Vanavond was het weer zover: een avondje eten en bijkletsen met het clubje (vrouwelijke) collega?s van mijn werk. Een van ons vijven kon er helaas niet bij zijn.
Dit keer was het mijn beurt om de meiden te ontvangen en te koken. Ik had twee pakken Knorr Pitabroodjes in huis gehaald en dat smaakte goed, al zeg ik het zelf.

Het werd een ouderwets gezellig avondje meiden-onder-elkaar waar de gebruikelijke onderwerpen aan bod kwamen: werk, mannen en?..babies en bevallingen... Babies en bevallingen? Dat zal ik uitleggen.

J. heeft in juni 2004 haar eerste kindje gekregen, een jongetje en N. is op dit moment zes maanden zwanger van haar eerste. Alles ging over tafel (naast het eten, de wijn, koffie, thee en paaseitjes), geen onderwerp werd gemeden: van maxi-cosies tot navelknijpertjes en van inknippen tot vacuumpomp. M. en ik, allebei nog vrijgezellig, zaten af en toe met onze oren te klapperen van de uitvoerige en soms bloederige verhalen van J.! En ik had dan af en toe ook wel erg veel medelijden met N., die deze verhalen als moeder in sp? allemaal ?te horen kreeg?.

Toch was het een zeer geslaagde avond, hebben we heerlijk zitten smikkelen, veel gekletst en ontzettend gelachen, en daar gaat het om! (Al hoop ik wel dat N. het nog een beetje ziet zitten met de bevalling enzo, immers: er is geen weg terug!.....)

Ongeveer een half jaar geleden kocht ik bij de winkel van een zeer bekend spijkerbroeken-merk een mooie nieuwe spijkerbroek. Deze spijkerbroeken zitten me altijd als gegoten en daarbij, de lengte-maten die ze hebben vind ik ook zeer fijn, aangezien er bij mij anders vaak weer een stuk van de lengte af moet. Ik had het ding amper een week aan of de rits ging al kapot. Ik ben teruggegaan met de broek en mocht hem omruilen voor een andere. Ik weer blij; was dat ook weer opgelost.

Afgelopen week kocht ik weer een spijkerbroek bij dezelfde winkel. Wederom had ik de spijkerbroek amper gedragen of de rits ging weer kapot. Dus ik weer terug naar de winkel. Volgens het meisje in de winkel gebeurde het practisch nooit dat de ritsen van hun spijkerbroeken kapot gingen. Duhhh, wel erg toevallig dan dat het bij mij twee keer achter elkaar gebeurt! Gelukkig deden ze niet zo moeilijk en mocht ik weer een nieuwe spijkerbroek uitzoeken met een werkende rits. Ik ben dus blij dat ze zo klantvriendelijk waren mij een nieuwe broek te geven, want ten eerste zijn hun broeken duur genoeg en ten tweede heb ik echt geen zin weer naar een ander goed zittend(e) spijkerbroek(enmerk) op zoek te gaan!

Vannochtend waren mijn ouders, mijn zus, haar man en mijn neefje en nichtje bij mij op de koffie. Voor deze gelegenheid zou deze meid wel even een appeltaart gaan bakken. Zo?n HEMA-vlaai vond ik een beetje afgezaagd. In de winkel zag ik twee pakken appeltaart-mix. Eentje die al kant en klaar was en eentje waar je zelf de meeste ingredi?nten nog moest toevoegen. Ik wilde me niet laten kennen (nog nooit een appeltaart gebakken?) en dacht wel even de ?moeilijke? versie te kunnen maken.

Zaterdagavond was het zover. Ik had alles klaargezet. Appels geschild, rozijnen geweld. Die twee door elkaar gehusseld met kaneel en suiker. Nu alleen het deeg nog. Precies, dat ellendige deeg. Ik had de boter gesmolten in de magnetron (daar ging het al fout dus, want t? vloeibare boter is niet goed voor appeltaartendeeg.). De appeltaartmix erbij, 2/3 ei en hup mixen maar. En toen ging het mis. Het werd een vreselijk vette homp deeg. Uitrollen met een deegroller voor de taartbodem? Vergeet het maar. Het deeg rolde zich (ondanks de bloem op aanrecht en deeg) om de deegroller heen. Het werd een zootje. Uit nood mijn vader gebeld (die vroeger banketbakker was). Hij adviseerde om het deeg een nacht in een natte doek in de koelkast te leggen. Dan zou de boter weer stijf worden en kon ik het alsnog wel uitrollen.

