Vanmiddag was ik even met M. de stad in en ik had maar ??n missie: de winterjas kopen die ik op het oog had.
"Winterjas? Hallo, buiten is het 27 graden en jij koopt een winterjas????"
Ja, ik weet het. Het klinkt als volkomen idioot en dat is het ook wel een beetje. Het is alleen helaas zo dat als ik nog ??n of twee maanden wacht, de juiste maat van die ene leuke jas weer uitverkocht is. Vrienden drongen er bij mij steeds op aan vooral niet te lang te wachten. Terwijl ik dacht: ?Ach, ik wacht wel tot oktober.? En volgens de verkoopster in de winkel ging het hard met de winterjassen en geloof het of niet, maar ik was niet de enige die zo gek was te gaan shoppen voor een winterjas. Om mijn heen stonden nog twee vrouwen te zweten in zo'n winters geval.
En ik ben geslaagd. Heb de jas die ik wilde. En laat iedereen maar lekker lachen, want als ik er straks met 5 graden onder nul warmpjes bij loop, is menigeen nog op zoek naar dat ene "uitverkochte" exemplaar! Wie het laatst lacht...

Mijn zus is een paar dagen met haar gezin er op uit en tijdens hun afwezigheid zorg ik voor het konijn. Ik ben buiten bij het konijnenhok. Heb net het konijn zijn voer gegeven als binnen de telefoon gaat. Ik kan hem over laten gaan, ze zijn er immers toch niet, of ik kan naar binnen lopen en opnemen. Ik doe het laatste. Ik neem op met op met mijn eigen naam en de vrouw aan de andere kant van de lijn denkt even dat ze verkeerd verbonden is. Ik leg uit dat ik ?de zus van? ben en zij antwoordt dat ze belt in verband met de jaarlijkse collecte voor het Prinses Beatrixfonds waar mijn zus altijd haar steentje aan bijdraagt. Ik zeg haar dat ze morgenavond weer thuis zullen zijn en ze zegt dat ze terug zal bellen. Voordat ze ophangt, vraagt ze of ik ook ?in de buurt woon.?. Er hebben een aantal mensen afgezegd en ze vraagt of ik misschien interesse heb om ook collecte te lopen.
Het logje van Kaat schiet even door mijn hoofd. Waarom zou ik niet eens iets voor een ander kunnen doen? Eens niet geld geven, maar zelf met de bus langs de deuren gaan. Ik ben kerngezond. De mensen waar dit fonds zich voor inzet, zijn dat duidelijk niet. Bovendien kost het collecteren me hooguit een uurtje tijd. Voor ik het weet heb ik ja gezegd. Geen excuses dit keer. Ik ga collecteren!

Ik ben nu bekaf, maar het was super gezellig! Leuke mensen, goede sfeer, zonnetje erbij. Kortom een ideaal weekend. Ben net een half uurtje thuis. Zo mijn tas even uitpakken, wat opruimen even langs de videotheek en dan de rest van de middag languit op de bank, bijkomen. Wel weer even wennen hoor, als je na een paar dagen weg te zijn geweest, weer thuiskomt in een 'stil huis'.

Tot en met zondag ben ik hier te vinden! Vanavond gaan we op stap: naar leuke bands kijken en luisteren, veel bessen-jus en cola drinken (dat krijg je bij zulke dagen als je geen bier lust) en lol trappen. Morgen is er o.a. de Harnsermarkt, de manifestatie rond de Rommelhaven, een demonstratie van de SAR, de vlootschouw en rond 21.30 uur een groots vuurwerk, gevolgd door 'De Nacht van Harlingen'. En gelukkig is er dan nog de zondag om bij te komen van dit hele spektakel! Prettig weekend.

Mijn zus woont in de buurt van een pinautomaat en vorige week op een middag keek ze naar buiten en zag een man ronddrentelen bij de automaat. Hij droeg een veel te groot vies trainingspak en had een muts op. De man keek steeds om zich heen en treuzelde wat. Mijn zus, extra oplettend als ze denkt dat ze iets 'verdachts' ziet, liep naar boven en keek vanuit het slaapkamerraam naar de man. Ondertussen stopte een vrouw op een fiets bij de pinautomaat. Ze zette haar fiets neer, deed haar pas in de automaat, toetste haar pincode in, wachtte even, nam de pas terug en haar geld. De 'zichzelf verdachtmakende' man stond inmiddels vlak achter haar en binnen een paar seconden zag mijn zus dat de man een poging deed haar het geld afhandig te maken dat zij zojuist gepind had. Ze gaf de man een stomp met haar elleboog. De man probeerde het nog een keer, maar de vrouw liet haar geld niet los en stompte de man nog een keer met haar elleboog! De man droop af en de vrouw sprong op haar fiets en reed weg.

