Een van de collega/vriendinnen van het werk gaat volgende week verhuizen. Ze had ons een tijdje geleden al eens gevraagd of we te zijner tijd wilden helpen met schoonmaken. Geen probleem. Dus al snel was er een datum geprikt en vanmiddag na werktijd togen wij met z?n vieren naar haar huis toe. Wat een geweldig sfeervol en groot pand zeg! Groot genoeg om er Afkes tiental in op te laten groeien. Zelf is ze op dit moment zwanger van de tweede, dus dat gaat de goede kant op.

Na een rondleiding door het hele huis was het tijd voor de schoonmaak. Maar waar is nou dat schoonmaakmiddel gebleven? Na een kleine speurtocht kwamen we erachter dat het in de woonkamer op de haard stond. Maar daar was de houten vloer net in de lak gezet. De Ajax konden we dus wel vergeten. We besloten het maar met Palmolive shampoo op te lossen. Dat wast je haren lekker schoon, dus een paar kasten ermee schoon boenen moet dan ook wel lukken.

Na een uurtje schrobben waren we al een heel eind en was het tijd voor chinees! Met z?n allen zaten we op de grond in de lege slaapkamer te smikkelen van de babipangang, want je krijgt toch best aardige honger als je na een volledige werkdag direct nog eens aan de schoonmaak gaat! Na dit feestmaal hadden we dan ook totaal geen puf meer om nog verder te boenen en hebben we het maar voor gezien gehouden. Morgen is er weer een dag?

Van Norton Internet Security krijg ik altijd meldingen of ik bepaald verkeer al dan niet wil toestaan. Deze meid was een nieuwe versie van Messenger aan het installeren en klikte bij weer een melding van NIS per ongeluk op ?Altijd blokkeren?. En toen had ik een probleem. Ik kon mij niet meer aanmelden bij Messenger. Werd stelselmatig geweigerd. Shit. Hoe ga ik dit nu weer oplossen. Ik probeerde messenger opnieuw te installeren in de hoop de melding weer te krijgen zodat ik kon kiezen voor ?Altijd toestaan?, maar helaas, zonder succes. Na enig zoeken in NIS had ik het gelukkig gevonden en kon ik de instellingen van de Firewall aanpassen. Pfieuw, was ik even opgelucht. En ook wel een beetje trots op mezelf dat ik het zonder hulp van computer-experts had uitgevogeld! Al doende leert men?.

Vandaag is mijn vader jarig. Mijn papa is vandaag 66 jaar geworden. Best al een aardige leeftijd vind ik. Als je in de krant bij de overlijdensadvertenties kijkt, zie je toch regelmatig mensen voorbij komen die jonger zijn. En heel af en toe, als ik in een depri-stemming ben, me alleen voel, dan word ik wel een beetje bang. Bang om hem en mijn moeder te verliezen. Dan bekruipt mij zo'n gevoel van "hoe moet ik in hemelsnaam zonder die twee verder leven!" Ik heb een goede band met mijn ouders en wil ze voor geen goud missen.

Mijn vader is een kei van een vent. Hartstikke lief, humoristisch en zorgzaam. Dat zorgzame sloeg vroeger naar mij toe nog wel eens door naar beschermend.

Ik was in ons gezin de eerste die echt op stap ging, naar de discotheek. Mijn zus had al vanaf haar 15e een relatie met mijn zwager en zag maar af en toe een kroeg van binnen. Ik woonde vrij dicht bij de discotheek, zo'n vijf minuten fietsen, maar mijn vader stond er op me te brengen en op te halen. Om half 12 bracht hij me weg en tegen half drie 's nachts ging zijn wekker, stond hij weer op en reed, gekleed in zijn pyjama en pantoffels in de auto weer naar de stad om mij op te halen. De discotheek was aan een weg, die gescheiden werd door een gracht. Mijn vader parkeerde zijn auto dan altijd aan de andere kant van de gracht, op veilige afstand. Ze mochten natuurlijk vooral niet zien dat ik opgehaald werd!