Volgende dag tevergeefs geprobeerd de schade te herstellen. De gesmolten boter was en bleef de boosdoener. Er viel niets meer van te ?bakken?. Heb dus het hele zaakje in de vuilnisemmer gekieperd en op tweede paasdag, plan B uitgevoerd: de appelkruimelkoeken van de HEMA??. (Had ook nog brownies gebakken, maar die durfde ik ze ook niet voor te zetten. Ik bespaar u de details van dit bakverhaal).

Terwijl de rozijnen voor mijn zelf te maken appeltaart liggen te wellen, werk ik mijn weblog maar weer eens even bij.
Ik vertrouw veel dingen toe aan mijn weblog. Sommige belevenissen houd ik (eerst) voor mezelf, omdat ik ze nog niet wil delen met de rest van 'de wereld'. Bij andere dingen die ik meemaak denk ik gelijk: "Hier ga ik over schrijven." Zo ook vandaag...

Zoals ik eerder al schreef ben ik begonnen aan een tweede lenzenpoging. Nu was ik de afgelopen week ontiegelijk verkouden en het laatste waar ik naast mijn snotterige neus en zere keel op zat te wachten, waren, ?. precies, kriebelende ogen. A.s. dinsdag zou ik een terugkom-afspraak hebben bij de optici?n, maar ik besloot dat deze maar even een weekje uitgesteld moest worden, zodat ik mijn lenzen nog een eerlijke tweede kans kon geven.

Vanmiddag ging ik dus even langs de optici?n om de afspraak te verzetten. Het is een hele mooie zaak met veel mooie, aparte en ook dure brillen en twee hip uitziende verkopers/optici?ns. Ik liep de zaak binnen en botste bijna tegen een kale meneer op. Ik dacht even dat ik mij een deur vergist had en met de portier van een discotheek te maken had, maar de brillen aan de muur vertelden me dat ik toch wel degelijk aan het goede adres was. Alsof ze zo van een houseparty af kwamen. Twee jongens met een kaal hoofd en eentje met een staart. Hun postuur vertelde me dat ze minstens vier keer per week in de sportschool kwamen. In beide oren een oorbel, bomberjack en strakke spijkerbroek aan en een riem eromheen die het zaakje stevig bij elkaar hield.

Een van de drie had een vriendin. Ze had haar haar opgestoken en haar pony was veranderd in een mooie kuif die omhoog bleef staan met een flinke lik gel. Haar nagels knalroze gelakt.

Zij waren eerder aan de beurt dan ik. De twee kale jongens zochten een zonnebril. De optici?n hielp ze geduldig en liet ze de meest dure exemplaren zien; Gucci, Armani, you name it. De meeste brillen die ze pasten waren kolossaal en hadden ook geschikt kunnen zijn voor tijdens een wintersportvakantie.

Een van de twee kale jongens, liep de hele tijd met zijn duimen in zijn broekzakken. Deze kwamen alleen uit zijn zakken voor het passen van een bril. Zodra hij er eentje op had, gingen zijn duimen, hup, weer in zijn spijkerbroek en keek hij met een zeer zelfverzekerde blik in de spiegel.

Mijn eerste indruk was er eentje van verbazing, maar hoe langer ik naar ze keek, hoe leuker ik het begon te vinden. Ik moest me zelfs beheersen om me niet met de brilkeuze te gaan bemoeien. Ondertussen was ik zelf aan de beurt en heb ik mijn afspraak verzet. Ik heb uiteindelijk dus niet kunnen zien welke bril het geworden is, maar ik gok zoiets als deze hieronder:

Op 2 maart jl. zag het plein voor mijn huis er zo uit:

Sneeuw, sneeuw en nog es sneeuw!
Nu, 3 weken later, ziet hetzelfde plein er zo uit:

Een gele bloemenzee
Hoe wonderbaarlijk.....