Mijn zus, totaal verbijsterd door hetgeen ze zojuist gezien had, besloot na enig nadenken toch maar de politie te bellen. Het voorval was al voorbij, maar als de vrouw van plan was aangifte te doen, dan had ze nu ook een getuige, mijn zus! Volgens de politie was het goed dat ze aangifte gedaan had, aangezien het aantal jongeren dat bij straatroven betrokken is in mijn stad, de laatste tijd sterk toegenomen is. Een heel team houdt zich bezig met dit probleem.

Twee agenten in burger die deel uitmaken van dit team, stonden gistermorgen bij mijn zus op de stoep. "Dag mevrouw, wij zijn van de politie en wij willen u graag even spreken." "Ja, dat zeggen ze allemaal. Ik geloof u niet" zei mijn zus. De agenten antwoordden dat ze mijn zus haar achterdocht goed begrepen en toonden hun 'politiepas'. Ze wilden haar spreken over de aangifte van de week ervoor. Mijn neefje en nichtje, anders altijd een grote mond, zaten nu muisstil en zwaar onder de indruk in de serre. De agenten vroegen mijn zus onder meer of ze 'de dader' zou herkennen op een foto. "Ik zou hem alleen kunnen herkennen aan zijn trainingspak en muts. Zijn gezicht heb ik niet goed gezien." Helaas, want bij een foto van een 'mogelijke dader' is alleen het gezicht te zien. Aan het eind van het gesprek bedankten ze mijn zus voor haar medewerking en kwamen de kinderen heel stilletjes de serre uit. Ze wilden die twee mannen natuurlijk nog wel even van dichtbij bewonderen! Je hebt tenslotte niet iedere dag collega's van 'De Cock en Vledder' over de vloer.

Mijn zus is nu deste oplettender als ze iets verdachts ziet. En ik? Ik kijk net als altijd goed om me heen als ik pin op straat. Maar ik vraag me af of ik, net als de vrouw, zo heldhaftig iemand die mij geld afhandig wil maken, een stomp zou verkopen. Waarschijnlijk zou ik verstijven van schrik en pas later denken: Had ik maar zus, had ik maar zo. Je moet er toch niet aan denken dat deze man een pistool of mes bij zich had gehad. Dan had het wel eens heel anders af kunnen lopen.

Als ik in de pauze even bij de WE binnenloop en de nieuwe ?winter?collectie zie hangen, krijg ik zo?n hebberig gevoel. Zeker nu ik eenmalig 20% korting krijg op een aankoop uit die collectie, dankzij een kortingskaart die ik van vriendin E. kreeg. Ik probeer mezelf nog even in bedwang te houden.

?s Ochtends was ik al om 7.15 uur op het werk. Slingers ophangen voor een jarige collega die altijd al om 7.30 uur begint. Normaal gesproken sta ik rond 7 uur net onder de douche. Voor mijn doen was ik dus erg vroeg uit de veren. Slingers opgehangen. Nog geen collega te bekennen. Pfieuw, op tijd dus gelukkig. Missie geslaagd.
Dan is het niet zo fijn als de jarige pas tegen 8.15 uur op het werk komt!
Als ik dat geweten had?.

De laatste tijd ben ik helemaal 'into' thrillers. Zowel in film,- als in boekvorm. De spanning in de boeken maakt dat ik alsmaar door wil lezen: "Hoe gaat dit aflopen", vraag ik me meer dan eens af. Dit heb ik minder met andere genres. Dan moet het wel een bestseller zijn.
Zo heb ik nu bijna alle Nicci French boeken gelezen. Alleen de Rode Kamer moet ik nog. En eigenlijk het "Geheugenspel" ook. Die las ik namelijk in een tijd dat ik nog niet zo 'van het lezen was'. En ik heb hem dan ook nog niet helemaal uitgelezen.