Een aantal jaren later, ik was 21, besloot ik de nacht, na het stappen, voor het eerst niet thuis door te brengen, maar bij mijn toenmalige vriendje A. Bij hem thuis aangekomen belde ik mijn ouders om hen te laten weten waar ik was. Met andere woorden, jullie hoeven nergens overin te zitten. (Achteraf gezien veel te braaf gedrag, maar ok). Het enige wat mijn moeder door de telefoon zei was: "IK denk niet dat je vader dit zo leuk gaat vinden." De rest van de nacht was fijn, maar de volgende morgen zat ik bevend als een rietje bij A. achterop de fiets, die mij naar huis bracht. Ik besloot echter me niet uit het veld te laten slaan en eenmaal thuisgekomen vertelde ik mijn vader hoe ik erover dacht. Dat ik nu 21 jaar was en geen puber van 12. "Je kent me goed genoeg om te weten dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop en niet met jan en alleman het bed in duik." Nadat ik uitgesproken was kon hij alleen maar ja knikken en toegeven dat ik gelijk had, dat het tijd werd om mij los te laten.

Nee, het was niet altijd gemakkelijk zo'n beschermende vader te hebben en nu nog moet ik hem soms tegenhouden. Hij helpt mij graag met allerlei klusjes in en om 't huis en als ik hem vertel dat ik het komende weekend de auto even wil lenen om mijn gerepareerde dvd-speler bij de Mediamarkt af te halen, antwoordt hij gelijk dat hij hem wel even voor me ophalen wil. (Hij heeft alle tijd als gepensioneerde.) Dan hoef ik niet met de auto naar dat drukke parkeerterrein bij de winkel. "Nee pa, ik wil nu ook wel eens iets zelf doen. Je hoeft niet alles voor me te doen."
Het is een geweldige pa, maar af en toe.....!!

Vreemd eigenlijk, het scheelt maar ??n uurtje, maar die negen in plaats van acht uur werken per dag hakken er toch aardig in.
's Ochtends sta ik om 6.15 uur op en stap ik om 07.15 uur op de fiets richting mijn werk. En om 17.00 uur houd ik het voor gezien en ga ik weer huiswaarts. Krant lezen, eten en daarna probeer ik nog een uurtje aan de studie te besteden, maar de concentratie is dan vaak ver te zoeken.
Ik probeer nu zo rond 22.30 uur in bed te liggen, maar voor ik het goed en wel doorheb is het alweer 23.00/23.30 uur. Waarom heeft een dag toch niet meer dan 24 uur.....?

Uit de plaatselijke courant:

"De Febo door brand volledig verwoest

24 oktober 2005
Snackbar Febo aan het Ruiterskwartier is vannacht volledig verwoest door een vuurzee, die rond kwart voor vier aan de achterzijde van de zaak ontstond.
De brandweer, die groot alarm sloeg, zette vier spuitwagens en twee hoogwerkers in. Toen de bluslieden het vuur om kwart over zes onder controle hadden, waren vele panden in de omgeving beschadigd.
De technische recherche onderzoekt de oorzaak van de brand."

Bijkomend voordeel van deze brand: 25 procent korting op de gehele collectie bij Up to Date (gelegen aan de achterzijde van de FEBO) in verband met lichte rookschade. Ik kon het natuurlijk weer niet laten nog een leuk paars truitje aan te schaffen! (Voor bij de onlangs gekochte rok.) En stinken naar rook doet het truitje helemaal niet eens. Ik vrees dat dit gewoon een slimmme zet is geweest in verband met de verzekering.

PS: Vorige week de McDonalds, deze week de FEBO......

