Soms kan ik iemand zomaar voorbij lopen, blijkt achteraf. Zonder boze opzet. Ik was kennelijk in gedachten.

Genegeerd worden is niet leuk. Ik ken ook zo’n ‘collega’. Ik groet meestal uiterst vriendelijk en in een hele goede bui vraag ik doodleuk of alles goed is. Rode wangen van de ander zijn best grappig.

Ach ja. Als iemand je niet wilt zien, is dat vaak zo opzichtig. Terwijl een simpel ‘hoi’ weinig moeite kost, en minder genant is :)

Oh ja, negeren is erger dan vervelende dingen in je gezicht zeggen.

Leerlingen kunnen dat ook heeeeeeel goed: net doen of ze je niet zien als ze met vriendjes/vriendinnetjes ergens in de stad zijn. Ik ben dan wel zo’n etterbuil dat ik ze dan juist aanspreek.
Zelf vind ik het negeren echt ??n van de meest vreselijke dingen die mensen kunnen doen. Zeg dan gewoon wat je dwars zit i.p.v. zo erom te draaien.

Ik ben soms ook zo in gedachten, dat ik mensen niet zie of hoor. Achteraf heb ik wel eens gehoord dat ik daarom arrogant ben. Maar ik loop dan meestal aan andere dingen te denken.

@Pike: ik heb juist het omgekeerde. Mijn lln zien mij altijd.

Ik heb juist vaak het omgekeerde. Dat ik heel enthousiast zwaai naar mensen die ik bij het dichterbij komen toch niet blijk te kennen.

“Sociale lepra” noemen ze dat. En dan is het de sport om ze op grote afstand hard goeiendag te zeggen. Dan moeten ze wel als iedereen luistert!!

Soms is het opzet, soms niet. In het eerste geval is het inderdaad een gebrek aan sociale vaardigheden.

Ik vraag me wel eens af waarom sommige mensen met opzet niet groeten. Het is in ieder geval lang niet altijd persoonlijk bedoeld. (Daar kom je achter als bijv. op je werk je collega ook niet gegroet wordt door een bepaald persoon).

Ik groet volgens mij eigenlijk altijd wel iedereen die ik tegenkom. Er is ??n maar: als ik bij de bushalte sta en er iemand aan komt waar ik niet de hele weg naast wil zitten (gewoon omdat ik moe ben en geen zin heb om te praten), dan doe ik vaak net of ik druk aan het lezen ben of doe als ik zit m’n ogen even dicht zodat het lijkt of ik heel moe ben. Werkt prima.

PS Mo: wie was het, ken ik hem/haar ?! (je mag me priv? mailen hoor als je de naam niet op je log wilt zetten, hahaha)

Waar ik me aan stoor is dat als mensen iets stoms doen en ze willen het zelf niet zien/erkennen, dat ze er dan een lomp grapje van maken. Grrrr!

Eigenlijk moet je dan heel overdreven ‘hallo’ gaan roepen. Dan voelt diegene zich veel k*tter dan als je met gelijke munt terugbetaalt.

Het enige is wel dat ik op een gegeven moment een bril/lenzen nodig had en dat niet wist. Totdat ik opeens van allerlei kanten hoorde dat ik zo arrogant was geworden omdat ik niet meer groette…. dat kan dus ook.

Ach, ik doe het ook wel eens als ik doodmoe in de AH zo snel mogelijk mijn boodschappen bij elkaar graai..

En ik heb er altijd last van met mensen in de categorie: ik ken ze net wel/net niet. Kennen ze mij wel? Dan groet ik niet, is zo lullig als ze me toch ‘net niet’ kenden.

Heb er soms ook wel eens last van, maar vaak zie ik de mensen niet, omdat ik zelf zo in gedachten ben, maar veel mensen kennen me goed genoeg. Mo, ken ik die persoon die je tegenkwam????? Als mensen mij niet willen groeten of willen zien, dan weet ik in ieder geval dat ik geen tijd meer aan ze hoef te besteden…….

Interessant gegeven inderdaad.
En wat CeeBee zegt: dat zijn de mensen waar ik zelf klungelig bij ga doen ook en niet weet of ik hou ‘moet’ zeggen en dan duik ik soms onhandig weg..

Dat viel me op toen ik in Limburg kwam wonen. Hier wordt dat niet geaccepteerd. Heerlijk, ik ben een zwaaier en iedereen zegt hiet iets terug!

Ik heb er ook vaak last van.
Op straat ben ik nooit op zoek naar bekenden. Dus als ze mij tegenkomen, moeten ze mij echt aanschieten of roepen, anders zie ik ze niet.