Mijn moeder is helem??l gek van lezen. Zij verslindt het ene boek na het andere. Zonder haar kan de bibliotheek wel sluiten, bij wijze van spreken. En helaas voor haar, komt ze vaak, als ze de boeken al in huis heeft, na het lezen van een paar bladzijden tot de ontdekking dat ze het boek al gelezen heeft. Mij wilde ze ook graag verliefd laten worden op haar hobby. Vanaf het moment dat ik kon lezen, nam ze me eens per drie weken mee naar de bibliotheek. En tot ongeveer mijn dertiende las ik vrij geregeld. Helaas ging het daarna snel achteruit met de pret. Het verplicht lezen van literatuur op de middelbare school verpestte het leesgenot compleet bij mij. En na het lezen van 40 Franstalige boeken in vier jaar tijd op de lerarenopleiding, kon ik geen boek meer zien. Ik heb het nog een tijdje geprobeerd met een lidmaatschap van de bieb, maar ik houd niet van de druk van een uitleentermijn. Een jaar geleden besloot ik daarom gewoon maar eens een mooi boek te k?pen en sindsdien vind ik het weer fijn om te lezen.
Inmiddels heeft mijn moeder mijn zus ook aan het lezen 'gekregen' en een cadeau uitzoeken voor de 30e verjaardag van haar jongste dochter was ook geen probleem:

30 jaar geleden, precies op het moment dat ik dit logje plaats, om 08.40 uur werd ik geboren. In het ziekenhuis. Pa en ma kregen er een dochter bij. Mijn zeven jaar oude zus kreeg een zusje. Het was een snikhete zomer en de zwangerschap was afzien voor mijn moeder. Maar het resultaat mocht er zijn. (Al zeg ik het zelf). Een gezonde baby met een gewicht van zes pond en 48 cm 'lang'.

En bijna ieder jaar met mijn verjaardag is het opnieuw stralend mooi weer. Dat is het geluk als je in augustus bent geboren.

Of ik er blij mee ben dat ik 30 ben geworden? Ik heb gemengde gevoelens. 30 klinkt gelijk een stuk ouder dan 29, vind ik. Aan de andere kant mag ik blij zijn dat ik het mee mag maken, gezond en wel. Ik ga dus maar van deze dag genieten en proost vanavond met een glas koude Canei op de volgende dertig jaar!

Weinig leuks op tv vanavond. Ja, ik weet het, voetbal, Nederland-Duitsland, maar dat is een oefenwedstrijd. Dat boeit niet.
Wil mijn boek uitlezen. Dat wordt dus fijn met gestrekte beentjes, een beker Xenos-cappuccino, (de enige die ik lekker vind), chocola en 'Eva's Oog' op de bank.
Mijn laatste avond als twintiger.

Inplakken. Nee, toch maar een mapje. Of toch inplakken. Alle foto's van de vakantie in Turkije bij elkaar, compleet met tekst erbij, in een album. Het ziet er zo mooi uit als het klaar is. Je bent er alleen wel avonden mee bezig. En de vraag is dan nog (bij mij tenminste) of het ?berhaupt afkomt. Het werd dus een mapje. Ook netjes.

Ik heb me aangemeld. Ik ga weer bij een harmonie-orkest spelen. Toen ik het mailtje naar de vereniging verzonden had, voelde ik weer nieuwe energie in me opborrelen. Ik heb er zin in!

Op mijn negende ben ik zoals zoveel kinderen begonnen met muziekles. Eerst klokkenspel, maar al snel moest ik een instrument uitzoeken. Het was de tijd van Berdien Stenberg en meisjes van mijn leeftijd kozen massaal voor de dwarsfluit. Ik ook. Tot mijn 23e heb ik het 'volgehouden'. E?n keer per week muziekles bij de muziekschool en na een paar jaar ook bij verschillende fluit-clubjes binnen de muziekschool. De laatste jaren had ik geen les meer en speelde ik bij een harmonie-orkest in de stad. Een leuke manier om met muziek bezig te zijn. Niet meer alleen maar oefenen voor de muziekles. Na een aantal jaren ging het achteruit met de vereniging. Problemen tussen het bestuur en de leden leidden er uiteindelijk toe dat een groot aantal van de leden opstapte. Ik ook. Ik wilde al een tijd graag saxofoon proberen te spelen en dit was een mooi moment om de overstap te maken. De dwarsfluit verdween in de kast en het werd de saxofoon. Vier jaar lang bij de muziekschool les gehad en veel samengespeeld, vooral jazz en blues. Een leuke tijd. Uiteindelijk ben ik vanwege rsi-klachten en 'de druk' van een studie, min of meer noodgedwongen gestopt.