Vriendin E. en ik gaan geregeld een middagje naar de sauna. Helaas is een saunabezoek best aan de prijzige kant (?18,-- p.p.) en we gaan dan ook maar zo eens in de twee, drie maanden.
De afgelopen tijd konden we wat vaker gaan, omdat E. een saunabon gekocht had die bestond uit weer drie losse bonnen:
- ??n maal een gratis saunabad voor twee personen;
- twee maal twee personen voor de prijs van ??n.
Als je de eerste bon gebruikt had, had je de totaalprijs er alweer uit. De saunabon was een actie van Saunastate, om zo het saunabezoek in de zomer wat op te schroeven; maar weinig mensen gaan natuurlijk liggen zweten in een hok als het buiten zonnig weer is. Voor de volgende voordeelactie zouden we dan ook moeten wachten tot de volgende zomer.
Maar gelukkig was daar Optimel! Vannochtend bij het boodschappen doen zag ik dat Optimel een actie heeft waarbij je in ruil voor drie actiezegels met z?n twee?n naar de sauna kunt voor de prijs van ??n! En je mag zo vaak meedoen als je wilt. Dat wordt dus veel Optimel drinken en eten de komende maanden!

Het uitzoeken van nieuwe kleding, ik vind het bij tijd en wijle een drama. Ik vind het leuk om te winkelen, maar als ik op zoek ben naar een nieuwe combi, dan kan ik soms lichtelijk in paniek raken. "Staat dit wel leuk bij elkaar? Vloeken die kleuren niet?" Vaak zie ik vrouwen lopen die leuk vrouwelijk gekleed gaan: een hippe rok met een blouse of trui erop, leuke ketting erbij die het afmaakt. Zoiets lijkt mij dan ook wel wat. Niet dat ik erbij loop als een vent, maar ik wil niet altijd thuiskomen met weer een nieuwe spijkerbroek. Ik weet dus best wat ik wel en niet mooi vind, maar om dan ook uiteindelijk te vinden wat ik wil, dat is weer een ander verhaal.

Ik ga dus morgen maar weer eens gezellig met mijn moeder de stad in, op zoek naar een nieuwe outfit. Twee weten meer dan ??n. En het grappige is zelfs dat mijn moeder vaak kleding uit de rekken haalt, waarvan ik dan op het eerste gezicht denk: "Niets voor mij." maar als ik het dan eenmaal aan heb, blijkt het best heel leuk te staan! Ik ben dus benieuwd of het ons morgen weer gaat lukken mij in het nieuw te steken!

Update: Het is geen nette rok geworden, maar ook geen spijkerbroek. Het is combi van beide geworden; een rok van deels spijkerstof, deels zwart katoen. Heb ik toch nog iets spijkerigs. Met een leuke coltrui erop en een paar mooie zwarte hoge laarzen erbij. En die laatsten waren zonder dat ik het doorhad nog afgeprijsd ook!

Ik woon in een flat met uitzicht op een verkeersplein. Als ik dus op de bank mijn bakje thee zit te drinken is er altijd wel iets te zien. Genoeg te beleven op straat. Van aanrijdingen tot voorbij scheurende ambulances met gillende sirenes. Van mensen die een duik nemen in de fontein tot oudere mensen in auto op de weg die ernstig de rest van het verkeer ophouden.

En zo zie ik op een middag een vrachtwagen voorbij rijden van de Etos. Met op de zijkant twee mensen die gefotografeerd zijn alsof ze een blik in de spiegel werpen. Hun hoofd is misschien wel 100 keer vergroot op de vrachtwagen geprojecteerd. ?Zouden die mensen van tevoren beseft hebben waar ze aan begonnen.? bedenk ik me. Je bent beginnend fotomodel en krijgt de opdracht, gaat naar de fotoshoot. Er worden een paar leuke plaatjes geschoten en klaar ben je, in afwachting van het resultaat. Ze hadden je nog zo gewaarschuwd voor het shock-effect. ?Dat zal wel meevallen?, dacht je nog??

