Af en toe eet ik warm bij mij mijn ouders. Niet alleen omdat het gezellig is, maar ook omdat ik dan weer eens een gerecht kan eten dat je niet zo snel eet als je alleen woont. Mijn moeder vraagt er soms zelfs naar als ze weet dat ik kom eten. ?Nog wensen voor het eten??
Vanavond staan er aardappels, vlees en? bloemkool!! op tafel, met komkommer natuurlijk. Heerlijk!
De afgelopen weken heb ik steeds de vrijdagmiddag vrij genomen. Met als doel: de studie.
Helaas werkte dat in de praktijk niet echt goed. Of anders gezegd: mijn discipline werkte niet mee. Het studeren gaat best, maar op vrijdagmiddag, zo aan het begin van het weekend is het wel erg lastig op gang komen. Ik ga dus voortaan maar voor de vier dagen van negen uur. Dan ben ik de vrijdags vrij en kan ik ?s morgens lekker met een fris hoofd aan de studie.
Deze eerste zes weken heb ik twee vakken, gemeenterechtelijke vraagstukken en bestuursrechtelijke vraagstukken. Gelukkig hoef ik begin november maar van ??n vak examen te doen, gemeenterecht. Dus ik kan het redelijk rustig aan doen. Het vak gemeenterecht ligt mij alleen niet zo. Doe mij maar bestuursrecht. Dat is vrij concreet. Wetsartikelen weten toe te passen, daar komt het vaak op neer. Gemeenterecht is meer een kwestie van het politieke spel tussen raad, college en burgemeester door krijgen, snappen. Daar komt nog bij dat beide vakken een verdieping zijn van wat ik al bij de vorige opleiding heb gehad (het mbo-deel). Je hebt dan de neiging te denken: Oh, dit ken ik wel. Dit hebben we al gehad. Ik moet dus oppassen dat ik niet te nonchalant wordt.
We zullen zien wat het gaat worden. 11 november is de dag. Dan heb ik mijn eerste examen.
"Spaans benauwd van de rode belastingenvelop." lees ik op de voorpagina van de plaatselijke courant. Waar maken al die mensen zich toch zo druk om!! Zo moeilijk kan het zetten van een paar kruisjes, je verzamelinkomen en de ondertekening toch niet zijn?
Uur of 12. We komen net uit de bioscoop, vriendinnen E., M. en ik en fietsen richting kroeg.
We passeren een bank en ik bedenk me dat ik nog even moet pinnen.
Terwijl ik bij de automaat van de bank sta, zie ik als ik opzij kijk, dat er even verderop op het plein een brandweerwagen staat. Gek, ik ruik geen brand. We fietsen weer verder langs het plein en zien dat het er eentje is, compleet met kraan en daaraan een bakje met een brandweerman erin. Het hele plein is afgezet met rood-wit lint. Politieagenten, technische recherche.
We komen de vriend van M. en zijn vrienden tegen en horen dat er weer iemand neergestoken is.
Een kwartier geleden zaten we nog te ?zwijmelen? bij Pride and Prejudice, wachtend op een filmkus, die uiteindelijk niet eens kwam. En even later sta je weer met beide benen in het nu. De harde werkelijkheid. We fietsen even later weer verder en het enige wat ik denk is: weer eentje. Weer een gedenkteken erbij. Weer een stille tocht. Het enige wat ik voel is een soort onverschilligheid. Alsof het een gewoonte aan het worden is. En daar schrik ik van.
Update: E?n gewonde, geen doden. Gelukkig maar.
Eind van de middag. Ik fiets met mijn fietstassen vol boodschappen langs het kanaal. Zie ik het nou goed? Ik kijk, knipper een paar keer met mijn ogen en kijk nog eens.
Ja hoor, ik zie het goed: Op het dek van een schip dat aan de kade ligt, staat een poedelnaakte man zich te douchen met een tuinslang. Zo zie je weer eens wat anders dan de gebruikelijke sloepjes en pleziervaartuigen.
Zo, de tweede lesdag van dit jaar zit erop. Ik geloof dat ik de manier waarop ik die onmogelijk grote hoeveelheid aan informatie tot me moet gaan nemen, begin te begrijpen. Het begint met 'keuzes maken'. Dat mega dikke naslagwerk niet gewoon hoofdstuk voor hoofdstuk door willen ploeteren (dan draait een normaal mens door), maar de belangrijke stukken eruit pikken en je richten op de lessen, sheets en jurisprudentie. Ja, ik geloof dat het nu begint te landen. Ik ben ongeschonden door de eerste stress-fase heen gekomen. Ik kom weer tot rust.
Vandaag was de jaarlijkse sportdag voor het personeel van de gemeente waar ik werk. (Wat jammer dat ik dat nu gemist heb, NOT.) Aansluitend is er altijd een buffet en een feest. Ik ga dus zometeen naar de sporthal met een collega om daar een hapje mee te eten.
