 69
Paradise by the dashboardlight ? Meatloaf
Alane van Wes, of zoiets

Vier plaatsen waar je nog op vakantie wilt:
New York (door overdosis SATC), Parijs (encore une fois), Dublin (again, dit voorjaar!) en Rome

Vier concerten die indruk maakten:
Anouk, Anouk, Anouk en eh, Anouk. Het is duidelijk: ik bezoek te weinig concerten.

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
Mijn eigen, het Intranet van mijn werk (op werkdagen ), moerstaal.nl (mail) en sites van andere loggers, maar dat verschilt per dag.

Vier dingen die je graag eet.
Hutspot (stampotschotel van Maggi), ovenschotel met banaan, mexicaans, tapas

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
Een zonnig eiland, zie verder vier vragen terug.

Vier loggers die je gaat taggen:
Kelbem, Kaat, Rose en Daphne.

Zo, en dit was echt het laatste lijstje/stokje, whatever, waar ik aan meegewerkt heb. Dan weet u het even.

Boodschappen doen in een middelgrote supermarkt op de zaterdag rond 12.00 uur. Dra-ma. Ik zeg u: Al-leen maar stelletjes en gezinnen!!!! Hij duwt de kar voort, zij grist her en der wat uit de rekken. En ondertussen zit er al een kwartier een kind van twee met een rood aangelopen hoofd hysterisch te krijsen, omdat ze niet in het zitje van de kar wil.
En laat ik daar als onvrijwillige single nou net even g??n zin in hebben. Boodschappen doen als je een kater hebt, is bij nader inzien toch niet zo'n goed idee. Maar gezellig was het wel gisteravond. Je moet er wat voor over hebben....

Hoe het ging vandaag? vraagt u zich natuurlijk af. Heeft al dat duimen zin gehad? Of heeft u voor niets eelt gekweekt.
Voorheen was mijn antwoord op die vraag altijd: ?Mwah, het was erg moeilijk en erg veel. Ik weet het niet hoor. Ik hoop dat ik het gehaald heb, maar ik weet het echt niet. Kantjeboord denk ik.? En vervolgens was ik dan altijd de ?trut? die een acht haalde.
Dus besloot ik gisteren dat ik voortaan gewoon zou zwijgen totdat ik het cijfer wist. Het kan voor mijn gevoel namelijk altijd beter. Ik moet altijd denken aan die vragen die ik niet wist en vergeet vervolgens al de vragen waarop ik wel een mooi antwoord wist te schrijven.
Maar als ik u nu zou vertellen dat ik het niet weet, dan zou ik liegen. Het ging namelijk eigenlijk best wel. Ik was rustig en heb wederom veel in mijn aantekeningen en Kluwer collegebundel gebladerd en 13 kantjes volgeschreven, waarvan zeven voor bestuursrecht en zes voor filosofie. Daar moeten vast wel goede stukken tussen zitten. Misschien is het een verandering in mijn denken en krijg ik gewoon wat meer vertrouwen in mezelf, want het was echt geen ?makkie?. Maar volgens mij heb ik het wel gered. Zodra de resultaten binnen zijn, zal ik ze u niet onthouden!

Als u nou morgen voor me duimt, tussen 10.30 en 13.00 uur en nog een keertje tussen 14.00 en 16.30 uur, dan doe ik in die tijd h???l goed mijn best, deal!?

Ooit leerde ik typen op een electrische typmachine. Zo eentje met zo?n typex-lint. Thuis hadden we nog een exemplaar waarbij je je vingers steeds tussen de toetsen kreeg als je niet goed oplette.
Niet veel later mocht ik mijn typkunsten uitleven op, jawel, een echt toetsenbord. Daar zaten we, op de MEAO, in een computerlokaal, achter een computer met MS DOS, groene letters op een zwarte achtergrond. Met zo?n ?onderwaterscherm?. Jammer dat ze dat eruit hebben gegooid. Was reuze handig.
Op het HBO gebruikte ik voor het eerst een muis. Ook zoiets geks. In het begin kreeg ik het gevoel dat mijn motoriek nog wat te wensen overliet. Dat pijltje ging niet altijd de kant op die ik wilde. Tegenwoordig voel ik me al gehandicapt als er zo?n wieltje ontbreekt.
En dan tenslotte, de eerste keer internet. Er ging een wereld voor me open! Beetje surfen en uitproberen. Maar ook dat leerde snel.
En nu gaan mijn ouders, 63 en 66 jaar, binnenkort zelf de digitale snelweg op. Ze krijgen een nieuwe PC m?t internet. En om hen niet helemaal onvoorbereid het diepe in te gooien, heb ik dit boekje voor ze besteld. Natuurlijk zal ik ze in het begin even opweg moeten helpen, maar ik heb ook de stille hoop dat dit boekje hem weer een aantal helpdesk gesprekken met mij zal besparen. Al vind ik het ook wel weer heel leuk om hem dan weer opweg te helpen!