Vandaag had ik een dagje vrij en vanmiddag ben ik met vriendin Elske naar de sauna in Gorredijk geweest.
Heerlijk een middagje zweten, ontspannen en kletsen. Ik word altijd errug slaperig van zo?n middagje sauna. Zonet even wat gegeten en vanavond fijn onderuit gezakt op de bank Rozengeur en Desperate Houswives op video zien en dan?.zzzzzzz.

Vandaag maar weer fijn aan het werk gegaan. Verkouden, maar geen koorts, dus dan blijf je niet thuis. En thuis op de bank omhangen, daar voel je je ook niet altijd beter door!

Aan de lerarenopleiding Frans die ik heb gedaan, heb ik behalve een diploma, ook drie hele leuke vriendinnen overgehouden. We zien elkaar niet zo heel vaak, Elles woont in Amersfoort, Ingrid sinds kort in Heerde en Sandra in Ierland (ze heeft een Ierse vriend en is een aantal jaar geleden naar Ierland verhuisd). Deste specialer vind ik het dat we toch nu al minstens 7 jaar vriendinnen zijn!
Een paar jaar geleden zijn Elles, Ingrid en ik voor een weekend naar Dublin geweest en hebben daar bij Sandra gelogeerd. Was erg gezellig. Voor we naar Dublin gingen, hadden Ingrid, Elles en ik een rekening geopend om voor het reisje te sparen. Die rekening hebben we nog steeds en eens per maand storten we er een bedrag op en sparen zo elk jaar een uitje bij elkaar. Twee jaar geleden zijn we naar Bar?elona geweest (Ingrid, Elles en ik. Sandra kon er helaas niet bij zijn) en vorig jaar hebben we met z'n vieren een lang weekend in een Landal Greenparcs-huisje in Valkenburg doorgebracht. Vaak uiteten geweest, veel gewinkeld, o.a. in Maastricht en natuurlijk een dagje Thermae 2000.
Tussen die uitjes door spreken we af en toe wat af. De afgelopen tijd was druk voor ons allemaal; Ingrid ging samenwonen met Pieter en Elles kreeg samen met haar man Edo een kindje, Marit. We zagen elkaar niet zo vaak; mailden destemeer.
Maar 9 april is het weer zover. Dan gaan we een (mid)dagje winkelen in Zwolle (dat ligt fijn centraal) en het leukste is nog: Sandra komt ook, vanuit Ierland! Dat wordt dus fijn bijkletsen, winkelen, ergens wat eten enz. Elles neemt Marit mee; dus die zien we dan ook weer eens. Kortom ik heb er zin in! Nu nog hopen dat het dan net zulk mooi weer is als op dit moment!

Ik zou eigenlijk vannochtend naar de sportschool voor de lancering van de nieuwe bodystep-les, maar door de verkoudheid en het feestje van gisteren, heb ik daar maar vanaf gezien.
Nu ik op MTV het nummer "Toxic" van Britney Spears hoor (een nummer van de vorige bodystep -les), voel ik de kriebels om te gaan sporten alweer naar boven komen...

Gisteren lag het al de hele dag op de loer; wachtend op het juiste moment om in de aanval te gaan. Ik heb het totaal genegeerd, hopende dat het wel weer over zou waaien. Daar komt nog bij dat ik die avond ook nog een feestje in het vooruitzicht had. En ik hoopte stiekem dat ik dit keer ongeschonden de winter door zou komen, maar helaas. Vannochtend werd ik wakker en ik wist gelijk dat het raak was: verkouden! Gelukkig geen griep. Ik was al om 10.00 uur wakker, maar ben lekker lang in bed blijven liggen. En ondanks dat het buiten mooi weer is, denk ik dat ik de rest van de dag maar fijn op de bank doorbreng, met de tv, dvd-tjes, boeken en veel sinaasappelsap. Vanavond weer vroeg onder de wol, dan ben ik morgen waarschijnlijk weer een stuk opgeknapt!

Hello Kitty sniff tissues; ik geloof dat ik het maar bij een keukenrol houdt....

Op mijn eerste weblog, annelot.web-log.nl, die inmiddels alleen nog te bezichtigen is bij mij thuis (pagina's opgeslagen, maar de weblog weggegooid), heb ik ooit geschreven over mijn eerste "lenzen-draag-poging", welke jammerlijk mislukte. Misschien was ik niet genoeg gemotiveerd, maar na een week, voelde ik ze n?g kriebelen. Ik had het dan ook al snel opgegeven en dus fijn mijn bril weer opgezet. W?t een verademing was dat. En die bril stond me eigenlijk ook helemaal niet zo slecht, vond ik.