36 uur per week werken, waarvan ??n dag naar school, thuis studeren, ??n keer per week sporten, saxofoon-partijen instuderen voor het orkest, nog zoveel boeken die ik wil lezen, misschien af en toe wat tv kijken, de kroeg in met vriendinnen, films kijken, etc.
?.en dan ook nog een weblog bijhouden.
Nee, overdag zit ik al genoeg achter de pc.
Ik houd het voor gezien.
This time it?s for real.
Het was gisteravond weer erg gezellig in de kroeg. Het valt vandaag dan ook niet mee om mijn ogen open te houden boven die studieboeken.
De bestelde boeken zijn binnen. Woensdag a.s. begint de opleiding.
Het eerste huiswerk voor woensdag staat al in de cursistenhandleiding: "Handboek van het Nederlandse gemeenterecht, hoofdstukken 1, 2, 4, 5, 6, 7, 10 t/m 13, 16, 17 en 18." Het papier is dun, de letters zijn klein en het zijn ook geen hoofdstukken van maar twee pagina's.
Ik hoef me dit weekend dus niet te vervelen!
Ik woon in een flatgebouw waar naar verhouding veel oudere mensen wonen, 65+-ers zeg maar. En waar veel ouderen wonen, komt de SRV-man langs. Zo ook bij mijn flat. Hij belt altijd even kort bij iedereen aan om te laten weten dat hij er weer is. Daar ben ik nu wel aan gewend. Als mijn intercom gaat, gaat het in een flits door mijn hoofd: ?Het is maandag, tegen vijf uur ?s middags; dat is de SRV!? En ik heb het inmiddels afgeleerd rond dit tijdstip naar de intercom te lopen.
Nu heb ik toch ook heel duidelijk beneden een JA/NEE sticker op mijn brievenbus geplakt. En ik ben niet de enige. Maar meneer de SRV-man is ?Oostindisch blind?. Hij gooit stug elke week zijn folder bij mij door de bus.
Vandaag betrapte ik hem op heterdaad! Ik wilde mijn fiets voor het gebouw neerzetten, omdat ik ?s avonds nog naar de sportschool zou en wie staat daar ongegeneerd zijn folders bij iedereen door de bus te gooien? Juist, meneer de SRV-man. Ik liep naar hem toe en vertelde dat ik op nr?. woon en er zich toch een duidelijke JA/NEE-sticker op mijn brievenbus bevindt.
?Ja, dat weet ik. Maar ik gooi ze gewoon in alle brievenbussen. Wat dat betreft ben ik Oostindisch blind. Anders moet ik steeds kijken wie wel en niet een sticker heeft.?
?En nu moet ik steeds weer apart met uw foldertje naar het hok lopen om hem bij het oud papier te gooien. Da?s toch ook zonde??
Hij haalde zijn schouders op en antwoordde dat hij ze toch al betaald had. Hij zou proberen te onthouden dat ik geen folder wil.
Waar maak je je druk om, zou je kunnen denken. Ik maak me er ook niet druk om. Ik vind alleen de reactie van meneer de SRV-man een beetje flauw. Ik heb toch niet voor niets zo?n sticker op mijn brievenbus. Val me niet ook lastig met je folders! Alvast bedankt.
Vandaag sprak ik mijn buurvrouw. Ik vroeg haar hoe het met haar vader van 100 was. Een paar weken geleden kwam ik haar en haar man tegen en vertelde ze dat hij op sterven lag. De man zit inmiddels weer in zijn tuintje, doucht zichzelf weer. Hij is weer op de been. Zijn hart is oersterk. Maar eigenlijk wil hij niet meer. Hij wil graag sterven.
Vandaag sprak ik een van mijn vriendinnen. Ze kreeg gisteren te horen dat haar oom, met wie ze een goede band heeft, ongeneeslijk ziek is. Een man van midden 70, die midden in het leven staat en net terug was van een reis door Amerika. Hij is nog zo vitaal en wil nog zo graag leven.
Ziet u de logica? Ik niet.
Mijn nichtje van zes heeft een paar maanden geleden haar zwemdiploma A gehaald. Met de hele familie waren we in het zwembad aanwezig, zittend op de tribune, om haar een hart onder de riem te steken. Het is tenslotte een hele gebeurtenis voor zo'n meisje van zes. In totaal waren het denk ik wel zo'n 50 kinderen die moesten afzwemmen. In groepjes van ca. 10 kinderen, voerden ze allerlei opdrachten uit: met kleren aan de schoolslag, de rugslag, borstcrawl, onder water door een gat (plastic zeil met gat erin) heen zwemmen enz. Het zag er een stuk ingewikkelder uit dan vroeger, toen ik moest afzwemmen. En natuurlijk haalde ze glansrijk haar diploma, net als alle andere 50 kinderen. En gelijk door voor B natuurlijk.