'Nooit te oud voor e-mailen & internet'

Ik ben alles even zat;
Bepaalde collega's. Ben ik dan ook de enige die door heeft dat er genoeg werk ligt? Dat er behandeltermijnen gelden. Dat mensen graag een bericht terug willen op hun bezwaarschrift? Een teken van leven van de gemeente? Vast niet, maar soms voelt het wel zo. Verantwoordelijkheidsgevoel is goed, maar teveel, dan zit het je alleen maar in de weg.

Het studeren. Even geen artikelen over Hirshi Ali en Wiegel. Even geen tweewegenleer, publiek- en privaatrecht of subsidieplafonds. Ik ga het wel redden. Denk ik. Maar nu heb ik even geen puf meer.

De kou en de donkere dagen. Ik wil lente. De warme zon voelen. De electrische deken en de flanellen pyjama weer de kast in. Lange dagen en vooral veel licht.

Ik ben het even beu. Alles eigenlijk. Even niks. Vanavond lui op de bank doelloos tv kijken. Alleen ik, een pot thee en de afstandbediening. Even deze week uitzingen. Daarna komt het wel weer goed met mij.

Het schijnt dat als u bij mij een reactie achterlaat u gelijk doorgelinkt wordt naar hier!! Weest niet bevreesd. Ik heb dit niet bewust zo ingesteld. Hoe het wel komt dat u als SPAM wordt aangemerkt is mij nog een raadsel. Dat moeten we dus ff uitvogelen. Tot die tijd kunt u dus even niet reageren. Als u denkt de oplossing te weten, schroom dan niet en mail ff naar

. Alvast bedankt voor uw geduld!

Update: Hij doet 't weer, dankzij Bob!

Ik werd een beetje kriegel van dat harde roze.... Dit geeft me toch wat meer rust

Veel mensen wachten ietwat zenuwachtig op de salarisstrook van januari. Ga je erop achteruit door het nieuwe zorgstelsel of niet. Ik werd alleen maar vrolijk toen ik een blik wierp op mijn rabo-rekening. Ik ben ervan overtuigd dat geld je niet gelukkig kan maken. Als ik om wat voor reden dan ook niet goed in m'n vel zit, lost een financieel extraatje dat echt niet zo ??n-twee-drie op. Maar het is wel fijn om te weten dat de financi?le gevolgen van die geweldige plannen van meneer Hoogervorst voor mij meevallen!

Onlangs eindelijk DVD nr. 6 van Sex And The City aangeschaft. Met die fijne 'Paris' afleveringen. Had me voorgenomen af en toe een aflevering te kijken om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten, maar DVD's van SATC zijn net als chocolade, als ik het eenmaal in huis heb liggen, ben ik niet te stoppen. Nog maar twee DVD's te gaan, van de vijf.....

Het alarm ging af bij de V&D. Geen loos alarm. Dit keer rende er voor de verandering w?l iemand de winkel uit! Ik vroeg me wel af wat eigenlijk de functie van een alarm is in zo?n grote winkel als de V&D. De enigen die verstoord omkeken waren de winkelende mensen. Maar iemand van het personeel die de dief in z?n kraag probeerde te vatten, was in geen velden of wegen te bekennen.

En dit is ze dan!

Vandaag was het zo?n twee graden hier buiten. De wind kwam uit het oosten. Erg koud dus. Waterkoud. En op zo?n dag zit je niet te wachten op een stroomstoring die ervoor zorgt dat de verwarming op je werk het niet doet. En net vandaag was er zo?n stroomstoring in een deel van mijn stad. Vanmorgen zaten wij op het werk dan ook met onze jas aan, sjaal om en een plastic bekertje hete koffie/thee in onze handen. Want reken maar dat het er koud was.
Tegen het eind van de ochtend deed de verwarming het weer. Maar de rest van de dag kregen mijn kamergenoot en ik het niet weer warm.

In de pauze een velours ?huispak? gekocht bij H&M. Ik ben nu, dankzij mijn nieuwe pak, gelukkig weer een beetje opgewarmd. Ik liep ?s avonds vaak in pyjamabroek rond en zeg nou zelf, zo?n huispak staat toch net wat minder plomp dan zo?n flanellen geval!

Ik had me ervoor aangemeld. Het was gratis en als het gratis is??
De lancering van de nieuwe Les Mills-lessen vindt vandaag plaats in mijn sportschool en ik zou gaan bodysteppen. Een extra gratis les, altijd leuk. Dat dacht ik tenminste. Maar toen ik vannochtend wakker werd was ?de zin? ver te zoeken. En dus heb ik gespijbeld. Alweer. Drie maanden geleden, bij de vorige lancering, ging het precies zo. Ik ben fijn thuisgebleven. Woensdag zien ze me wel weer, maar nu even niet. Moeten ze zulke happenings maar niet op zondag organiseren .