Maar nu, dik een half jaar later, stond er een advertentie in de krant van een optici?n hier in de stad, die mensen zocht die nieuwe lenzen wilden uitproberen. Deze nieuwe zouden ook geschikt zijn voor mensen bij wie een eerdere poging mislukt was door droge of gevoelige ogen. Dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken, een afspraak gemaakt en mijn ogen laten opmeten en bekijken.

Gistermiddag na het werk kon ik de lenzen ophalen en met lenzen in ben ik naar vriendin E. gefietst om daar te gaan eten. Vlak voor het eten, nadat ik ze ca. 2 uur gedragen had (Je moet het dragen van lenzen opbouwen. ), zei ik: "Ik doe de lenzen nu eerst weer uit hoor, want ik wil wel genieten van de ovenschotel die je gemaakt hebt!" Met andere woorden: Het was weer ??n en al gekriebel. Ik zet nog even door en heb ze vannochtend weer braaf een paar uurtjes ingehad, maar ik moet je eerlijk bekennen: Die bril staat nog steeds verdomde leuk! En ik vraag me af of ik ooit aan die lenzen zal (willen) wennen.....

Mijn vader is een zeer fanatiek eierzoeker. Hij is lid van de vogelwacht en houdt zich ook altijd bezig met de nazorg (tellen van de nesten en het plaatsen van stokken bij het tweede nestje eieren, zodat de boeren het niet kapot rijden met hun tractoren). Onderstaand bericht sloeg dan ook in als een bom:

Uit de Leeuwarder Courant:
Rechtbank verbiedt 'aaisykjen'

LEEUWARDEN - De bestuursrechter in Leeuwarden verbiedt het 'aaisykjen'. Het verbod gaat in de nacht van donderdag op vrijdag in, om 12 uur. De rechtbank deed vanmiddag uitspraak in de zaak die was aangespannen door Vogelbescherming Nederland en Stichting De Faunabescherming tegen de provincie Friesland. Op basis van de Flora- en Faunawet stond het provinciebestuur het rapen van kievitseieren toe. Daar nam het een ontheffingsbesluit voor, met beperkingen in tijd en aantallen geraapte eieren. De rechter struikelt vooral over dat laatste. Het gebod aan rapers om maximaal vijftien eieren per seizoen mee te nemen, werkt niet.De rechtbank komt tot de slotsom dat, nu de ontheffing het in beginsel mogelijk maakt dat alle kievitseieren die worden gelegd tijdens de ontheffing ook daadwerkelijk worden geraapt. Over de gevolgen daarvan voor de kievitenpopulatie is te weinig bekend.Het provinciebestuur moet nu formeel opnieuw een beslissing nemen over de bezwaren van Vogelbescherming en Faunabescherming. Tot zo lang is de ontheffing niet geldig.De juridische staf van de provincie bestudeert de motivering van de rechter voor het verbod op mogelijkheden hoger beroep aan te tekenen. De kans daarop acht de gedeputeerde niet groot. Commissaris van de koningin Ed Nijpels zal zich in principe houden aan de wet, zo meldt zijn woordvoerder. Als het eerste kievitsei voor donderdagavond twaalf uur gevonden is, zal hij dat nog in officieel ontvangst nemen. Daarna zal er van een ceremoniele ontvangst geen sprake meer zijn.

Wat heb ik een medelijden met hem!
Ik ben het ook niet eens met deze uitspraak. Er staat dat over de gevolgen van het rapen van alle eieren (dat zijn de eieren van de eerste leg; een kievit legt meerdere keren) voor de kievitenpopulatie te weinig bekend is. Laat ze dat dan eerst goed uitzoeken en het dan pas, indien noodzakelijk, verbieden!
Wat vind jij?

Update: Zojuist geprobeerd mijn vader te bellen; niet thuis. Misschien is hij al naarstig op zoek naar dat allerlaatste "eerste kievitsei"?

Nicci French, ?Vang me als ik val? heb ik uit. Een geweldig boek. Mooi geschreven. Je kunt je heel goed inleven in de ik-personage(s), Holly en later Meg. Een verrassend eind ook. Toen ik dacht te weten hoe de puzzelstukjes in elkaar zouden vallen, kwam er toch weer een hele andere wending in het verhaal. Nee, dit boek verveelde me geen moment!

