In Drachten stapten ze in, de vier vrouwen, waarvan er twee achter ons zouden komen zitten en twee aan de andere kant van het gangpad. Ze kletsten alsof ze elkaar tien jaar niet gezien hadden. Met name een van de vrouwen achter ons had het erg druk. Ze sprak Fries. Ze was een echte Diepfries, zoals we die hier wel noemen. Ze vertelde zeer luidruchtig het ene na het andere verhaal over ?s Geertsje, ?s Neeltsje, ?s Wieger en sjonge ien tsjerke. Bijna kregen we het gevoel dat dit haar eerste uitje buiten ?t doarp was.

We waren nog geen tien minuten onderweg of E. zei heel zacht tegen mij: ?Moet je nu kijken, ze zijn aan de koffie.? Ik draaide m?n hoofd opzij en zag campingbekers, een thermosfles, een flesje koffiemelk en broodjes. Alles werd netjes uitgestald op het klaptafeltje. ?Mast do nog wat molke ha?? (excuses voor eventuele spelfouten, mijn Fries is niet zo denderend). Deze dames gingen uitgebreid koffie drinken in de bus! Op een manier die je vast wel kent van de schoolreisjes van vroeger: We hebben lekkers meegekregen van mama en alles moet op voordat we op de bestemming aangekomen zijn.

Ze waren alleen vergeten dat een buschauffeur ook nog wel eens een bocht moet nemen met zijn bus. En ja hoor, in de bocht ging de hele bende omver. Bekertjes op de grond, koffie op hun schoot in plaats van in de thermoskan! E. en ik gniffelden zacht.
??n spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?? zei E.
?Ik heb geleerd dat uitgebreid picknicken tijdens een busrit levensgevaarlijk kan zijn!?