Niet zo lang geleden kon haar groep afzwemmen voor B, maar helaas. Mijn nichtje was er nog niet klaar voor. 'Het gat' ligt nu een stuk verderop in het zwembad en ze moeten dus een stuk verder onder water zwemmen. En dat durft ze helaas niet altijd. De ene keer gaat het goed, maar de keer erna wordt ze bang en komt meters voor het gat alweer naar boven. Het zal wel in de familie zitten: ikzelf moet namelijk nog steeds afzwemmen voor mijn B-diploma. Ik ben niet zo'n held in het water en bij de zeven meter onder water ging het dan ook mis. Voor mijn gevoel maakte ik een hele diepe duik in het water en zwom ik een geweldige zeven meter. Groot was dan ook de teleurstelling toen ik boven kwam en de badmeester me vertelde dat ik de hele tijd met mijn kont boven water gezwommen had. Gistermorgen werd ik er nog eens subtiel aan herinnerd door mijn nichtje.
Nichtje: "Heb jij maar ??n zwemdiploma?"
Ik: "Ja, alleen A."
Nichtje: "Nou, dan mag jij alleen in zee met bandjes om!"
Zo, die zit!
Jullie kunnen even niet reageren. Dat krijg je als je zoveel aan je layout zit om te klooien. Ik hoop dat het morgen verholpen wordt!
PS: Kaat, dit is toch beter h?? 
Bij Talpa hebben ze een bejaard Libelle-model uit de kast geplukt om het weer te presenteren. Geen enkele metereoloog te vinden die daar wilde werken natuurlijk!
Vanochtend stond er op het werk een berichtje op intranet: "Het College voor Arbeidszaken (CvA) van de VNG heeft 1 september een akkoord gesloten met de bonden over een nieuwe CAO voor de gemeentelijke sector...." Eindelijk dan toch een nieuwe CAO. We krijgen maar liefst 1 procent loonsverhoging. Al is dat extra bovenop de jaarlijkse periodieke loonsverhoging (Je gaat elk jaar een trede omhoog in je schaal). Dus eigenlijk mag ik niet klagen. Bovendien beweren ze dat "door de nieuwe ziektekostenregeling de meeste gemeenteambtenaren er financieel op vooruit gaan, ook als men ervoor kiest om zich aanvullend te verzekeren tot het niveau van het huidige uitgebreide IZA-zorgpakket." Ik wacht eerst januari 2006 maar eens af om te zien of het echt waar is (zei zij sceptisch).
Maar zulk nieuws vormt altijd weer een leuk excuus om jezelf te trakteren. In de pauze ben ik dan ook met B. en M. naar de ijssalon gelopen voor een coupe stracciatella!
En dan hoor je ineens op je werk op de radio een oudje van Neneh Cherry. Ik draaide hem destijds grijs en kende de hele songtekst uit m'n hoofd. En wat denk je? Ik kende de tekst nog steeds. Niet dat ik hardop liep mee te bl?ren hoor, maar toch. Grappig dat je zulke dingen zolang onthoudt.
PS: Het was Buffalo Stance
Zo in de zomer is het op het werk niet zo druk. Mensen zijn met vakantie, er worden weinig vergunningen verleend, geen bezwaarschriften ingediend en daardoor heb ik het ook weer rustig. En ik heb het toch echt liever smoordruk dan rustig. Daar word ik lui van. Vandaag aan het eind van de ochtend had ik even een werkdip (lees: te weinig werkdruk). Ik had behoefte aan een kleine onderbreking. Het bezoekje van N. (die nog met zwangerschapsverlof is) en haar dochtertje kwam dan ook op het juiste moment. Na het zien van dat kleintje, dat schaterend in haar wagen lag, kon ik er weer helemaal tegenaan.
Die middag, na werktijd zou ik met vriendinnen B., M. en N. mijn 30e verjaardag nog es dunnetjes overdoen. En met zulk mooi weer, kun je toch moeilijk binnen blijven zitten. Mijn flat was dan ook niet echt geschikt om na het werk verlate verjaardagsvisite te ontvangen. Dus hadden we bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn, bij N. in de tuin te gaan zitten. Ik zou voor de vlaai zorgen en N. voor de drankjes. Maar helaas, de tijd die we buiten door konden brengen was van korte duur. De lucht werd steeds dreigender en na een half uurtje begon het te regenen. We hebben het feestje dus binnen voort moeten zetten. Desalniettemin was het erg gezellig en ging ik zonder vlaai, maar met een fles dropshot en een DVD van Anouk weer naar huis.