Nu, een paar jaar later begint het weer te kriebelen. De rsi-klachten zijn inmiddels onder controle en ik wil weer iets nieuws oppakken. Alhoewel ik in september weer begin met een studie en ik het daarmee druk zal krijgen, blijft er genoeg tijd over voor ontspanning. Bovendien heeft die dwarsfluit lang genoeg ongebruikt in de kast gelegen. Ik breng 'm dan ook morgen eerst naar de reparateur voor revisie!

Update, 15 aug. 21.10 uur: Vanavond ben ik teruggebeld door iemand van het orkest. 14 september ga ik kijken bij de eerste repetitie na de vakantie. Het is nog even afwachten of er een plaatsje vrij is voor een dwarsfluit, maar waarschijnlijk loopt dat wel los. Er zijn zo na de zomer altijd wel wat wisselingen en misschien kan er nog wel een extra fluit bij. Ben benieuwd!

Meneer en mevrouw G. Een echtpaar van halverwege de 70. Ze wonen bij mij op de galerij. Keurige mensen. Meneer G. is altijd goedgehumeurd. Als hij bij mij voor het huis langs loopt, steekt hij altijd even zijn hand op en zegt gedag. Als ik ?s ochtends rond acht uur naar mijn werk ga, zijn bij hen de rolgordijntjes ook alweer omhoog. Elke ochtend zijn ze vroeg uit de veren. Ook in het weekend.
Mevrouw G. hangt om de paar dagen haar wasje buiten te drogen, lapt om de twee weken de ramen en rond 12 uur ruik je bij het keukenraam de geur van draadjesvlees en gekookte aardappelen. En rond zes uur komt vast het tafelkleed uit de kast en wordt de tafel gedekt voor het avondeten: drie stukjes brood per persoon en een kopje thee.

Zouden zij dan nooit ?s ochtends om acht uur denken: ?Ik draai me nog es lekker om.? Zouden zij nooit denken: ?Vanvond heb ik even geen zin om te koken. We bestellen wel een pizza dit keer.? Zouden zij nooit, net te laat, tot de ontdekking komen dat er geen schone sokken meer in de kast liggen en ze nodig een wasje moeten draaien?

Is het de leeftijd, hun ijzeren discipline of ben ik gewoon lui af en toe?

Volgende week word ik 30. Toch wel weer een mijlpaal. En aangezien ik geen lief heb om me te verwennen met mooie sieraden, besluit ik mezelf maar eens te verwennen. Je wordt tenslotte niet elk jaar 30!

Tijdens mijn middagpauze, ga ik, zoals gewoonlijk, even winkelen. Als ik dan uiteindelijk voor de etalage van een juwelier sta, lijkt het alsof ik plotseling een lijm-achtige substantie onder mijn schoenen heb. Doorlopen lukt niet meer. Als een magneet worden mijn ogen naar een display toegezogen met allemaal mooie glinsterende ringen. Compleet met 'van/voor-kaartjes' eronder met daarop hele aardige prijzen. Alleen dat stemmetje in mijn hoofd h?: "Ze zijn, ondanks dat ze afgeprijsd zijn, nog best duur." "Ach, maar het zijn wel hele mooie en zulke vind je nergens anders voor die prijs. Alleen even binnen kijken en passen kan toch geen kwaad?" "Nee, maar ik weet hoe dat dan gaat met jou: Je past 'm, vind 'm mooi en voor je het weet heb je eruit gefloept: 'Ik neem 'm!'" Dat stemmetje zou wel weer eens gelijk kunnen krijgen vandaag.

Nu heb ik erg smalle vingertjes. De reguliere ringmaten gaan tot 16 en laat ik nou net maat 15,5 hebben. Helaas wordt het vinden van een leuke ring daardoor voor mij vaak een probleem. Ik heb namelijk een zwak voor 'schitterende' exemplaren, maar ringen met steentjes kunnen vaak niet verkleind worden. Het toppunt was toch wel de opmerking "Tja, dan komt u in de kinderringen". Eh, sorry mevrouw, maar die lieveheersbeestjes ben ik nu toch wel ontgroeid hoor!