Vandaag was ik vrij. Meestal koop ik boeken, maar aangezien ik nog een 3-maanden abonnement bij de bieb heb lopen tot eind april, ben ik daar toch maar even heen gegaan. Heb drie boeken meegenomen. Die lees ik nooit allemaal uit in drie weken, maar ik kon niet kiezen. Dit zijn ze:

?Godin van de jacht?, Heleen van Royen
'De re?nie', Simone van der Vlugt
'Bezeten van mij', Nicci French
Waar zal ik in beginnen?

Soms heb je van die zondagen, zoals vandaag, dat ik me even ontzettend alleen voel. Van die dagen dat de stille saboteur langs komt en alles minder leuk is?..

?..Vaak zijn dat de dagen dat ik even vergeten was dat de hormonen weer door mijn lijf gieren.

Dus,?? ik ga zo eerst het boek waar ik in bezig ben maar es uitlezen (nog 10 blz!), de laatste tompouce in de koelkast verorberen en daarna aankleden en de dvd die vriendin M. en ik gisteravond gezien hebben, terugbrengen.
En vanavond komen mijn zus, haar man en de kinderen ook bij mijn ouders eten en dat wordt vast wel gezellig.

?Hartelijk gefeliciteerd. Uit de naar schatting 7.000 sneeuwfoto?s die bij de Leeuwarder Courant zijn binnengekomen, is een door u ingezonden foto uitgekozen voor publicatie in het boek TOCH NOG WINTER? Het was een zware klus om uit de grote hoeveelheid van kwalitatief vaak prachtige foto?s in korte tijd de juiste keuze te maken. We hebben het gevoel dat we een afgewogen keus hebben gemaakt. U zult ongetwijfeld met trots vervuld zijn dat uw inzending tot de selecte groep foto?s behoort die een plaats in het boek heeft gekregen. Zoals beloofd: bijgaand ontvangt u twee exemplaren van TOCH NOG WINTER???


Je zult wel begrijpen dat ik hier in huis rondliep met een glimlach van oor tot oor. Zo trots ben ik. En terecht; het boek bestaat uit een deel foto?s van de fotografen van de L.C. en een deel lezersfoto?s. En ik heb het aantal lezersfoto?s geteld: het zijn er 95. En daar ben ik er ??n van!

Mijn foto in het boek:

Op herhaling:
Onder het mom van "als single ben je echt niet altijd veroordeeld tot kant-en-klaar maaltijden" had ik gisteravond voor mezelf es lekker gekookt; Zuid-Afrikaanse bobotie. Ik heb het 'standaard' recept gemaakt, maar op de site van Knorr staan nog 10 variaties op dit gerecht, waarvan ik er vast en zeker nog es eentje ga proberen.
Het was wel goed voor 3 personen, maar ik heb de overige twee porties in de vriezer gemikt, zodat ik er later nog es van kan smikkelen! Dit gerecht krijgt van mij een: 7 (geen 10, maar voldoende... of zou het aan mijn kookkunsten liggen? )

Gisteravond hebben ze bij Pivothosting (mijn host) een nieuwe webserver geplaatst om de overbelasting van de huidige server weg te nemen. Ik was ervoor gewaarschuwd dat logjes die die avond geplaatst zouden worden, wel es weg zouden kunnen raken met de verhuizing. Om een uur of 7 heb ik nog een logje geplaatst over mijn 'kookkunsten' van die avond. Helaas, deze is dus verschwunden. Ook reacties die die avond geplaatst zijn, zijn verdwenen. Balen, maar tis dat je 't ff weet!


Bij een verhuizing raak je wel es iets kwijt....