Buiten is het zulk grijs, saai weer, dat je het liefst de hele dag in bed zou willen liggen. Alsmaar slapen. Maar dat geldt niet voor mij. Ik had me voorgenomen weer eens in de boeken te duiken. 20 januari a.s. weer twee examens en die datum komt snel dichterbij.
Vandaag probeer ik - probeer inderdaad ? me dan ook te verdiepen in de filosofie?n van Hobbes, Locke, Rousseau, Kant, Bentham, Mill en meer van die wijsgeren. Vond ik het vak eerst nog interessant, de vaagheid ervan begint me nu toch wel erg tegen te staan. Zo grijs als het buiten is, zo grijs is ook dit vak voor mij. Totaal geen zin dus, maar met een mok thee en de ?kerst?chocolade die nog in de kast ligt, binnen handbereik, moet het toch te doen zijn.

Kim van Kooten over liefde in de "JAN" van jan/feb '06:

"Soms lukt het. Vaak net niet."

Gebroken nachten waarin je om het uur wakker wordt. Geen lange stukken meer kunnen lopen. Al zeven dagen over tijd zijn. Nee, het valt niet mee om hoogzwanger te zijn. En het is helemaal zwaar als er nog een kleintje van anderhalf in huis rondloopt die aandacht vraagt.
Vriendin J. en haar vriend verwachten elk moment hun tweede kindje. Was de eerste twee dagen te vroeg, deze kleine laat duidelijk nog even op zich wachten. En ook al weet ik al wat het worden gaat, het blijft spannend. Bij elk telefoontje of sms- je denk ik: ?Zou het zover zijn??

Ik heb een nieuwe tv-serie ontdekt, Grey's Anatomy. Co-assistenten die in hun eerste week al een 48-urige dienst draaien, gelijk een blindedarmoperatie geheel zelfstandig uitvoeren en begeleiders (lees: artsen) die dutjes doen op lege ziekenhuisbedden in de gang. Ik zie dit allemaal nog niet gebeuren in een doorsnee ziekenhuis hier in Nederland. Nee, echt geloofwaardig is het allemaal niet, maar wel uitermate vermakelijk.

Sommige dingen weet je diep van binnen wel, maar wil je eigenlijk liever niet weten. Verwachtingen die ik zelf steeds opnieuw schiep en valse hoop die ik daardoor steeds weer keeg, verdrongen in dit koppie keer op keer de waarheid.
Gisteravond een telefoongesprek gehad dat weer duidelijkheid gaf en mij ook een beetje verdrietig maakte. Maar die duidelijkheid gaf me ook weer de rust die ik nodig had.
Vandaag ging het best aardig, maar af en toe 'was ik er even niet'. Dan zat ik voor me uit te staren en waren mijn gedachten heel ergens anders dan bij m'n werk. Wat gebeurd is, is gebeurd en ik houd er fijne herinneringen aan over. Dat probeer ik voor ogen te houden. Maar zoals het ging, kan het niet meer. Ik moet afstand nemen. Vanavond kruip ik vroeg onder de wol. Op naar woensdag, een dag waarop ik me ongetwijfeld weer een stuk beter zal voelen dan vandaag.

We beginnen het nieuwe jaar rustig:
Vandaag gewerkt. Dinsdag werken. Woensdag vrij. Donderdag werken. Vrijdag vrij.

Eigenlijk heb ik stiekem een hekel aan oud & nieuw. Dat verplicht gezellig bij elkaar zitten en dan tegen twaalven dat zenuwachtige gedoe met die klok in beeld. Het liefst sla ik het hele gedoe over en begin ik het nieuwe jaar als iedereen er al lang en breed niet meer aan denkt. Misschien moet ik me volgend jaar maar bij de Chinezen voegen, ergens begin februari. Maar we hebben het allemaal weer overleefd, zonder vuurwerkrampen in de straat, hoogstens wat geknal en een enkele sierpijl. En 2006 ben ik ?rustig aan? begonnen. Ik heb zelfs geen kater(!), dat wil zeggen geen hoofdpijn, mijn maag protesteert wel enigszins. Terwijl ik me toch al om half vier gistermiddag in een veel te drukke, maar oh zo gezellige kroeg bevond en ik 12 uren later, elders nog met een glas Canei in m?n handen zat.

Zometeen eerst maar even langs mijn ouders. Daar ontkom ik vast niet aan een zelfgemaakte appelbol en na het eten weer huiswaarts, want ook al heb ik geen last van dennennaalden overal (of is het inmiddels weer dennenaalden?), die boom moet toch echt voor morgen ?de deur uit?.