Na een kort telefoontje met een meisje dat stage loopt bij de secretaresse van een leidinggevende hier binnen het stadskantoor, liep ik naar de betreffende afdeling om een ondertekend verweerschrift op te halen. "Heb jij niet lesgegeven in Frans op het Comenius?" zei het meisje. Ik keek haar met een verbaasde blik aan, maar herkende haar niet. "Ik heb bij jou in de klas gezeten. Ja, ik was toen wel erg vervelend altijd hoor." "Hoe heet je dan en welke klas was het?" "Ik ben X. Het was de mavo/havo-klas. Ik ging wel met Y en Z om." Nu ging er een lichtje branden. Jeminee, wat was zij veranderd! Haar blonde paardestaart had plaatsgemaakt voor een donker krullend kapsel. De spijkerbroek was vervangen door een hippe bruine rok, en dito shirtje met bijpassende ketting. De 13 jarige puber van toen was nu een volwassen vrouw.
Ze had als onderwijsassistent op een basisschool gewerkt, maar dat bleek toch niet haar ding te zijn. Ze begreep dan ook goed dat 'het-politie-agentje-spelen' me tegen was gaan staan en uiteindelijk de voornaamste reden was geweest dat ik ermee stopte.
Met een glimlach op m'n gezicht liep ik later weer verder. Op zo'n moment dringt het weer eens tot je door dat de tijd voorbij vliegt. Of zoals ze in het Fries zeggen "De tiid h?ld gjin skoft."
Oud-leerling
zestien reacties
Dat ze jou nog herkende: jij bent dus nog altijd die jonge frisse lerares van toen !
Wat leuk zeg. kom je vaker mensen tegen van toen?
Heerlijk, dat soort ontmoetingen.
Mooi!
@Kaat: Heel af en toe. Een paar jaar geleden liep ik in de Expo-winkel toen er ineens iemand tegen me zei: H? mevrouw .. (achternaam)! Hoe is het met u?! Ik schaamde me dood. Ben je 25, zeggen ze mevrouw tegen je. Ik zei haar maar gauw dat ze je en jij moest zeggen. 
Van in het onderwijs werken blijf je je redelijk jong voelen. Van in het onderwijs gewerkt hebben ga je je oud voelen. Herkenbaar verhaal. Ik kan er over meepraten. Mijn eerste kleuters zitten inmiddels op de universiteit vermoed ik….
Blijkbaar hebben jullie beiden een indruk op elkaar achtergelaten toendertijd, aangezien jullie elkaar nog herkenden! Altijd leuk!
Een van je ou-leerlingen tegenkomen met haar kind… Dan voel je je oud!
Leuk is dat dat je op een gegeven moment oud-leerlingen gaat tegenkomen. Ik voel me dan alleen altijd ineens oud worden. Blijkt dat ze al een rijbewijs hebben, getrouwd zijn, kinderen hebben e.d. (een aantal dan h?). En soms kom je ze inderdaad op de meest onverwachte plekken tegen. Gisteren kwam ik in het ziekenhuis bij de reumatoloog een oud-leerling tegen die daar achter de balie werkte en die uitermate verbaasd was mij daar tegen te komen.
Ontdekte gisteren dat een bekende van vroeger net 45 is geworden!
En ik kan me nog herinnerde dat ik verhalen hoorde over hoe hij als twintiger aan de weg moest timmeren.
Dan gaat de tijd hard, ja.
mmmm, mag jij haar ook beroordelen op haar stage (ze was toch zo vervelend??)?? – nee hoor geintje. Ben blij dat ik die “kleuters” niet meer tegen kom, je bent echt een agente zoals je al zei en ik heb geen leuke herinneringen aan mijn lerares-tijd. Wel leuk dat ze je nog herkende en dat ze zo is veranderd, en ook dat ze nu weet dat ze zich toch niet zo netjes heeft gedragen – wel “lef” om dat toe te geven………..
Trip through Memorylane, atijd dierbaar.
Ik bedacht me onlangs dat enkele van van teamgenotes van volleybal van dezelfe leeftijd zijn als die mijn oud-leerlingen nu moeten hebben. Sommigen zijn zelfs nog jonger. Raar idee …
Heb ik nog niet meegemaakt. Zal ongetwijfeld nog wel komen.
Of dat leuk is zal ik dan ervaren.
Ik ging me oud voelen toen ik ontdekte dat ik mijn oudste en nog steeds beste vriend al 28 jaar kende
Het gaat gewoon allemaal te snel…