Bij ons op het werk zijn ze er een kei in allerlei grootse projecten op te zetten, die halverwege ergens weer in een la belanden en waar vervolgens niemand ooit meer iets van hoort.
Zo ook op het gebied van het ?personeelsbeleid?.
Sprak men eerst nog over ?POP?s? (persoonlijke ontwikkelingsplannen), nu is het ?competentiemanagement? wat de klok slaat. (De POP?s? Inderdaad in de la beland?.)
Bij competentiemanagement draait het om: ?De juiste persoon op de juiste plaats? en ?mogelijkheden bieden om te werken aan je eigen ontwikkeling?. Prachtig allemaal?.
Morgen heb ik samen met alle collega?s van mijn sector een bijeenkomst in het kader van dit geweldige project, geleid door onze sectormanager. In verschillende stukken die ik ter voorbereiding van deze bijeenkomst doorlas, kwam ik o.a. de volgende zinnen tegen:

?Op deze manier is het mogelijk om in ca. twee uur op een actieve en speelse manier met je medewerkers aan de slag te gaan.? (Speels? Ik dacht dat ik de basisschool allang afgerond had.)

En:?Ten slotte wordt voor 1 competentie vanuit de functiefamilies een discussie gevoerd over de gedragsdifferentiatie.? (Snapt u het nog?)

Dan zakt bij mij toch echt de broek af.
Nee, ik beroep mij maar op de volgende zinnen:
?Het is niet nodig medewerkers van tevoren te overladen met materiaal. Het werkt ook als de mensen redelijk onvoorbereid aan de bijeenkomst beginnen.?

De drie musketiers, dat was onze bijnaam. E., M. en ik. Drie vriendinnen voor het leven. We werden vriendinnen op de MEAO. Gingen met elkaar op stap, de stad in, uiteten en op vakantie. Toen ik drie maanden in Frankrijk woonde voor mijn opleiding schreven we elkaar ellenlange brieven over onze dagelijkse bezigheden. We volgden elkaars leven op de voet. Kenden alle ins en outs van elkaar.
Maar toen kwamen de vriendjes en langzaam groeiden we uit elkaar. We zagen elkaar alleen nog op verjaardagen. Ik had nog wel veel contact met E. en M. afzonderlijk, maar E. en M. minder met elkaar en al helemaal bijna niet met z?n drietjes.
Onlangs, toen Bridget Jones? Dairy 2 draaide, zijn we samen naar de bios geweest.
Maar gisteravond was het voor het eerst sinds lange tijd dat we weer eens bij ??n van ons thuis bij elkaar kwamen voor zo?n echte meiden-bijklets-avond.
Aangezien ik E. een paar dagen niet gesproken had, wist ik niet of ik haar al verteld had dat ik weer een poging ging wagen met het dragen van contactlenzen. Een nieuw soort lenzen, die ook geschikt zouden zijn voor mensen bij wie een eerder lenzen-avontuur mislukt was.
Ik zei tegen haar, met een zeer serieuze blik: ?Zeg, had ik jou mijn lenzenverhaal al verteld??
E. keek me eerst niet begrijpend aan zij en M. barstten vervolgens in lachen uit.
?Huh, is dat zo grappig??, vroeg ik. E. antwoordde met een big-smile:?Nou, wij verstonden: ?Heb ik jou mijn levensverhaal al verteld???
Ja, kan me voorstellen dat zo?n vraag nogal vreemd overkomt als hij gesteld wordt door een vriendin die je al zo?n 12 ? 13 jaar kent!

Het was vannochtend weer een regelrecht drama: het opstaan! Kon absoluut niet uit bed komen. Gisteravond was ik nogal moe en als ik er aan dacht dat de volgende morgen om 06.45 uur de wekker weer zou gaan...... Dus heb ik de wekkeer 's avonds al een half uurtje later gezet, 07.15 uur. Scheelt toch weer een half uurtje, dacht ik.
Maar toen ik vannochtend gewekt werd door dat irritante piepje, had het net zo goed 06.45 uur kunnen zijn; ik kon absoluut niet wakker worden.
Het gekke is, toen ik 9 uur per dag werkte (daar ben ik na een week weer vanaf gestapt, werden me toch te lange dagen) had ik een ijzeren discipline en stond ik om 06.15 uur naast mijn bed. Maar de laatste weken is het waardeloos gesteld met mijn opsta-discipline. Uiteindelijk heb ik me uit bed kunnen slepen en ben ik langzaam, heel langzaam wakker geworden.
Toen ik klein was, kwam mijn moeder 's ochtends altijd met haar hoofd om de hoek van mijn slaapkamerdeur om me te wekken. Zij ging dan thee zetten en brood klaarmaken en als ik niet snel genoeg opstond, dan riep ze me desnoods nog een tweede keer. Maar ja, ze kan daar moeillijk mee doorgaan als haar dochter al lang en breed het huis uit is!
Misschien toch maar es proberen 's avonds wat vroeger naar bed te gaan.....

