Op Voorraad III, Jaren ver van hier
De veiligheidsriemen kunnen los. Die heb je namelijk bijna wel nodig als je op rij acht op het balkon zit. En de verrekijker kan de kast weer in. De mensen naast ons die foto?s maakten kunnen ze wel weer wissen van hun digi-camera. Tenzij ze hun vrienden enthousiast willen vertellen dat het zwarte stipje links op de foto Paul is...
Dit klinkt allemaal vrij negatief, maar het was een optreden van Acda en De Munnik zoals het hoort te zijn: veel goede nummers en korte melige gesprekken met het publiek tussendoor. Al konden M. en ik na afloop wel concluderen dat je als je in een depressieve bui bent en de tranen niet willen komen, je gewoon een CD van deze twee op moet zetten. Geheid dat je dan de rest van de middag zit te snotteren. Doe mij hun vrolijke kant maar en ok, af en toe, heel af en toe een nummer als ?Lopen tot de zon komt?, want ook dat blijft een juweeltje.
Zo, en nu stop ik eerst deze CD weer eens in de stereo. Nee, niks geen aai-pod, gewoon een ouderwets ceedeetje!
Ik vind hun deprinummers juist geweldig. Huilen is gezond en net als bijvoorbeeld Pink Floyd zorgen ze er voor dat ik in een “zie je wel. Bij mij is het nog niet zo erg” mood terecht kom. En muzikaal zijn het stuk voor stuk juweeltjes he?