Tot je nietsvermoedend op een middag bij een kruising aan komt fietsen en er ineens van rechts een vrachtwagen komt aanrijden met jou er levensgroot op, ? la Carrie in Sex and the city. En natuurlijk, met die digitale fotografie-technieken van tegenwoordig kunnen ze een hoop. Eventuele pukkels, vlekjes en andere oneffenheden zijn geretoucheerd, je tanden zijn witter dan ooit, maar zo groot!? Nee, dat had je toch echt niet verwacht. Enigszins confronterend lijkt me. Maar er is geen weg meer terug. Die chauffeur rijdt met zijn vrachtwagen met jou op de zijkant door heel het land. Aan de andere kant, als fotomodel ben je vast niet vies van enige ijdelheid en is dit alleen maar een hele goede opdracht om toe te voegen aan je portfolio. En als die vrachtwagen betrokken raakt bij een aanrijding en er een flinke deuk in je gezicht zit, hoef je in ieder geval niet naar de plastisch chirurg om het te laten herstellen. Het is maar hoe je het bekijkt.

Nog drie-en-een-halve week!! En dan heb ik mijn eerste examen, gemeenterecht. Het is een 'open-boek-examen'. Ik mag dus karren vol boeken, aantekeningen, wetbundels meeslepen als ik wil. Vanavond heb ik al even geoefend met een oud examen, welke we als thuis moesten voorbereiden voor morgen. En als ik krap reken dan haal ik nog precies een 5,5!
Nu ben ik de laatste twee weken wel erg laks geworden met studeren en ik ga de komende weken wel even extra blokken in de weekenden. Dan moet het toch haast wel gaan lukken, zou je denken.

Je staat er niet altijd bij stil, maar als je mensen uit bepaalde periodes in je leven na lange tijd weer eens tegenkomt en bijkletst, dan kom je soms tot het besef dat er toch best veel in je leven gebeurt en verandert. Dat besef had ik gisteravond toen ik met A. de kroeg in ging. Het leek wel een re?nie-avond.

Eerst kwam ik twee vrienden van ex J. tegen. Je praat twee tellen, maar merkt al gauw dat je elkaar eigenlijk weinig te vertellen hebt. De ?gemeenschappelijke deler? is er niet meer.

In de kroeg kwam ik vervolgens H. tegen. H. is een jongen die ik ken uit de tijd dat ik vaak met vriendin M. naar De Spil ging. Een kroeg in de stad die helaas niet meer bestaat. Een kroeg waar ze geweldige muziek draaiden en waar veel fijne mensen kwamen. Altijd was er wel iemand om een praatje mee te maken. En zo ontstond eigenlijk een leuke club van ?vaste bezoekers?. M. en ik denken nog vaak met weemoed aan de Spil-tijd terug. Hij was ook een van de vaste bezoekers en gisteravond kletsten we weer eens bij. Hij woont inmiddels niet meer in de stad en komt ook nog maar weinig mensen van toen tegen.

Even later stond ik te praten met B., een vriend van de broer van vriendin M. (volgt u het nog?). Ik had een relatie met de broer van M. en zo zag ik B. af en toe ook op verjaardagen en feestjes. B. en zijn toenmalige vriendin, met wie hij destijds samenwoonde, zijn inmiddels uit elkaar, hij is nu gelukkig getrouwd en heeft een goedlopend eigen bedrijf.

Ik ben best nieuwsgierig met wie ik over pakweg 10 jaar bij sta te kletsen en hoeveel er dan weer veranderd is.

De geneugten van het wonen in een flat.
Zit ik op mijn vrije vrijdagmorgen met een slaperig hoofd in mijn ochtendjas op de bank tv te kijken met een schaaltje cruesli op schoot, staan er plotseling twee glazenwassers voor mijn raam. Voel je je toch een beetje ongemakkelijk in je eigen huis, als die twee zo, pal voor je, de ramen staan te zemen....

