?Ik heb alleen maar tientje in mijn beurs.? Hoopvol kijken ze me aan. Mijn neefje en nichtje. Morgen gaan ze op vakantie; twee weken met hun papa en mama in de auto, naar Frankrijk. Op de valreep laten ze me nog hun rapport zien. En zoals dat hoort bij rapporten showen, haal ik mijn portemonnaie uit mijn tas, op zoek naar een beloning.
Er zit een tientje in. ??n tientje, maak ik ze wijs. ?Dan moet het maar door de midden.? zeg ik bloedserieus. ?Ja,? zegt mijn zus ?dan moeten jullie het maar delen.?
?Kijk het wil best scheuren hoor,? zeg ik, terwijl ik een klein scheurtje in het midden van het rode papiertje maak. Mijn nichtje kijkt me met grote ogen aan en giechelt. Ze gaat dat tientje toch niet echt doormidden scheuren, zie je haar denken. ?Doe ik bij de Super de Boer ook weleens hoor?, zeg ik zonder blikken of blozen. ?Als iets bijvoorbeeld vijf euro kost en ze vragen of ik het niet kleiner heb, dan scheur ik het briefje gewoon in twee. Krijgen ze het mooi gepast.? Met een schuin oog kijkt ze naar haar moeder. Vol vertwijfeling. Op zoek naar de bevestiging dat dit toch echt niet waar kan zijn. Maar mijn zus doet vrolijk mee.
?Ja, je moet het natuurlijk wel netjes scheuren. Het moet niet scheef gaan. Kijk, gewoon zo.? Ik vouw het briefje netjes dubbel en met mijn nagels maak ik er een scherpe vouw in. ?Nee, doe je dat echt?? vraagt ze. Ik hoor de verbazing in haar stem. Ik leg het briefje open op de leuning van de stoel en wil het kapot scheuren. ?Op deze manier gaat het heel netjes en recht.???.
Net op tijd begint mijn zus te lachen. Ik kijk nog eens in mijn portemonnaie en tover er nog een tientje uit. ?Kijk, voor jullie allebei ??n.? Voor de vakantie. Opgelucht en trots stopt ze het briefje van tien in het plastic hoesje bij het rapport en rent weg.