Vandaag is mijn vader jarig. Mijn papa is vandaag 66 jaar geworden. Best al een aardige leeftijd vind ik. Als je in de krant bij de overlijdensadvertenties kijkt, zie je toch regelmatig mensen voorbij komen die jonger zijn. En heel af en toe, als ik in een depri-stemming ben, me alleen voel, dan word ik wel een beetje bang. Bang om hem en mijn moeder te verliezen. Dan bekruipt mij zo'n gevoel van "hoe moet ik in hemelsnaam zonder die twee verder leven!" Ik heb een goede band met mijn ouders en wil ze voor geen goud missen.
Mijn vader is een kei van een vent. Hartstikke lief, humoristisch en zorgzaam. Dat zorgzame sloeg vroeger naar mij toe nog wel eens door naar beschermend.
Ik was in ons gezin de eerste die echt op stap ging, naar de discotheek. Mijn zus had al vanaf haar 15e een relatie met mijn zwager en zag maar af en toe een kroeg van binnen. Ik woonde vrij dicht bij de discotheek, zo'n vijf minuten fietsen, maar mijn vader stond er op me te brengen en op te halen. Om half 12 bracht hij me weg en tegen half drie 's nachts ging zijn wekker, stond hij weer op en reed, gekleed in zijn pyjama en pantoffels in de auto weer naar de stad om mij op te halen. De discotheek was aan een weg, die gescheiden werd door een gracht. Mijn vader parkeerde zijn auto dan altijd aan de andere kant van de gracht, op veilige afstand. Ze mochten natuurlijk vooral niet zien dat ik opgehaald werd!
Een aantal jaren later, ik was 21, besloot ik de nacht, na het stappen, voor het eerst niet thuis door te brengen, maar bij mijn toenmalige vriendje A. Bij hem thuis aangekomen belde ik mijn ouders om hen te laten weten waar ik was. Met andere woorden, jullie hoeven nergens overin te zitten. (Achteraf gezien veel te braaf gedrag, maar ok). Het enige wat mijn moeder door de telefoon zei was: "IK denk niet dat je vader dit zo leuk gaat vinden." De rest van de nacht was fijn, maar de volgende morgen zat ik bevend als een rietje bij A. achterop de fiets, die mij naar huis bracht. Ik besloot echter me niet uit het veld te laten slaan en eenmaal thuisgekomen vertelde ik mijn vader hoe ik erover dacht. Dat ik nu 21 jaar was en geen puber van 12. "Je kent me goed genoeg om te weten dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop en niet met jan en alleman het bed in duik." Nadat ik uitgesproken was kon hij alleen maar ja knikken en toegeven dat ik gelijk had, dat het tijd werd om mij los te laten.
Nee, het was niet altijd gemakkelijk zo'n beschermende vader te hebben en nu nog moet ik hem soms tegenhouden. Hij helpt mij graag met allerlei klusjes in en om 't huis en als ik hem vertel dat ik het komende weekend de auto even wil lenen om mijn gerepareerde dvd-speler bij de Mediamarkt af te halen, antwoordt hij gelijk dat hij hem wel even voor me ophalen wil. (Hij heeft alle tijd als gepensioneerde.) Dan hoef ik niet met de auto naar dat drukke parkeerterrein bij de winkel. "Nee pa, ik wil nu ook wel eens iets zelf doen. Je hoeft niet alles voor me te doen."
Het is een geweldige pa, maar af en toe.....!!
Mijn pa
vijftien reacties
Dan ben ik toch een heel stuk ouder. Ik moest al om elf uur thuis zijn en zelfs als mijn vriendje mij thuis zou brengen was dat niet goed genoeg (we waren 16!). Het heeft mij min of meer het huis uitgejaagd op mijn 17e.
Ook nu ik zelf een zoon van 15 heb en ook wel eens thuis zit te wachten tot hij thuis komt nog steeds van mening dat ik destijds echt te strak werd gehouden. Maar mijn vader is 73 en hoewel wij helemaal niet zo’n geweldige band hebben (heb ik ook niet met mijn moeder) kan ik ze ook nog niet missen.
Die beschermende papa’s zijn toch de beste hoor!
Ja, de besten, maar ook de ergsten…
Geweldig hoor zo’n pa!
Beetje laat, maar beter dan nooit: gefeliciteerd met jouw paps’ verjaardag!!
66 is een fraaie leeftijd, en dat hij minstens twintig jaar extra levensvreugde mag kennen. Want inderdaad, gezondheid en een langdurig aards bestaan is niet iedereen gegund. Helaas.
Ach daar zijn papas and mammas voor. Heb zelf wel veel vrijheid gehad en mocht m’n eigen keuzes maken, maar m’n ouders hadden wel altijd hun mening en die maakten ze ook kenbaar naar mij toe, maar moest zelf een beslissing nemen, vallen en opstaan! Ben vaak gevallen en m’n ouders hadden het vaak bij het goede eind grrrrr.
Soms maak ik me ook wel eens zorgen, zo van hoop niet dat het de laatste keer is dat ik ze zie of zij mij (vooral nu ik in het buitenland woon!) Maar goed, probeer altijd elke minuut mee te pikken en te genieten, van iedereen die me dierbaar is……….meer kun je niet doen!!
Mijn ouders wilden dat ik altijd even belde als ik niet thuis kwam. Dan was het goed. Maar ik ben dan ook en slurfje en die moegen meer he? Grappige lay out. Waar ken ik die van :D
vooral die sloffen en pyjama zijn herkenbaar. mijn vader zette de wekker niet, ik mocht bellen. en dan stond ie een kwartier later klaar. Om de hoek, uit het zicht.
ik moet hem toch eens laten weten wat voor lieverd het is.
Wauw geweldig zo’n vader, wij dochters zullen toch altijd papa’s kleine meisjes blijven.
E. heeft onlangs gezegd dat als M. groot is en uit wil gaan, hij ook midden in de nacht haar wil ophalen uit de stad, ongeacht het tijdstip.
@Penguin: idd, slurfjes mogen meer. Dat is mij door mijn pa ook letterlijk verteld toen ik zei dat ik het niet eerlijk vond dat zij dingen eerder mochten dan ik.
@Penguin: oh sorry, met “zij” bedoel ik m’n jongere broertjes.
Herken veel in hoe jouw vader is. Ook mijn vader was & is zo beschermend, inmiddels weet ik dat het zoeken is en blijft tussen dat koesteren en iets voor mezelf houden!
Niet bang zijn. Gewoon genieten van deze momenten. Jouw paps wordt vast 180!
@Maaike: Dat hoop ik ook maar! Hijzelf zegt altijd dat hij 114 wordt. 
Wat een lieve papa ! Dat deden mijn ouders niet, maar echt lekker slapen deden ze geloof ik niet voordat ik goed en wel weer thuis was. Altijd als ik net in bed lag, ging m’n moeder naar de wc. Je kan mij nog meer vertellen … die lag gewoon op me te wachten ! Als puber zit je daar niet altijd op te wachten, maar nu ik mama ben begrijp ik het maar al te goed. Maar ja, je kunt je kind niet eeuwig klein houden h? …!