Dinsdag ben ik weer bij D. langs geweest. Zo eens per twee weken ga ik een uurtje langs bij D. voor een prettig gesprek. Ja, ik kan wel zeggen dat het prettige gesprekken zijn die ik heb met haar. Vroeger werd je misschien voor gek verklaard als je bij haar op de thee ging, maar tegenwoordig lijkt het haast wel of je er niet bijhoort als je nog niet bij haar langs bent geweest, bij wijze van spreken.

Er waren gewoon een aantal eigenschappen in mijn karakter die ik niet begreep, waar ik "tegenaan liep". Lekker vaag h?. Mijn control-freakerige gedrag en mijn perfectionisme zaten me in de weg. Zo duidelijk?
Een heldere blik van een buitenstaander leek me wel eens fijn. En baat het niet dan schaadt het niet.
En nu, nadat ik een keer of vijf bij haar "op de thee ben geweest", kan ik zeggen dat het zijn vruchten begint af te werpen. Ik begin de acties van dat perfectionistje in mij beter te begrijpen. Ik begin te snappen waarom ik mij soms op een bepaalde manier gedraag. En het werkt verdomde verhelderend, kan ik je vertellen.

Ze zeggen wel eens dat je uit bepaalde nare periodes in je leven ook weer kunt leren. Op het moment zelf zie je dat absoluut niet en vind je dat misschien *gelul* (excuus voor het taalgebruik), maar ik weet ondertussen wel dat mijn beslissing om es bij D. langs te gaan, ??n van de beste is geweest in mijn leven tot nu toe!

Ik fiets op de Nieuwestad. In mijn fietstas zit een doos met daarin een pasgekocht koffiezetapparaat. Ik drink geen koffie, maar mijn nieuwe liefde J. wel. ?s Middags had ik hem nog gemaild: ?Vanavond als je bij mij komt heb ik een verrassing voor je!? Meer had ik niet gezegd. Ik kon toen niet vermoeden dat die verrassing heel anders uit zou pakken.

Ik fiets op de Nieuwestad en in tegengestelde richting komt er met veel te hoge snelheid een jongen op een brommer aan. Hij haalt een fietser in en merkt mij te laat op. Gevolg: een frontale botsing.
Voor de Hema lig ik half onder mijn fiets waarvan het voorwiel dubbelgeklapt is. Ik lig daar met mijn rugzak nog op mijn rug. In de kreukels. Half bewusteloos. Mensen om mij heen hoor ik roepen dat iemand de politie en een ambulance moet bellen. Even later word ik op een brancard gelegd en de ambulance ingeschoven. ?Blijf maar rustig liggen. Het komt allemaal goed. Rustig maar.? Angstig kijk ik omhoog naar de verpleegkundige die naast mij zit en ik zak weer weg. Even later kom ik weer bij, op de Eerste Hulp van het ziekenhuis. Mijn ouders staan naast de tafel waar ik op lig. Het enige wat ik roep is: ?J. zou bij mij komen vanavond. Jullie moeten J. wel bellen hoor. J. moet hier komen. Jullie moeten hem bellen hoor.? Mijn moeder stelt me gerust. Ik voel me opgefokt en bang tegelijk. Wat is er in hemelsnaam allemaal gebeurd. Ik snauw tegen de arts die me wil onderzoeken. Ik ken mezelf niet terug. Zo reageer ik dus als ik in paniek ben. Na het onderzoek van de arts word ik in een ziekenhuisbed gelegd en naar de afdeling neurologie gereden. De diagnose? Een hersenschudding, verrekte nek en een paar schaafwonden op mijn hoofd. Ik voel me hondsberoerd.
Mijn ouders blijven bij mij en even later komen ook mijn zus en J. langs. Daar aan het ziekenhuisbed maakt J. voor het eerst kennis met mijn ouders. Zulke ontmoetingen stel je je toch anders voor.
Ik moet een nacht ter observatie in het ziekenhuis blijven. Ik slaap nauwelijks. In verband met mijn hersenschudding word ik om de paar uur wakker gemaakt door een verpleegkundige. De volgende dag mag ik na bezoek van de neuroloog weer naar huis. Godzijdank, naar huis. Geen geroggel meer van de buurman in het bed naast mij. Ik logeer bij mijn ouders. In deze toestand kan ik natuurlijk niet goed voor mezelf zorgen. Elke dag gaat het weer een beetje beter met me. Langzaam aan word ik weer de oude. Maar het duurt toch nog zeker een maand voor ik weer aan het werk kan.