Dus om teleurstellingen te voorkomen vraag ik eerst aan de verkoopster, als ze met de ringen aan komt lopen, of het mogelijk is dat ene exemplaar met die steentjes te verkleinen. "Ja hoor, een halve maat is geen probleem." Ik pas hem en ben verkocht en de ring ook, aan mij. Hij is van witgoud met drie briljanten. Nee, voor mij geen lieveheersbeestjes meer. Ik ga nu voor het echte werk!

Twee collega's op leeftijd gaan met pensioen. En nu is er iemand op het lumineuze idee gekomen om hen namens de sector een herinneringsalbum aan te bieden met daarin aan hen geschreven verhaaltjes, gedichten, wijze woorden etc. Iedereen "moet" twee bladzijden vullen. Een aantal collega's is me al voor geweest. De ??n is orgineel en schrijft zelf iets, de ander plukt iets van internet en leukt dat op met plaatjes. En ik? Ik weet het nog niet. Ik vind het een leuk initiatief. Het probleem is alleen dat ik in mijn werk nauwelijks met ze te maken heb gehad. Ik weet dus weinig over ze te vertellen, laat staan hilarische anekdotes neer te pennen.
Ik heb wat gesurfd op het web, maar er zijn maar weinig 'met pensioen'-gedichten te vinden en bovendien vind ik dat weer 'te makkelijk'. Het zal dus wel een zware dobber worden om iets leuks te bedenken. Idee?n zijn dan ook van harte welkom!

Zaterdagmiddag haalde ik mijn brievenbus leeg en trof daar een briefje aan van TPG post. Postbode 'Symen' was bij mij aan de deur geweest, maar ik was niet thuis (lees: ik sliep nog) en hij kon dus een pakketje dat niet door de brievenbus paste, niet bij mij afleveren. Mijn hersens begonnen zwaar te kraken: Wat had ik in godsnaam besteld?! Het was afkomstig van Sanoma. Ik had geen Wehkampgids aangevraagd en bovendien zijn die tegenwoordig ook 'diervriendelijk-klein', dus dat was geen optie. De boeken voor mijn studie moest ik nog bestellen. Dat kon het dus ook niet zijn. Zou er dan ??n of andere grapjas iets op mijn naam besteld hebben? Mij restte niets dan lijdzaam af te wachten tot maandag. Dan zou 'Symen' het pakketje opnieuw aanbieden. En natuurlijk kwam hij die maandag bij mij aan de deur toen ik mij net door mijn eerste werkdag heen worstelde. Er lag dus weer een TPG-briefje in de brievenbus. Vriendin E. vroeg nog of ik me misschien op een tijdschrift geabonneerd had? En toen viel het kwartje! Ik had namelijk bij de Viva gespaard voor korting op een tas van Beauregard. Een leuke vrolijke blauwe 'vlindertas', uitermate geschikt voor alle spullen die ik altijd meesleep naar de sportschool! Toch fijn, zulke 'verrassingspakketjes'!

En nu ben ik uitgetemplated! (Nieuw werkwoord? Ik template, jij template....)
Voorlopig althans.

Je zult toch astronaut zijn en nu in de Discovery zitten. Zondagavond denk je: "Morgen zie ik mijn familie en vrienden weer, als alles goed gaat." Je voelt je best gespannen, want tja, de vorige keer met de Columbia, ging het mis. En straks moet blijken of alle voorzorgsmaatregelen, inclusief die ene reparatie van je collega in de ruimte, voldoende zijn voor een veilige vlucht terug naar de aarde.
En dan is het maandagmorgen, d? dag is daar! Maar helaas, het weer laat het niet toe dat jullie teruggaan. Dan morgen maar.
En dan is het dinsdagochtend. Je voelt je wederom opgetogen en gespannen tegelijk. Maar helaas. De landing bij Florida kan weer niet doorgaan! Er is kans op regen daar en de terugvlucht wordt dus wederom uitgesteld. Nee, ik ben blij dat ik geen astronaut ben.
Volgende het laatste nieuws hebben ze nu de landing ingezet en zullen ze om 14.12 uur in Californi? landen. Stel nou dat die shuttle in Nederland had moeten landen.... Ik denk dat ze de landing dan hadden moeten uitstellen tot voorjaar 2006, want veel droge dagen hebben we hier nog niet gehad!