Gisteravond dus The Stepford Wives gezien. Hele goeie film, vond ik. Even het verhaal in het kort:
"Het stadje Stepford heeft een geheim. Alle vrouwen zijn onwaarschijnlijk perfect en de mannen zijn veel te gelukkig. Welkom in Stepford, de Amerikaanse droom. Voormalig zakenvrouw Joanna (Kidman) verhuist met haar man en gezin naar de rustige upperclass buitenwijk en ontdekt al snel dat er iets niet klopt met de vrouwen van Stepford. Stukje bij beetje komt ze achter de verschrikkelijke waarheid."

De film brengt op een zeer humoristische manier dit "perfecte wereldje" in beeld. Alle inwoners van Stepford zien eruit als een lentebries met hun kleurige kleding. De vrouwen glimlachen de hele dag, zien er allemaal even slank uit en de mannen worden door hun 'wives' op hun wenken bediend. E?n druk op de remote en de vrouw van ??n van de mannen verandert in een levende pinautomaat. Ze pruttelt wat en even later komt er een stapeltje 1 dollar-biljetten uit haar mond!
Kidman probeert de vrouwen te evenaren door haar zwarte kloffie te verruilen voor een fleurig jurkje en ze bakt de hele dag muffins.
De film steekt, op humoristische wijze de draak met de American Dream, de niet-bestaande, perfecte huisvrouw/moeder en het onbereikbare schoonheidsideaal. Kortom een heerlijke humoristische film die de moeite van het bekijken waard is.

Ik heb vandaag een slimme, maar zeer gevaarlijke aankoop gedaan. Zoals ik op mijn vorige weblog al schreef, ben ik gek van Sex and the City. Ik heb het alleen eigenlijk pas ontdekt toen de serie al bijna teneinde was. Maar dan zijn er gelukkig altijd nog DVD's! Ik had de DVD's van het eerste en tweede seizoen al in huis. Af en toe heb ik zo'n verslavingsmoment en kijk ik gelijk een aantal afleveringen achter elkaar (met name in het weekend, zo 's ochtends bij het ontbijt; zeer aan te bevelen!).
Aangezien de DVD's best prijzig zijn (zo'n 20 euro p.st.) had ik bedacht dat ik ze niet allemaal in ??n keer zou aanschaffen, maar in etappes. Zo af en toe moet je je bankrekening ook een beetje rust gunnen, niet waar?
Maar helaas, dat plan is al gestrand. Het meest bekende warenhuis in Nederland had nl. Prijzencircus en bood de boxen van SATC aan voor 14 euro per stuk (uitgezonderd het laatste seizoen). Ff rekenen en ik kwam tot de conclusie dat mij dat dan, als ik seizoen 3, 4 en 5 in ??n keer aanschaf, 18 euro zou schelen!!! Ik zou 's middags al met vriendin M. de stad in om wat te gaan eten en heb me toen toch maar in het oh zo drukke (echt een gekkenhuis) Prijzencircus gestort om mijn SATC-aankoop honger te stillen.
Ik ben nu dus de trotse bezitter van bijna de gehele collectie DVD's SATC. Ik zeg bijna, nu alleen seizoen 6 nog......(Eerst die andere delen maar es verslinden).

Sinds ik deel uitmaak van loggend Nederland is voor mij een site van Pivot het spreekwoordelijke paradijs. Ik had al es geprobeerd een site in elkaar te knutselen via d? Pivot-site, maar strandde al bij het downloeaden van alle bestanden. Ik haalde wat boeken uit de bieb over php, maar kwam er al gauw achter dat het dan wel een hele klus zou worden om een eigen site up-and-running te krijgen. (En met mijn RSI-verleden is dat niet zo'n goed idee). Via Annefloor haar site kwam ik echter bij Bob van Two Kings en zo kreeg dit verhaal toch nog een happy end en ik mijn eigen domeinnaam! En ik beloof jullie hierbij plechtig dat dit de laatste verhuizing zal zijn!(Een beter "huis" is gewoon niet te vinden!)