Zo fiets je met een verrassing in je fietstas op de Nieuwestad en zo lig je gewond op straat, aangereden door een brommer. Het is vandaag precies vier jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren.

Voel me vanavond even super waardeloos. Het 'alleen op de wereld'-gevoel. Dit is het tweede weekend achtereen dat ik voornamelijk in m'n eentje doorbreng. Weinig afspraken. Vorige week wel op stap geweest, maar de rest van de tijd was ik alleen. En ik vermaak me best alleen. Genoeg te doen. Dat is het probleem niet. Maar als ik hardop tegen mezelf begin te praten..... Nee, op dit moment vind ik het alleen wonen waardeloos. Mensen zeggen dan vaak: Ik vind het juist heerlijk als ik het huis es voor mij alleen heb. Ja natuurlijk, dat is ook fijn. Af en toe, maar niet twee weekenden achter elkaar. Een weekend dat duurt van vrijdag t/m zondag. Daar doe je mij in ieder geval geen plezier mee. Helaas loopt het soms gewoon zo. Het ene weekend 10 afspraken bij wijze van, het volgende weekend geen ??n.
Vanavond bij zuslief voetbal kijken. Nu maar hopen dat het Nederlands elftal wint dan voel ik me misschien weer iets optimistischer.

Update: 0-2 voor Nederland. Ze zijn door naar het WK. En ik ga nu lekker vroeg naar bed, met een goed boek!

Tupperware-party's, kledingparty's, make-up party's. Niets voor mij. Zo?n demonstratrice die je haar produkten komt aansmeren. Je min of meer verplicht voelen ook iets te kopen op zo?n avond. Nee, laat maar. Ik had dus ook nog nooit zo?n party meegemaakt. Tot gisteravond.

Vriendin M. mailde me ?s middags op het werk. Of ik zin had om die avond met haar naar een make-up party te gaan bij een collega thuis. Drie collega?s hadden op het laatste moment afgezegd en haar collega zocht dus eigenlijk nog een paar mensen. M. dacht gelijk aan mij.
Donderdagavond is eigenlijk mijn sportavond, maar vooruit, ik zou wel meegaan. Dan vrijdag maar sporten. Ik had het de hele week al ontzettend druk gehad op het werk en in mijn koppie, dus wat ontspanning was welkom.


En zo kwam het dat ik me ?s avonds met nog een aantal vrouwen op een make-up party van Oriflame bevond (workshop noemen ze het eigenlijk tegenwoordig). Aan het begin van de avond was ik nogal sceptisch: ?Leuke verkooppraatjes, maar ik laat me niks aansmeren. Het zal wel ontzettend duur zijn allemaal.? waren gedachten die door mijn hoofd gingen. Ik hoorde enigszins afwachtend het verhaal van de Oriflame-mevrouw aan en nam af en toe een slokje van mijn groene thee.
Vriendin M. had me verzekerd dat de Oriflame-mevrouw bij slechts ??n ?proefpersoon? de produkten zou uitproberen. Maar helaas. Geen van de aanwezige vrouwen ontkwam aan de gezichtsreiniging en sommigen namen zelfs een maskertje. Dat heb ik met mijn gevoelige huid maar achterwege gelaten. Ik had geen zin de avond te eindigen met een bont gezicht. Het duurde niet lang of alle vrouwen stonden om de eettafel heen waar alle produkten uitgestald stonden: cr?mes, make-up, douchegels, shampoos, bodysprays, geurtjes. Je kon het zo gek niet bedenken of het was er.
En zo heel stiekem aan begon ik toch wel gezellig te vinden. De prijzen vielen reuze mee en aan het eind van de avond leverde ook ik mijn bestelformulier in: een zwarte mascara, douchegel en een lipgloss was de score. En als klap op de vuurpijl mocht ik nog een gratis 'showercream' mee naar huis nemen. We mochten allemaal een gok doen naar de totale omzet van de avond en ik zat er het dichtst bij.
Natuurlijk vroeg de Oriflame-mevrouw nog of een van de dames er wat voor voelde om zelf een keer gastvrouw te zijn. Ik heb mijn mening over de parties bijgesteld, maar dat ging me toch net iets te ver.