Hij begroet me enthousiast en nog geen twee tellen later zit hij naast me aan de bar; een oude vlam van 10 jaar terug. En deze man heeft nog maar weinig weg van de jongen op wie ik destijds verliefd werd. Hij heeft sindsdien duidelijk geen honger geleden, zijn gitzwarte haren hebben plaats moeten maken voor een grijze coupe en hij draagt nu zelfs een baardje.
We lachen veel, halen herinneringen op en vertellen elkaar over hoe ons leven er nu uitziet. In 10 jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven en als ik later weer thuis ben, vraag ik mij ietwat benauwd af of de volgende 10 jaar net zo snel zullen gaan.

Ik loop constant te sniffen en te niezen, het regent hier al bijna de hele dag, maar niets haalt mij uit mijn humeur, want ik ga vanavond fijn met A. op stap. Waarschijnlijk gaan we naar De Rus en Fire. Even een kam door mijn haar, nog wat mascara op, andere outfit aan en ik ben er klaar voor; de stad in, voetjes van de vloer!

Resultaat van een middagje Ikea

Vanmorgen een envelop bij de post van de Bestuursacademie Nederland. Ik kan vanaf nu het benodigde lesmateriaal (studieboeken, syllabi, readers en werkboeken) bestellen via internet. Ik ben er nog lang niet aan toe, maar over een paar weken is het alweer zover! Dan mag ik weer aan de studie....

Hartje zomer, ik heb een weekje vakantie en wat denk je: ik ben verkouden aan het worden! Hoofdpijn, last van m?n keel. Nee, geweldig.
Buiten dat moet ik zeggen dat het me aardig bevalt, dit weekje vrij. Ok, de meeste mensen in mijn omgeving zijn met vakantie of werken en ik breng dus veel tijd door in m?n eentje. Dat betekent ook dat ik af en wel es wat veel loop na te denken, maar over het algemeen gaat het goed. Ik vermaak me best. Ik lees es wat, kijk tv, ga even de stad in voor een paar boodschappen, bij een vriendin langs, breng een bezoekje aan Trendhopper en slaap veel uit. En dat laatste, daar snap ik dus weer niks van. Normaal gesproken ben ik namelijk niet zo?n slaper. Ik ga het nog missen als ik volgende week weer aan het werk moet!

Mieke van miwian.nl houdt een afstudeeronderzoek naar "De juridische valkuilen voor de webloggende werknemer". Een heel interessant en nuttig onderzoek. Houd je ook een weblog bij en ben je ge?nteresseerd in dit onderwerp, klik dan even op onderstaande banner en doe even mee aan haar onderzoek!

Een mooie zomeravond. Ik maak samen met mijn vader een wandeling buiten de stad, via een pad, dwars door de landerijen heen. Door Ritzumazijl en langs het water weer terug naar de stad. De zon schijnt. Als ik omhoog kijk zie ik een bijna wolkenloze lucht. Een boer heeft die dag zijn land bewerkt en het ruikt er heerlijk naar pas gemaaid gras. Af en toe komt ons een wandelaar of jogger voorbij.
M?n vader vertelt me verhalen over het eierzoeken, over de wandelingen die hij er maakte, alleen of met mijn neefje, over de boeren die er wonen en over het werk dat hij er deed voor de vogelwacht. Ik vind het mooi om zijn enthousiasme te zien en naar zijn verhalen te luisteren.

Ik baal er dan ook ontzettend van als ik me bedenk dat hier over een aantal jaren begonnen zal worden met de aanleg van een vierbaanssnelweg. Dwars door de landerijen heen. De weg moet twee snelwegen met elkaar verbinden, zodat je om van punt A naar punt B te komen, niet meer dwars door de stad heen hoeft. Mensen in Ritzumazijl protesteerden tevergeefs en hebben nu hun huis verkocht. Woonden ze eerst nog midden in de natuur, als ze er zouden blijven wonen, wonen ze straks vlakbij een drukke snelweg.
Ik baal; weer een stukje natuur naar de kl*te. Ik probeer er niet teveel aan te denken en kijk voor me uit naar het weidse landschap. H??l in de verte zie ik de horizon....

Hier ben ik op dit moment gek op.