De omvang van de liefde die je voor je ouders kunt voelen, merk je pas goed als ??n van hen iets mankeert. Bij mij was het mijn moeder, die liep te sukkelen met een zere voet. Ik had zo ontzettend met haar te doen, wetende dat ze graag einden wandelt met mijn pa. En de lente al met rasse schreden dichterbij kwam. Een cursus Nordic Walking moesten ze al noodgedwongen afzeggen. Drie weken voor niets in het gips, een maand lang medicijnen slikken die wel symptomen wegnamen, maar uiteindelijk niet de kwaal. Oefeningen van de Mensendieck-therapeute, terwijl deze mevrouw al wist dat ze waarschijnlijk niet zouden helpen.
En nu heeft diezelfde Mensendieck-therapeute aan de orthopeed duidelijk moeten maken dat het om een doorgezakte voorvoet ging. Heeft meneer de orthopeed daar nu zo hard voor gestudeerd?
Maar goed, nu heeft ze steunzolen. Nog maar net, maar ze merkt gelijk al verschil. En ik ben zo ontzettend blij voor haar! Als was ik zelf degene met de voetproblemen.
De liefde voor je ouders
zestien reacties
Zelfde verhaal met mijn vader, toen hij met een hernia zat.. euh, LAG dus.. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, toen hij daar lag te creperen van de pijn… En wat een feest toen hij ineens (na m??nden thuisgelegen te hebben) in een ziekenhuis in Belgi? (!!) WEL geopereerd mocht worden, en hij toen lopend het ziekenhuis verliet….
Wat betreft die liefde: ik moet daar altijd aan denken bij “Thuis” van Guus Meeuwis. Ik heb afgelopen week gemerkt dat je het ook heel erg kan hebben bij goede vrienden. Hoeveel spanning het op kan leveren als daar iets mis gaat. Had ik nooit verwacht.
Het mooie is dat die liefde blijft. Ook als ze er niet meer zijn. Het is onvoorwaardelijk…
Na de enorme dip van mijn moeder van afgelopen jaar en de dingen die daar nu nog steeds bij komen kijken, weet ik wat je bedoelt.
@Nerd: Sterkte daarmee.
Maar het veranderd als ??n van je ouders er niet meer is en de andere begint te dementeren. Dan ga je zelf de rol van ouder overnemen. Dat voelt heel vreemd en toch ook vertrouwd!
@Petra: pfieuw, lijkt me zwaar. Mijn ouders zijn gelukkig kerngezond verder!
Ja, begrijp dat goed. Vroeger dacht ik altijd dat m’n ouders er altijd zouden zijn, maar die droom is in duigen gevallen. Zie m’n ouders maar een paar keer per jaar en als er iets is dan is dat best wel moeilijk, omdat ik niet zo even naar huis kan vliegen (kan wel als het echt nodig is)………..gelukkig ben ik in een positie dat ik weet dat ze er voor me zijn en zij voor mij.
Ik besef me de laatste jaren (met ouder worden) dat het fenomeen ‘ouders’ geen oneindigheid is. En dan wil je wel vaker contacten e.d
@Sandra D: Ja, dat lijkt me echt lastig, die afstand. Gelukkig hoef je niet eerst 10 uren te vliegen….
@karin: Hoe ouder je wordt hoe meer je dat beseft. Ik schaam me er ook helemaal niet voor dat ik er minstens 3 keer per week langsga (Al was het maar even je hoofd om de hoek van de deur). Ze wonen dichtbij, gelukkig.
Ik begrijp ook precies wat je bedoelt. Je wilt helpen, maar je kunt niets doen. Dat had ik ook, toen mijn vader een aantal jaar geleden thuis zat met een burn-out. En helaas wonen mijn ouders niet om de hoek, maar 80 kilometer verderop.
Het is een prachtige vorm van liefde. Onvoorwaardelijke liefde. Omdat het al genoeg is dat je er bent. Je mag er zijn voor elkaar. Onvervangbaar zoiets. Dus als er iets met hen gebeurt, dan gaat je dat enorm aan het hart. Which reminds me: deze maand is het alweer 4 jaar geleden dat m’n pa een hartinfarct kreeg. Gelukkig zitten er ook positieve kanten aan zo’n verhaal: hij geniet momenteel op en top van alles wat het leven te bieden heeft !
Ik denk dat die gevoelens niet meer dan logisch zijn!
Heb het zelf ook wel met mijn opa en oma…
Soms neem je de goede, onvervangbare dingen te gauw voor lief. Totdat ze er niet meer zijn…
Ik heb hetzelfde als jij nu. Mijn vader heeft een ski-ongeluk gehad en heeft doorgescheurde kruisbanden. Het gaat helemaal niet goed. Opeens bel ik ze elke dag.