Deze week lag er een kaartje in mijn brievenbus:

Borstkanker awareness month
In navolging van Karin.
Kijk hier voor meer info!

En zo sta je ?s avonds in de kroeg te kletsen met een paar mannen van de Royal Airforce, real english pilots. Ze verbleven voor hun werk een paar weken in mijn stad.
En dan merk je dat als je je talenkennis niet onderhoudt je toch wel erg je best moet doen om het weer naar boven te halen. Ik geloof dat ik wel drie keer aan A. vroeg hoe je ook al weer zegt dat je bij ?de gemeente? werkt; the city council. Dat vergeet ik dus niet weer. Een eenvoudig gesprek in het Engels moet toch niet zo moeilijk zijn? Een roltrap? Ik maakte er rolling stairs van. Eh ja, an escalator, but of course!

Elke zondagavond zit ik om 20.30 uur op de bank voor de tv, voor weer een nieuwe aflevering van Het Blok. Ik heb diep respect voor de stellen die aan deze wedstrijd meedoen. Iedere werkdag van 9 tot 16.00 uur mag er niet geklust worden. Dan gaan de stellen gewoon naar hun ?werk?. Aan het eind van de ?normale? werkdag, begint dus een tweede werkdag; het klussen in Het Blok. Ze moeten ongeveer elke twee weken een ruimte opleveren; slaapkamer, woonkamer, keuken, badkamer etc. en beschikken over een beperkt budget.

Het zou niets voor mij zijn. Daar ben ik al achter. Ik zou vanaf ?blokdag? ??n al compleet in de stress schieten. Als ik na een 9-urige werkdag thuis kom, ben ik blij als ik op de bank kan neerploffen. Krantje lezen, wat eten, beetje tv kijken en als ik de puf heb misschien nog es een studieboek inkijken.

Je merkt dat bij de deelnemers het structurele slaapgebrek en de tijds- en budgetstress nu ook om de hoek komt kijken. Huilbuien en zwaar vermoeide blikken zij niet van de lucht. E?n van de stellen besloot na een mislukte oplevering, een duidelijke planning op papier te zetten. Per half uur (!) stond aangegeven wat moest gebeuren. Als ik ??n ding geleerd heb de afgelopen jaren dat ik naast het werk een studie deed, is dat je met zo?n gedetailleerde planning jezelf wel erg onder druk zet. Er hoeft maar iets mis te gaan of daar gaat je planning!

Gelukkig ben ik in mijn eigen huis voorlopig wel uitgeklust. Laat mij dus maar lekker onderuitgezakt op de bank met een kop thee naar al het gestress en geklus van een ander kijken. Dat bevalt me prima!

Ik ben snotverkouden en eigenlijk is het dus beter om thuis te blijven, maar juist vanavond heb ik ontzettend zin om de kroeg in te gaan. Zul je altijd zien. Dus A. ge-smst en gelukkig had zij ook nog geen plannen. Dat studie-ontwijkende-gedrag begint hardnekkige vormen te vertonen. Al ben ik vandaag toch best ijverig geweest. Nu nog zien of dat morgen ook gaat lukken....